Lucy schreef:Ik denk nu dus inderdaad dat alle religies verzonnen zijn, dat God door de mens geschapen is en niet de mens door God.
Ik denk dat je op het goede spoor bent.
Maar stél dat God toch bestaat??? Wat dan??? We leven immers allemaal maar één keer, hebben allemaal maar één kans om te beslissen wat we geloven over het leven!
Als je "God" probeert te definiëren, zal je zien dat het begrip een retorische truc is.
Niemand slaagt er ooit in om "God" te definiëren zonder verstrikt te raken in drogredenen, of zichzelf tegen te spreken.
Je kan het begrip zo aankleden als je zelf wil: De kans dat je goed zit is vrijwel zeker 0.
Dus de vraag is: Waarom zou je je er druk om maken?
En als God inderdaad dus toch bestaat, en ik kom er pas na mijn dood achter, dan heeft Hij geen andere keus dan mij naar de Hel te sturen!!!
Wat als je altijd Christen bent geweest, en "God" blijkt in werkelijkheid "Thor" te heten?
Probeer je jezelf te troosten met de gedachte dat het geloof in een "verkeerde God" dan beter is dan helemáál geen godsgeloof?
Als ik lees over de jaloezie van "goden" ("Er is geen God dan Jahweh/Allah/de Drie-Eenheid"... doorhalen wat niet van toepassing is) in zgn. Heilige boeken, dan lijkt dat me een hele slechte strohalm om me aan vast te houden: Heidenen gaan ook naar de Hel.
Zie je bovendien hoe dictatoriaal die opvatting is?
Ze doet geen beroep op je morele kompas, maar op je gevoel voor zelfbehoud.
Mensen voeren oorlog, verwensen en doden elkaar, omdat ze menen dat ze door die daden na hun dood in een eeuwig Disneyland terechtkomen.
Hoe pervers is dat eigenlijk?
Ik heb ook eens ooit gehoord, dat iemand die eerst Christen is geweest, maar daarmee gestopt is, na zijn dood dubbel zal moeten boeten, want dan 'is er geen offer voor de zonden meer overgebleven' zoals ze dat zeggen!!! (Nogmaals: ik denk dus inderdaad dat dat alleen maar bangmakerij is, om mensen te bekeren tot het Christendom. Maar stel dat het inderdaad waar is?!?! Die Bijbelteksten over de Hel zijn zóóóóóó gruwelijk, ik kan echt niet uitleggen hóe bang het me maakt!!! Wat zou ik daartegen kunnen doen, want je kunt het natuurlijk nooit 100% zeker weten....
Dat niets 100% zeker is, is iets waar je mee zal moeten leren leven.
Mij interesseert het niet.
Ik weet alleen dat ik niet zou buigen voor een grote dictator op een wolk, die mensen zou behandelen alsof het diens speeltjes zijn.
Een sadist die mensen dan een brein zou hebben gegeven dat in staat is tot nadenken, maar dat in plaats daarvan blind moet geloven zonder voor dat geloof ooit een onderbouwing te zien, op straffe van....
Fuck that anyway.
Aan de andere kant vind ik het ook een ondraaglijk idee dat er na de dood niks meer zou zijn. Stel je voor, dat iedereen, met z'n eigen unieke persoonlijkheid en karakter, zomaar verloren zou gaan..!!!... Hoe ziet u dit?
Ik ga er van uit dat de tijd na mijn dood net zo zal zijn als die voor mijn geboorte: Daar heb ik ook nooit last van gehad.
Het is soms inderdaad een moeilijk idee dat je persoonlijkheid helemaal oplost.
Maar stel dan jezelf de vraag of je liever een harde waarheid hebt, of een troostvolle leugen.
Als je met een ernstige ziekte bij de dokter zou komen, moet hij dan zeggen hoe het er voor staat, of moet hij dan zeggen: "niets aan de hand.", omdat je je daar (tijdelijk) lekkerder bij voelt?