Met God is het lijden echter net zo gemakkelijk te verklaren, als je een duidelijk godsbeeld hebt. Je kunt simpelweg zeggen dat het een leerschool is, of dat Hij het toelaat omdat het goed voor je is. Of dat we met het lijden worstelen omdat we het contact met God van nature verloren hebben. Daar is niets moeilijks aan.Erik schreef:Ik pik deze uitspraak er even uit, vooral omdat je er zelf antwoord op geeft.
Misschien vanuit de wetenschap antwoord je zelf, en ja ik zou zeggen prima antwoord.
Maar tegelijkertijd betwijfel je het, maar die twijfel onderbouw je dan weer niet.
Misschien kan ik je helpen.
Het lijden is zonder god zoveel makkelijker te verklaren.
Je hoeft je namelijk niet eerst in allerlei kromme redeneringen uit te leggen dat die god toch echt het beste voor heeft met hen die lijden, en hoe dat lijden allemaal zijn oorsprong heeft.
Het lijden is dan niet meer dan vette pech! Opgelost!
In jouw stellingname ga je er namelijk vanuit dat het lijden intrinsiek kwaad is en dat je als gelovige dat maar hebt te verklaren. Maar dat is niet per se zo, dat is puur een kwestie van menselijke perceptie.
Het lijden hoeft niet kwaad te zijn, zeker niet als het van jou een beter en zachter mens maakt. Het lijden is het lijden, net zoals het genot gewoon het genot is.
Beiden zijn goed noch kwaad en hoeven dus niet "wegverklaard" te worden.
Ik hoop dan ook oprecht voor haar dat ze uiteindelijk vrede kan hebben met de situatie, dat ze kan aanvaarden dat de dingen nu eenmaal zijn zoals ze zijn. Want dat is uiteindelijk het beste, het doel van dit alles.Ik zal je een praktijkvoorbeeld geven.
Hiervoor gebruik ik altijd mijn echtgenote die "bevoorrecht" is met een progressieve spierziekte.
Aan wie kun je de vraag die jij stelt beter voorleggen dan een ervaringsdeskundige?!
Haar antwoord:
Als mijn lijden door een god veroorzaakt wordt dan kan ik alleen maar iedere dag vervuld zijn van haat en boosheid jegens die god, want ik kan met de beste wil van de wereld geen geldige reden bedenken waarom ik gestraft ben met deze ziekte.
Aangezien ik niet kan geloven dat een god een mens iets dergelijks aan zou willen doen is er maar 1 antwoord mogelijk op de vraag waarom ik dan toch deze ziekte heb, namelijk god(en) bestaan niet.
Dat antwoord zet mij met beide benen op de grond en maakt mijn denken helder omdat in dit geval een nadelige speling van de natuur mij in deze positie heeft gebracht.
Daar kan ik om treuren maar tegelijkertijd ben ik blij dat ik daar niet iets of iemand de schuld van kan geven.
Gelovigen die een god nodig hebben om het lijden te verklaren zijn pas echt gehandicapt!
Maar laat mij ook enige tegenvoorbeelden uit de praktijk geven.
In de kloosterfilm Into the Great Silence komt op een gegeven moment een blinde monnik aan het woord; het enige moment waarop in de film gesproken wordt.
Deze monnik is van zijn geboorte af aan blind, maar hij vertrouwt er toch volledig op dat God daarmee het beste met Hem voorheeft. Hij dankt God zelfs voor zijn blindheid en zegt dat gelovigen niet ongelukkig moeten zijn, dat we niet bang voor de dood hoeven te zijn en dat God alleen hetgeen toelaat dat uiteindelijk goed voor je is.
Hij heeft ongetwijfeld wel de worsteling ermee gekend, maar uiteindelijk weet hij op deze wijze zijn blindheid te aanvaarden, zelfs lief te hebben. Wie neemt hem ooit nog zijn geluk af?
Een extremer voorbeeld uit vroegere tijden: Lidwina van Schiedam. Geboren in 1380 in een groot gezin, met acht kinderen. Op een dag viel ze op het ijs, brak haar rib en liep koudvuur op. Daardoor bleef ze de rest van haar leven verlamd en aan bed gekluisterd.
Ook zij heeft stevig geworsteld met haar vreselijke ziekte. Ook zij had zoveel plannen, maar zag haar leven in diggelen uiteen vallen. De priester adviseerde haar ook om het aan Jezus over te geven, maar dat weigerde ze. Pas later zou ze dat alsnog doen, waardoor ze uiteindelijk haar lijden aanvaarde, er vrede mee had.
Zodanig zelfs, dat ze niet meer zonder zou willen leven, dat ze zich heel diep verbonden voelde met God, met het leven zelf, en dat mensen gesterkt (en volgens de overlevering ook genezen) van háár vandaan gingen.
Volgens een overlevering kon ze zelfs genezen worden als ze maar een weesgegroetje bad, maar wilde ze dat toch niet. Uiteindelijk is ze heel vredig gestorven en nu wordt ze als heilige vereerd.
Vrij extreem inderdaad en zeker geen gewoonlijke gang van zaken, maar het geeft wel twee dingen aan:
1. Het lijden is nóóit gemakkelijk, ook niet als een eenvoudige verklaring zo voor de hand ligt, ook niet als je niet-gelovig bent. Ieder mens heeft daarmee te strijden.
2. Als je echter eenmaal die worsteling achter je weet te laten, als je er eenmaal op kunt vertrouwen dat het goed is zo, dat als het niet gaat zoals jij het wil, je maar beter kunt willen zoals het gaat, dan kun je een overvloedige vrede en geluk ontvangen die niemand je meer kan afnemen en die bijzonder helend kan werken.
Uiteindelijk is dát de bedoeling van elke traditioenel godsdienst en levensbeschouwing, van katholicisme tot boeddhisme: dat je je geluk niet meer laat afhangen van wat je overkomt, maar dat zowel blijdschap als lijden je sterker maakt, je nóg meer verbindt met het leven en de natuur zoals het is en daardoor niemand, echt niemand jou nog van je stuk kan brengen.
Als je die existentiële vrede hebt gevonden, door onthechting, innerlijke strijd tegen je eigen slechte neigingen en het steeds meer verzaken van het kwade, dan ben je heel dicht bij hetgeen veel mensen God noemen.
En die weg, dat pad, hoe smal en moeilijk ook, is voor iedereen bereikbaar, gelovig of niet-gelovig.
Afgesplitst vanaf en nav.
http://www.freethinker.nl/forum/viewtop ... 64#p450264" onclick="window.open(this.href);return false;
- Maria
