aton schreef:Mariakat schreef:
Zo geformuleerd binnen het Christendom van latere datum, omdat men vertikt van 3 goden te spreken.
Dat het gaat om 2 goden is echter niet te ontkennen, gezien de vele teksten in de Bijbel, dat de vader en de zoon duidelijk als 2 verschillende entiteiten worden gezien.
En wat doe je met de derde ? Is die ondertussen naar huis ? Ik ontken dit dus wél. Wat men er later van gebakken heeft zal me worst wezen.
Daarbij.
In het polytheïsme zijn de verschillende goden ook meestal manifestaties van verschillende eigenschappen.
Wat zeg ik hier de ganse tijd ??? Neter eens lezen ( zie wiki )
Dit is idd. wat je eerder schreef.
Het is maar waar je vanuit gaat.
Probeer je van veelgodendom tot monotheïsme te komen of kun je het niet laten om binnen het monotheïsme toch weer verschillende entiteiten te duiden ook al leven die gescheiden in de hemel of op aarde.
En juist daarom geef ik mijn zienswijze aan, dat de drieëenheid een verkapt meer-godendom is.
Wat de heilige geest aangaat, die hoef ik niet daaronder te scharen, daar die niet meer nodig is om meer-godendom te zien.
Dus 2- of 3-godendom is misschien een discussiepunt.
Wat men er later van bakt is mi. nu juist de essentie van evolutie binnen religies en de sprong naar nieuwe religies en/of versmelting van bestaande componenten.
Hier is het ander punt bedoeld.
Niet de kijk op hoe men (een) god ziet, gnostisch, mystiek of verpersoonlijkte god, wat je wil.
Maar de "schuld en boete gedachte" en mentaliteit.
Ik had al aangegeven, dat in de Renaissance daar al weer een kiem van gelegd was, evenals de Verlichting een grote zet gegeven heeft.
(Voor mij het eerst herkenbaar in het verkrijgen van kennis van goed en kwaad ten tijde, dat bij mensen het bewustzijn evolueerde en groeide)
Dit bestaat al zolang de mens in roedels leefde, en dat is al lang.
Inderdaad.
Moet je me ook eens zeggen waar goed en kwaad op slaat. Als entiteiten zoals de Duivel of als het al dan niet ovetreden van leefregels binnen een gemeenschap.
Zoals ik het zie?
Goed en kwaad is zoals men het ervaart.
Dat een leeuw een schaap opvreet is goed voor de leeuw, maar slecht voor het schaap.
Dat mijn geliefde zijn echte liefde in een ander vrouwtje ziet, is goed voor hem en zijn andere geliefde, maar slecht voor mij.
Dat een mannetje een rivaal de kop inslaat is goed voor het behoud van zijn familieverband en deel roedel, maar slecht voor degene, die in het slachtoffer zijn nageslacht zag.
Heeft die roedel een organisatie en een hiërarchie, dan wordt het ingewikkelder, daar dan het belang van de hele roedel voorop staat.
Zolang dat belang is een sterke gemeenschap te vormen, kan de sterkste zijn vrouwtje kiezen en het vrouwtje, de sterkste of dapperste kiezen, die zij wil.
Daar is geen goed of kwaad, slechts een belang.
Als zaken nog ingewikkelder gaan worden en slimheid een punt wordt om te overleven krijg je heel andere redenen om je keuzes te gaan maken.
Oordelen in goed en kwaad hangt samen met menselijke bewustwording.
Ben je je niet bewust van kwaad, maar neem je het voor wat het is, de natuur, dan is er ook geen kwaad.
Roept misschien een negatief gevoel op, wat vluchtig is en verdwijnt als honger na het eten.
Stapelt zich niet met andere gedachten en voedt geen wrok of wraak evenals een daad volgend op een natuurlijke drang met beoogde uitkomst geen beloning behoeft, slechts een gevolg en/of resultaat.
In het grotere geheel gezien kunt al het kwaad in de wereld personifiseren als de Duivel en al het goede als een goede God.
In het veel godendom heeft men daar geen punt, want daar hebben al ze een god voor beide.
Als je beide zinsneden koppelt, dan heb je in het eerste geval eigenlijk ook een 2-godendom.
"Quand Dieu se tait, on peut lui faire dire ce que l'on veut." - Sartre.
"Als God zwijgt kun je hem laten zeggen wat je wil."
