Adam en de ziel

[writer]

Er is al een topic over het bestaan van de ziel, maar voor zover ik die gelezen heb wordt daar voornamelijk uit wetenschappelijk oogpunt over gediscussieerd.
Ik wil het hier even benaderen vanuit de bijbel.
Toen Adam geschapen werd kreeg hij eerst een dood lichaam.
Het leven kwam in hem nadat God hem de adem had ingeblazen.
Niets over een ziel dus.
De straf die Adam en Eva kregen na het eten van de verboden vrucht bestond uit een aantal verschillende straffen:

- kennis van goed en kwaad
- verbanning uit het paradijs
- hard werken voor de kost
- in smart kinderen baren
- doornen en distels in de natuur (waarschijnlijk ook de intrede van de brandnetel en de bereklauw)
- een aantal soorten herbivoren werd carnivooren (niet expliciet vermeld maar moet toen wel ingegaan zijn, net zoals bepaalde diersoorten toen gif als aanvalswapen kregen)
- uiteindelijk de dood (tot stof wederkeren)

Ik mis hier eigenlijk de belangrijkste uitleg en straf namelijk dat Adam een ziel zou hebben, dat zijn ziel wel onsterfelijk zou zijn en dat zijn ziel na zijn dood bij geloof in Hem voor eeuwig naar de hemel en bij ongeloof voor eeuwig naar de hel zou gaan.
Ik heb ooit eens gelezen dat die uitleg overbodig was omdat Adam nog zo dicht bij God stond dat die kennis nog in hem zat.
Ik vraag me dan wel af waarom Adam zijn kennis niet met succes heeft doorverteld.
Ten tijde van Noach en Abram was daar al weinig meer over bekend.
Eigenlijk moet je in de bijbel heel goed zoeken naar de uitleg over de ziel zoals de kerk die verkondigt.
Meestal wordt in de bijbel met ziel leven bedoeld.
Bij mijn weten is het alleen Jezus die een paar keer over lichaam en ziel spreekt.
En voor een ongelovige is het de vraag in hoeverre Jezus God vertegenwoordigde in zijn prediking en of zijn uitspraken na zijn dood niet gemanipuleerd zijn, maar dat terzijde.
Voor zover ik weet is het vooral Paulus die een leven na dit leven verkondigt en voor mij is hij al het begin van de een eigen invulling van de kerk over dit soort zaken.

[Rereformed]

Wat is precies de relevantie van dit topic?
Bijbelgeleerden zijn het erover eens dat het oude testament niet het Griekse begrip 'eeuwige ziel' kent. Dat is later in de tijd van de kerkvaders in het christelijk denken geslopen.
Zie http://en.wikipedia.org/wiki/Soul_in_the_Bible" onclick="window.open(this.href);return false;

Net als de begrippen opstanding, laatste oordeel, eeuwig leven, hel en hemel, satan en demonen in een latere tijd uit andere culturen zijn overgenomen.

Misschien wil je er op wijzen dat de doorsnee gelovige hiermee niet bekend is. Daarmee heb je dan gelijk. Maar het is geen nieuws dat de gelovige christen wel vaker met hiaten in kennis rondloopt. Zo kwam ik vanmorgen toevallig een christelijke tekst tegen waar stond:

"Door de zondeval echter kwam de mens in slavernij van de zonde en verloor de mens het direkte contact met God. God zocht de mens toch steeds weer op in Zijn onbegrijpelijke liefde."

De christen weet dus niet dat er onmogelijk ooit een zondevalgebeurtenis kan hebben plaatsgevonden, noch heeft deze christen er enig besef van dat zijn God bewijsbaar de Grote Onverschillige is geweest in de geschiedenis van de mensheid.
Maar godsdienstkritiek tot 'slavernij van de zonde' uitroepen is wel heel slim van ze. Christelijk geloof is dan ook de wraak van de ongeschoolde mens op de macht van de mens met kennis.

[siger]

Zie ook: http://www.freethinker.nl/forum/viewtop ... 85#p177585" onclick="window.open(this.href);return false;

[Rereformed]

Zie ook: http://www.freethinker.nl/forum/viewtop ... 85#p177585" onclick="window.open(this.href);return false;

Ha, leuke link naar een oud topic.

[writer]

Wat is precies de relevantie van dit topic?

Zie "Het debat", waarin Moralthinker aangeeft graag als gelovige te willen discussiëren met andersdenkenden.
Dit lijk me wel een aardig onderwerp, de basis van het christelijk geloof.

[moralthinker]

De ziel is volgens mij hetgeen waarmee je voelt, dingen ervaart. Kun je gevoelens rationeel verklaren? Ik denk dat de ziel door God is ingelegd in de mens. De ziel kun je niet aanwijzen, dat geeft al aan dat het niet door de wetenschap te verklaren/identificeren is. Is het niet eigenlijk je bestaan, wie je van diepste bent?
Hoe het dan precies aan Adam is gegeven weet ik niet, ik zie mezelf ook meer als theïstisch evolutionist.

Deze vond ik ergens:

De geest heeft betrekking op God. De ziel heeft betrekking op de driften en hartstochten. Het lichaam heeft behoeften die een appel doen op het innerlijk van de mens. Belangrijke teksten die aanleiding geven voor een driedeling zijn inderdaad 1Thess. 5:23 en Hebr. 4:12. In deze visie is de geest bij een onwedergeboren mens dood. Zo iemand is ontwetend met betrekking tot het kennen van God en slaaf van de ziel, dat zijn de verdorven hartstochten en driften (psychisch en fysisch). Hij/zij heeft de wil niet om die te overwinnen en zijn leven te onderwerpen aan Gods wil. De geest is immers dood en er is geen contact of relatie met God. Wordt de geest levend gemaakt (wederom geboren), dan verandert de zaak. De mens kan nu beslissen of hij zijn lichaam en leven onderwerpt aan de (G)geest of niet. De geest is dus het ‘zenuwcentrum’ van de mens. Binnen de heiliging van het leven gaat het er dan om, de wil te onderwerpen aan de wil/Geest van God. Dus in plaats van zielsleven een leven beheerst door Gods Geest. Hartstochten en begeerten van het lichaam moeten worden onderworpen aan de vernieuwde geest en zo krijgt het nieuwe leven gestalte.

Binnen de gereformeerde traditie heerst over het algemeen een andere opvatting. Er wordt geen principieel onderscheid gemaakt tussen de geest en de ziel. Ook niet tussen hart, wil, verstand, als zouden dat onderscheiden onderdelen zijn van de mens, maar de mens wordt veel meer gezien als een eenheid. Je kunt dus spreken over het geestelijke, psychische en fysische functioneren van de mens, maar deze niet scheiden. Lees de Dordtse Leerregels er eens op na, artikel 11&12.

Hieronder volgt een korte Bijbelstudie om te laten zien hoezeer de Bijbel soms bepaalde termen gebruikt 1) om diezelfde innerlijk kern van het menselijke bestaan aan te wijzen en 2) om te laten zien hoezeer de Bijbel de mens ziet als een eenheid. God vernieuwt in de wedergeboorte niet alleen de geest, maar het hart, dat is het meest innerlijke van de mens dat direct raakt aan het verstand, de wil en de geest (vgl. weer DL, art. 11).

Hart. Nauw verwant met ‘nous[1]’, dat het verstand of denken van de mens aanwijst (Fil,4:7; 2Kor.3:14, 15; Hebr.8: 10). In het bijzonder is het ‘hart’ het menselijk ‘ik’ in zijn denken, beslissen (wil), zijn overtuigingen en verantwoordelijkheid (Rom.8: 27; 1Thess2: 4; 1Kor.4: 5). Hier spreekt God (Rom.10: 8) en antwoordt de mens tot God (en tot de wereld om hem/haar heen), ‘van hart tot hart’. Geloven is een zaak van het hart (Rom.10:10); gehoorzamen eveneens (Rom.6:17). In het hart komt alles samen en het is het middelpunt van de mens van waaruit hij geleid wordt (Spr.4:23). Wat de mens in zijn hart is, is hij, voor God en mensen (Matth.15: 19). Het hart is van nature verhard (Ef.4: 18). In het hart openbaart God zich en maakt de mens levend; verlicht de mens (2Kor.4:6); vernieuwt het hart/geest (Ez.11: 19; 18: 31[2]; 36: 26); schrijft Christus in ons hart (2Kor.3: 3; vgl. Jer.31: 33 ‘Ik zal mijn wetten in hun verstand geven, en in hun harten zal Ik die inschrijven’).

Persoonlijk denk ik dus dat Paulus in 1 Thess. 5 niet wil uitleggen hoe de mens in elkaar zit of de mens wil ontleden in drie delen van geest, ziel en lichaam, maar dat hij hiermee eenvoudig wil benadrukken dat hij de gehele mens bedoelt die geheiligd wordt. Andere gedeelten van de Bijbel wijzen duidelijk aan dat het te kort door de bocht is om de mens in drie delen op te splitsen. God vernieuwt in de wedergeboorte niet alleen de geest, maar het hart, verstand en de wil, kortom, Hij schenkt een nieuwe innerlijke natuur die verschillende aspecten heeft. Dit heeft directe consequenties voor het functioneren van de mens in zijn geestelijke, psychische en fysische bestaan. Immers, hoe een mens omgaat met zijn zintuigen (waarneming), driften (honger, dorst, seksuele verlangens), emoties, enz, wordt bepaald vanuit het middelpunt van zijn bestaan: door de gezindheid van zijn ‘hart’. Volgens mij zegt Paulus dan ook niet dat wij onze ziel en lichaam moeten onderwerpen aan de (vernieuwde) geest, maar dat wij ons als wedergeboren mensen (als eenheid) moeten laten leiden door de Geest (Rom.8:1; Gal.5:16) en niet door het vlees (de zondige natuur die nog in ons is, Rom. 8:13). Dat zal ons hele bestaan raken en vernieuwen. Kortom, de Bijbel benadert de mens m.i. veel meer als een eenheid in plaats van drie delen.

[dikkemick]

Ik dacht eigenlijk dat de geleerden er nog niet over uit waren wanneer de ziel geïmplanteerd wordt. Aangezien een goed christen hierom tegen abortus is, moet dit al heel snel na conceptie zijn. Adam is niet verwekt dus had mogelijk geen ziel? Hoewel...Een een beetje God kan een ziel ook inblazen natuurlijk.

[writer]

De ziel is volgens mij hetgeen waarmee je voelt, dingen ervaart............... ...''
...Kortom, de Bijbel benadert de mens m.i. veel meer als een eenheid in plaats van drie delen.....

IK ben nog opgevoed in een tijd dat men (mijn omgeving) geloofde dat de mens uit 2 delen bestond, het lichaam en de ziel.
Ik begreep als kind zijnde dat de ziel je eigenlijke ik was en het lichaam slechts een omhulsel.
Direct na de dood zou de ziel, jij dus, geoordeeld worden en gelijk naar de hemel of hel gaan.
In mijn beleving als een soort geest.
Bij de wederopstanding zou het lichaam weer met de ziel verenigd worden en gelijk naar de plek gaan waar de ziel al was.
Luther had een iets andere mening, hij dacht dat de ziel na de dood in een soort slaaptoestand zou komen en dat de ziel pas bij de wederopstanding weer met het lichaam verenigd en geoordeeld zou worden.
Het eindresultaat is in beide opvattingen gelijk.
Volgens mij hoor je hier tegenwoordig niet zo veel meer over in de kerk.
Wel dat het leven na de dood niet ophoudt en dat gelovigen naar de hemel zullen gaan maar over een onsterfelijke ziel die met het aardse lichaam in de hel kan komen hoor je weinig meer.
Ik heb het idee dat ook de kerk dat niet goed meer met hun "liefdevolle" God kan verenigen.
En wellicht gaat ze daarmee ook het praktische probleem uit de weg dat op de laatste dag alle mensen die ooit geleefd hebben tegelijk op deze aarde zouden moeten wachten op hun persoonlijke rechterlijke uitspraak.
Wat ik nooit heb begrepen is waarom een 2de oordeel voor de doden.
De ziel van de opgestane doden was immers al in de hemel of hel, alleen even eruit gekomen voor de vereniging met het lichaam.
(De katholieken hadden een aardig compromis en misschien nog wel, een tijdelijke verbanning naar de hel (vagevuur) ter loutering van de ziel en als voorbereiding op het hemelse leven en daarna in principe iedereen dus naar de hemel.
Alleen degenen die ook daarna nog steeds geen spijt van hun goddeloze leven zouden hebben zouden voor goed naar de hel gaan)

[Peter van Velzen]

Leuk hoe writer een verband legt tussen het dualisme en een eeuwenoud sprookje!
Al was de sprookjesverteller blijkbaar geen dualist, daarom kan de sprookjeslezer het nog wel zijn,

[PietV.]

Adam en de ziel, de titel zegt mij dus niet zo veel. Ik waan mij op refoweb, de rest van de inbreng is dus wel interessant. Wat in bepaalde gradaties interessant kan zijn is de constructie die Taede Smedes in elkaar heeft gezet. Niet Adam maar de evolutie verlost ons van de erfzonde. Wat evolutie te maken heeft met de erfzonde dat is mij dus niet duidelijk. Ik parkeer dit stuk hier maar tussen, in grote lijnen off-topic, maar in beginsel rekent het af met Adam en natuurlijk die geëmancipeerde rib. Over de ziel laat Taede zich niet uit, dat komt denk ik nog.

http://godenenmensen.wordpress.com/2014 ... -erfzonde/" onclick="window.open(this.href);return false;

Een eerste mens heeft niet bestaan, ergo, Adam en Eva kunnen niet echt bestaan hebben. En dat levert weer problemen op met de historische zondeval. Hierover reflecteert godsdienstfilosoof Taede A. Smedes in het derde deel van zijn drieluik Een aanzet tot een theologie van de evolutie. Beslist interessant om kennis van te nemen. ‘Evolutie is een gradueel proces, er is dus niet zoiets als een abrupte overgang tussen aapachtige en mensachtige.’

Hoeft de mens niet langer gebukt te gaan onder de ballast van de erfzonde, die volgens de leer van het christendom het gevolg is van de zondeval? Schudt de christelijke dogmatiek nu op zijn grondvesten