Het geweten (Latijn: conscientia, dat wil zeggen "bij of met zichzelf weten") vergelijkt een aangeleerde of ingeboren ethische norm met een praktische situatie. In de opvoeding wordt het geweten ontwikkeld omdat de ervaring leert dat menselijke neigingen erdoor in toom gehouden kunnen worden.Ingi schreef:
Kritisch blijven kun je juist ook met behulp van je geweten, dat wat meer weet dan je gezonde verstand of je gekwetste of angstige ego. De stem uit de stilte, je (ge)weten. Innerlijke intelligentie. Zuiver van allerlei ego (voor) oordelen kun je zo zien wie of wat zuiver is of wat niet. Het geweten heet niet voor niks zo. Het geweten zal andere boodschappen doorgeven dan je verstand/ego. Dat is dus niet iets wat ik je voor kan doen. Dat zei ik denk ik al. Zolang je eraan twijfelt en met behulp van allerlei gedachten dat betwijfelt valt er niets te luisteren. Spiritueel is eigenlijk geen breed begrip, het innerlijke wordt alleen voor allerlei doeleinden ge- of zelfs misbruikt. In feite komt het op hetzelfde neer dan wat er met het innerlijke weten via de kerken is gebeurd.
Gedachten zijn gedachten.
Het geweten wordt metaforisch beschreven als de stem van het goede in de menselijke geest. In (teken)films wordt het geweten vaak neergezet als een engeltje dat op de schouder zit, en af en toe goede raad in het oor fluistert.
En dus zie ik ook het geweten niet als iets extra's/ iets bovennatuurlijks/ iets onverklaarbaars. Het is gewoon onderdeel van je brein (deels genetisch (denk ik), deels verworven via opvoeding/omgeving)
Kennis vergaren we niet met geweten, wel met verstand. Ik noemde zelf "spiritueel" maar eigenlijk is het een vreemd begrip waar ik ook niet heel mee mee kan. Ik zie het meer als de "geest tot rust brengen" of de "geest in verwondering brengen" Voor beide (eigen verzonnen begrippen) heb ik geen religie/spiritualiteit nodig. Het is slechts een begrip.