Hij was toch ook niet wat je noemt ´getuige´ van de opstanding geweest. "Onee, is Jezus niet opgestaan? Ik was er zelf bij"!Je schreef:Natuurlijk heeft Paulus wel geruchten en verhalen van Jezus gehoord. Maar aangezien hij er niet zelf getuige van was heeft hij deze behalve de opstanding niet in zijn brieven genoemd.
Dat is een redelijke veronderstelling: Paulus heeft wel verhalen en/of geruchten gehoord, maar hij heeft Jezus nooit persoonlijk ontmoet.Je schreef:Ik geloof niet dat Paulus ergens persoonlijk getuigen van is geweest. Er woonden toen waarschijnlijk honderduizenden mensen in Israel etc.
Volgens de deskundigen leefden aan het begin van onze jaartelling ± 1½ miljoen Joden in Palestina tussen allerhande allochtonen en ± 4½ Joden buiten Palestina en daar waren ze zelf de allochtonen.
Dat kun je wel beweren, maar dat overtuigt me niet zomaar. Leg me maar eens uit waaróm dat weinig zou toevoegen.Je schreef:Het aanhalen van deze geruchten en verhalen zou weinig toevoegen aan de brieven van Paulus.
We hebben lange tijd voetstoots aangenomen dat de evangeliën zijn geschreven door metgezellen van Jezus. Helaas blijkt dat achteraf niet waar te zijn. Het oudste evangelie (Marcus) is 35 tot 40 jaar na Jezus´ dood geschreven en de andere evangeliën nog later. Dat de auteur zich Marcus noemt wil nog helemaal niet zeggen dat hij ook Marcus heette. Het was in die tijd de normaalste zaak van de wereld dat je een geschrift uitgaf onder de naam van een bekende persoon (als je zelf verder onbekend was).
En leg me dan ook nog eens uit waarom bij die evangelisten al die verhalen en geruchten wél iets extra´s toevoegden. De evangeliën bestaan hoofdzakelijk uit sterke verhalen.
Toch noemde ´de verschijning´ zichzelf niet Christus, maar Jezus. De termen ´christus´ en ´christen´ werden op dat moment nog niet gebruikt.Je schreef:Saulus vervolgde geen Essenen maar volgelingen van christus.
Toen Paulus nog Saulus heette vervolgde hij de ´aanhangers van de Weg´ en dat waren Joden, die volgelingen waren van een rabbi, die zij ´Leraar der gerechtigheid´ noemden en die een kleine eeuw daarvoor door de Farizeeën was omgebracht. En die rabbi heette Jezus. Geen wonder dat Saulus zich een ongeluk schrok toen hij hoorde dat de ´verschijning´ uitgerekend degene was van wie hij in Jeruzalem de volgelingen had achtervolgd.
En ook Ananias behoorde tot die groep Joden, die zich Nazoraioi (afgezonderden) of Essaioi noemden. Wij noemen hen nu de Essenen. Ananias was dus een Esseen, net als Barnabas en die Kefas en Jacobus in Jeruzalem. In Bagdad bevond zich een zustergemeente van die in Jeruzalem. Even laten doordringen alsjeblieft.
De evangelisten wisten het niet of ze wilden het verbergen dat de christenen als Essenen zijn begonnen of, anders gezegd, voor een groot aantal uit de Essenen zijn voortgekomen. In die dagen lagen de verhoudingen tussen christenen en joden niet zo vredelievend.Je schreef:Met het niet noemen van Essenen in de evangeliën wordt hun bestaan natuurlijk niet ontkent.
En zo zijn er in de wereldliteratuur schier ontelbare verhalen (godenverhalen, heldenverhalen, heiligenverhalen) waarin ´wonderen´ duidelijk zijn opgeschreven als écht gebeurd. Zo is, om één voorbeeld te noemen, Julius Caesar maagdelijk geboren, drie dagen na zijn dood verschenen, tot god verklaard en overal in het Romeinse Rijk verschenen tempels te zijner ere.Je schreef:In het nieuwe testament zijn deze verhalen duidelijk opgeschreven als waargebeurde verhalen en niet als lessen waaruit we iets kunnen leren.
En Mohammed is niet daadwerkelijk opgestaan en toch plegen moslims met plezier zelfmoord omdat hij heeft beloofd dat ze dan in de hemel komen met alle geneugten van dien. Intussen groeit de Islam tegen de klippen op, in Afrika nog sneller dan het christendom. Nou én?Je schreef:Als Jezus niet daadwerkelijk was opgestaan hadden de discipelen hun leven nooit voor hem willen wagen en was de beweging Christenen doodgebloed na het sterven van Christus.
Groeten.
Fons.
