Beste Tjeerdo,
Ik: "Wel, ten eerste berijdt Maria noch volgens Mattheus, noch volgens Lukas de liefdespaal van Jahwe of de heilige Geest."
Is dit een variant op: "Hoe maak ik religie deelachtig onder een grote groep mensen, dus ook vrijdenkers. Les 34 der moderne theologen: "Als het doel de middelen niet schuwt".
Ik was me er niet van bewust dat het handboek ook buiten theologenkring gelezen werd. Maar zonder gekheid: het plastisch taalgebruik maakt het contrast tussen de heidense mythen en het bijbelverhaal scherp duidelijk. Er is geen seks tussen God en Maria.
Ik heb een aantal punten genoemd. Ik zie dus overeenkomsten in de klassieken. Of het nu maagdelijke geboortes zijn. Afdalen naar Hades. En dan kunnen we natuurlijk Jeremieren dat de hond ontbrak. Jammer genoeg ontbreekt de hond. Dat is pech; een cruciaal onderdeel is afwezig.
"Een cruciaal onderdeel is afwezig"... Dat lijkt me de
kruisdood voor de overeenkomst die je waarneemt. En als allerlei cruciale overeenkomsten (zoals seks met de godheid, de wraak van Hera, de heilige koeien, de beschuldiging van moord op de koning, de hellehond) ontbreken, lijkt mij dat de parallel tussen Christus en Herakles grotendeels in het water valt. Mag ik dat ook veronderstellen voor al die andere parallellen die je opsomt in die lange lijst van je?
Tot nu toe heb je me nog geen *maagdelijke* geboorte onder de heidenen getoond. Alkmene werd ontmaagd door Zeus. Waar is hier de maagdelijke geboorte? Bovendien cirkelde je stelling niet om maagdelijke geboorten in het algemeen, maar om de link Herakles - Tarsus - Paulus - Jezus - evangelieen. Maar op de vraag waar Paulus in zijn geschriften Jezus omschrijft in Heraklesiaanse karakteristieken, blijft het stil ... heel stil. Voor de hand liggend, omdat Paulus het nergens doet.
Dus we hebben Paulus in feite al laten zitten (hij noemt de geboorte niet eens, en heeft ook geen lijdensgeschiedenis), en we behandelen al een andere algemenere these: het Jezusbeeld van de evangelieen is diepgaand beinvloed door de gestalte van Herakles (invloed = algemene cultuur: niet langer Paulus, want dat kun je niet aantonen).
Tot dusver heb me geconcentreerd op de geboorte van Herakles, en die vergeleken met de geboorteverhalen van Christus. Ik wil ook best kijken naar de neerdaling in de hel en de 'opstanding' van Herakles.
Ten eerste is er in de vroegste overlevering die Paulus citeert, in Paulus denken, noch in de evangelieen een afdaling van Christus in het dodenrijk.
I Kor. 15:3-5[/b] Paulus:
In de eerste plaats heb ik u doorgegeven wat ik zelf als overlevering heb ontvangen, namelijk dat Christus gestorven is voor onze zonden, volgens de Schriften, [4]
en dat Hij begraven is, en opgestaan op de derde dag, volgens de Schriften; [5]
en dat Hij is verschenen aan Kefas en daarna aan de twaalf.
Het motief van een neerdaling in de hel vinden we in het Nieuwe Testament pas aan het einde van de eerste eeuw van onze jaartelling.
Het dichtste bij een parallel met de nederdaling in de onderwereld komen we in Ef. 4:8-11 (deutero-paulinisch, door de inleiders op de willibrordvertaling gedateerd op 90 na Chr.)
8] Daarom staat er: Door naar den hoge op te stijgen heeft Hij gevangenen meegevoerd en gaven uitgedeeld aan de mensen. (Ps. 68:8 ) [9] Hij is opgestegen: wat betekent dit anders dan dat Hij eerst in de diepte is afgedaald tot op de aarde? [10] Hij die is neergedaald, is dezelfde die ook is opgestegen, hoog boven alle hemelen, om alles te vervullen.
[11] Hij ook heeft gaven uitgedeeld. Sommigen maakte Hij apostel, anderen profeet, anderen evangelist, weer anderen herder en leraar, [12] om de heiligen toe te rusten voor het werk van de bediening, tot opbouw van het lichaam van Christus.
Meer obscuur is 1 Petr. 3:19 (meestal gedateerd einde eerste eeuw):
[19] Zo ging Hij heen en predikte voor de geesten in de kerker, [20] die destijds weigerden te gehoorzamen, terwijl God geduldig wachtte, in de dagen dat Noach de ark bouwde. In de ark bleven slechts enkelen, niet meer dan acht personen, behouden te midden van het water.
Kortom: de nederdaling ter helle is een laat motief, een latere uitwerking van het verrijzenisverhaal. Zelfs als we zouden aannemen dat dit overgenomen is van de Herculineische krachttoeren - waarvoor beide bijbelpassages weinig aanleiding geven - dan nog zegt dat niets over het oorspronkelijke geloof in de verrijzenis. Het is dan iets dat er bij komt, een latere inkleuring
Maar laten we de overeenkomsten eens bekijken:
Het twaalfde en laatste werk van Herakles is het halen van de hellehond Cerberus uit de onderwereld. Herakles gaat naar de ingang van de onderwereld in het zuiden van de Peloponnesos. Van Pluto mag hij erin afdalen en Cerberus meenemen als hij geen gebruik maakt van wapens. De ijzersterke handen van Herakles kunnen zelfs dit monster wurgen. Grommend erkent zijn meerdere in Herakles en volgt hem naar koning Eurystheus. Bevend van angst verbergt de koning zich in zijn koperen vat en durft zich alleen vanuit deze positie van de overwinning van Herakles overtuigen.
"Ten slotte kiest hij vrijwillig de dood op de brandstapel (op de berg Oitè, in Zuid- oost-Thessalië). Wanneer de vlam opstijgt, wordt hij naar de Olympus gevoerd."
http://histoportal.net/klassiek/herakles.html
Waar Jezus sterft, begraven wordt (de nederdaling ter helle is een later motief) en weer opstaat uit de dood, daalt Herakles nog
tijdens zijn leven af naar de Hades, en stijgt hij direct vanaf de brandstapel op naar de Olympus.
Waar is de opstanding bij Herakles? En waar is de bovenstaande scene in de evangelieen? Waar neemt hij een hellehond naar een koning die bang achter zijn troon kruipt?
Hetzelfde geldt voor de wijze waarop Herakles sterft: ook daar blijken de overeenkomsten met Christus mager, zodra we het verhaal zelf bekijken.
Herkules komt terug van een oorlog. Zijn vrouw Deianeira komt erachter dat Herakles een slavin heeft meegebracht voor wie hij deze oorlog eigenlijk is begonnen, nl. Iole. In een poging hem terug te winnen geeft Deianeira Herkules een liefdesamulet: een kleed, gedoopt in het bloed en het zaad van de centaur Nessos. Ze geeft deze mee met Herakles' bode Lichas, maar begint dan te vermoeden dat het een val was. Dat blijkt het ook te zijn: de liefdesdrank is eigenlijk een krachtig gif en het kleed, daarin gedoopt, smelt Herakles' vlees weg (Dat moet wel pijn doen). Herakles doodt vervolgens Lichas en gaat naar huis om hetzelfde te doen met zijn vrouw.
Deianeira pleegt vervolgens zelfmoord (volgens Sophocles door zichzelf dood te steken op haar huwelijksbed; volgens Appolodorus door zichzelf op te hangen). Men draagt Herakles vervolgens op een baar naar huis waar hij hoort wat er is gebeurd. Hij herinnert zich de profetie dat hij zou worden gedood door een vijand die reeds dood is: de centaur. Hij beveelt dat hij wordt verbrandt op de berg Oita. Zijn zoon Hyllos moet de verbranding overzien en tevens met Iole trouwen.
In de gebruikelijke versies wil niemand de stapel aansteken. In sommige versies komt er een koning - op zoek naar zijn schapen - langs, die ermee instemt het vuur aan te steken in ruil voor een magische boog. Diens zoon Philoktetus steekt het vuur aan en ontvangt de boog.
" Zeus now persuaded Hera to adopt the new god Herakles and “to have for all time a mother’s attitude toward him.” Hera lay on a bed and held Herakles under her clothes, then let him drop through to the ground as if he were being born. Tzetzes adds that she also nursed him at her breast. Hera now gave her daughter Hebe, the goddess of youth, to Herakles as his final bride and his reward for a lifetime of labors, struggle, and suffering. The eternally juvenile Hebe, it seems, is the only appropriate wife for the hero who was compelled to abandon or give away the many women he won during his life; she is the final answer to his compulsive search for a woman who is both permanently desirable and also permanently non-demanding and non-threatening. Herakles and Hebe have two sons, Alexiares and Aniketos"
http://www.greecetravel.com/greekmyths/argos14.htm
Ik hoef dit toch niet nader uit te leggen, wel? De parallellen zijn zo vaag als wat.
En alvorens wij de epen erbij halen en de amoureuze activiteiten van Zeus vergelijken met de Hebreeuwse berg/vulkaangod Jahwe
Laat die vergelijking van die amoureuze activiteiten maar zien.
Wat denk je van Sargon of Gilgamesj?
Daar wil ik best op ingaan, zodra je het volgende toegeeft:
1. Er is in de geschriften van Paulus van Tarsus geen enkel spoor te vinden van een Herculineische schildering van Jezus.
2. Dit is veelbetekenend, aangezien Paulus uit Tarsus kwam, goed vertrouwd moet zijn geweest met de Herculescultus, en kennelijk bewust zo'n overschildering achterwege liet.
3. Ook wat de evangelieen betreft zijn de parallellen met Hercules mager. Noch de geboorte, nog het sterven, noch de tocht door de onderwereld lijken dusdanig op elkaar dat je rationeel kunt volhouden dat het verhaal over Jezus is ontleend aan het verhaal over Hercules.
frappant 
Hebr 6: 
