‘En als je dan bedenkt’, aldus Lewis, ‘dat wereldwijd voortdurend miljoenen kinderen opgroeien zonder wezenlijke zorg of aandacht van hun ouders, dan besef je wat de echte bron van het geweld in de wereld is.’
Dat liefde de wereld kan veranderen, werd in Puerto Rico niet betwijfeld. Aan een muur hing de uitspraak van Martin Luther King: ‘Er is een explosie van liefde in elk van ons die krachtiger is dan de explosie van een atoombom.’ Maar Marianne Williamson, auteur en een van de initiatiefnemers van de alliantie, zei ook: ‘ We hebben de liefde allemaal zo vaak bedrogen dat we onze zouden moeten schamen.’ Ze voegde er wel hoopvol aan toe: ‘Maar we hebben geleerd en we kunnen een nieuwe keuze maken.’ Daar ligt de uitdaging die Lewis alsvolgt formuleerde: ‘Liefde ontstaat niet vanzelf. Liefde moet worden “gemaakt”. Elke keer opnieuw, zoals voor een nieuw brood steeds weer deeg moet worden gekneed.’
Ik geloof dat dit helemaal waar is en dat Liefde de grootste kracht van de mens zou kunnen zijn mits we het maar op de juiste manier wisten te gebruiken.
Biedt het pleidooi voor de liefde van de nieuwe alliantie dan wel een nieuw inzicht? Toch wel. Wie beseft dat vrede bij – ouderlijke – liefde begint, kiest andere prioriteiten
.
Waarbij het dus oppassen geblazen is of alle moeders worden gedwongen thuis te zitten en voor de kinderen te zorgen terwijl een ongelukkige moeder bepaald geen goede moeder zal zijn. Lessen in liefhebben naast lessen in pedagogiek?!
“ De wereld heeft elk platform hard nodig dat eraan bijdraagt dat meer mensen hun hart durven te volgen en hun liefde durven te verwoorden"
Amen
Quote:
Je leven geven is dus geen bewijs van liefde in dit verband, maar de bereidheid voor, die je liefhebt, àlles te willen geven daar draait het volgens mij om.
‘Alles te willen geven’… Maar wat doe je met het besef dat die dierbare waarvoor je evt. bereid zou zijn om voor te sterven, je vervolgens daarmee juist verdriet aandoet door zelf te sterven...[/quote]
Maar het blijft volgens mij draaien om die bereidheid tot………………
Hele jonge kinderen die wel gevoed en verzorgd worden, kunnen ondanks dat zelfs sterven door gebrek aan genegenheid. Dit zou dus kunnen betekenen dat het kind noodzakelijkerwijs al van de ouder(s) 'houdt'. De twee
begrippen 'tolereren' en 'houden van' zijn dan onlosmakelijk met elkaar verbonden in de vorm van een overgave. Een overgave aan de ouders. Het kind is immers een hele tijd afhankelijk van haar/zijn opvoeders. En die overgave, in dit geval van een jong, opgroeiend kind, lijkt onlosmakelijk verbonden met vertrouwen, met gevoelens van liefde zoals jij die allicht ervaren hebt en als zodanig hebt beschreven.
Ik denk dat het deels waar is het kind geeft liefde, toont aanhankelijkheid om deze te ontvangen, heel kleine kinderen zijn nog zonder ”rede”, ze beredeneren en calculeren nog niet maar reageren instinctief met dat gedrag dat nodig is voor hun welzijn.
Het kind zal dit echter later, net als veel dingen, uiteindelijk wel zelf moeten leren. In dit geval dus leren liefhebben waarvan de eigenliefde, zelfacceptatie een groot deel zal uitmaken. Daar zijn echter voorwaarden aan gekoppeld zoals kritieke fases waarin het kind zich bijv. kan gaan hechten aan personen om o.a. inlevingsvermogen, zelfkennis en relativeren te leren. Worden die fases bijv. overgeslagen dan is hechting niet meer mogelijke en wordt 'houden van' werkelijk slechts een tolereren.
Dat is dus waar ik op doelde, ik bedoelde een inmiddels volwassen relatie maar het is een proces van langzaam afscheid nemen van het ideaal van het moederbeeld dat het kind heeft naar de moeilijk te aanvaarden realiteit.
Jij schrijft,dat je een egocentrische moeder tolereert. En dit heeft een lange tijd moeite gekost om te accepteren. Maar die moeite geeft wel aan dat er hechting heeft plaatsgevonden en dus gevoelens van liefde naar de (jouw ?) egocentrisch ingestelde moeder. Wellicht dat die gevoelens zijn verdrongen, omdat die 'liefde' slechts van een kant kwam?
Ik had het in dit verband niet over mezelf (mijn persoonlijke lastige ouder was mijn vader) maar ik heb veel vriendinnen met zeer moeilijke moeders. Zelf ben ik nogal een moederkloek dus vreemd is het niet die aantrekkingskracht alhoewel het natuurlijk maar een stukje van de vriendschappen heeft gevormd. Zo heb ik een vriendin wiens moeder bijzonder bazig was en als zij haar zin niet kreeg heel lelijk ging doen, extreem ruzie zoeken, schelden enfin het was dan slecht kersen eten met haar en alle kinderen gingen haar dan ook uit de weg. Toen ze door een hersenbloeding een persoonsverandering doormaakte en ineens een vrolijke, dankbare en zeer lieve vrouw werd was dat het heeeel vreemd maar ook moeilijk, later ‘normaliseerde’ dit weer en werd ze weer haar oude chagrijnige zelf. Een andere vriendin had een moeder die altijd en in de eerste plaats aan zichzelf dacht, haar als kind de hel liet doormaken en bovendien voor de 3 jongere kinderen liet zorgen vanaf dat ze een jaar of 9 was, alle vormen van misbruik, seksueel, geestelijk, mishandeling door deze moeder of 1 van haar vele minnaars. Een ander heeft een moeder met een persoonlijkheidstoornis die grenst aan de sociophaat en er is er ook nog een wiens moeder zeer jong in de slachtofferrol vast is komen te zitten en dus een bijzondere manipulator is.
Over het idee ‘soulmates’ in de liefde, heb ik o.a., een aantal jaartjes terug nog een (kritisch) artikel geschreven voor het tijdschrift ‘Onkruid’. Het artikel is te lang om hier te posten, maar allicht kan ik het mailen of op de site plaatsten…(als dat laatste mag van ‘Onkruid’?!).
Leuk misschien kun je het anders mailen??? Ben benieuwd!
De liefde laat zich niet maken door die hormonen, de eventuele liefde laat zich pas zien als deze beproefd kan worden. Na de roze wolk vallen die zweetvoeten bijv. wel op en kan dit zelfs aanleiding zijn voor het einde van de ‘relatie’. Dan kan een eventuele liefde pas beginnen en dan nog zie je vaak dat deze liefde, los van de invulling als voorwaarde van ons overleven, slechts een projectie is van wat wij willen zien in onze partner(s)
Eens!
Enigma: Kortom kunnen mensen weten wat liefde is aIs er een hele trits van waarden aan wordt gekoppeld?
Volgens mij dus niet. Persoonlijk, voor mij geld dat het vrijlaten van welk oordeel, waarde of voorwaarde aan liefde mij bevrijd heeft van de beperkingen om werkelijk lief te hebben.
Dus een soort van overgave als een in het voorbeeld van het ‘jonge, opgroeiende kind’? Ik denk ook werkelijk lief te kunnen hebben, maar dan met de kennis die ik bijv. hier omschrijf, incl. oordeel, waarde en voorwaarde. Maar met de (evenals jouw) insteek (zie topic ‘gene zijde’), dat ik allicht morgen meer weet over in dit geval dus de liefde en ik dan pas werkelijk lief kan hebben…Voor nu, is het zoals het is, met een sterke neiging naar de kennis over (biologische) psychologie.
Het zou natuurlijk altijd kunnen dat ook ik over een tijdje door nieuwe ervaringen en inzichten moet zeggen dat ik het toch niet helemaal goed had. Maar…………voor mij is het toch een realiteit om lief te hebben zonder de “omdat” en een kind kan wel die overgave hebben maar zit ook in het “omdat”. “Ik houd van ……omdat……”
Ik wil daarbij opmerken dat ik geloof dat juist omdat ik de afgelopen 16 jaar geen (seksuele) liefdesrelatie heb gehad ik meer de mogelijkheid kreeg andere vormen van liefde te onderzoeken/ontdekken. Het vrij zijn in die zin maakte dat de plaats die bijvoorbeeld vriendschapsrelaties konden innemen groter werd omdat er geen tijd, energie e.d. aan de partner gegeven hoefde te worden.
…bij haar kon ik absoluut mezelf zijn. Wij hielden van elkaar zonder voorwaarden,…’. Het feit dat je bij je geliefde zus absoluut jezelf kon zijn, was dat dan geen voorwaarde voor jullie liefde?
Ik heb hier heel goed over nagedacht en het ook besproken met een vriendin maar ik geloof van niet. Toen ik midden 20 was heb ik de keuze gemaakt voortaan altijd mezelf te zijn (ik leefde tot dan toe met een “masker”). Omdat wij geen voorwaarden aan elkaar stelden en ik helemaal mezelf mocht zijn zonder dat ik ooit iets hoefde uit te leggen omdat alles (of het nu begrepen werd of niet) aanvaard werd. Geen wanklanken, geen kritiek of afwijzen, eigenlijk vreemd zo een liefde die dus nooit beproefd werd, nooit geen ruzies die de relatie uittestte.
Het klinkt inderdaad bijzonder dat een perfectionist, zoals je jezelf omschrijft, geen irritatie ondervindt bij een ander die niet ‘volmaakt’ zou zijn.
Waarom ben jij een zgn. perfectionist, denk je? Het lijkt mij vermoeiend om zo te zijn en ik kan me voorstellen dat bijkomende gevoelens als irritatie e.d. het streven naar ‘ware liefde’ daarom voor een perfectionist meer onmogelijk schijnt te maken. Er heerst een continu gevoel van onvrede en onrust, waarin je zus misschien de broodnodige, gecreëerde baken van rust was en nog is…? Was zij misschien de ‘verbeterde versie’ van jou? (**vragen uit alle respect voor jou en je zusje)
Waarom ik een zgn. perfectionist ben is denk ik deels een aanleg in mijn karakter en verder gestimuleerd door een vader bij wie ik het nooit goed genoeg kom doen. Ik heb mijn perfectionistische kant inmiddels vrij goed geïntegreerd in mijn persoonlijkheid, het is nu eerder een sterke kant en zit mij niet meer zo in de weg. En dat was ook zo in de jaren met haar ( ze kwam in mijn leven toen ik begin 30 was) het gaat nooit echt weg en ik blijf de neiging hebben om te “streng” voor mezelf te zijn maar dat heeft dan een duidelijke oorzaak en zoals gezegd het zit me niet meer in de weg. In mijn hobby’s kan ik mijn perfectionisme goed gebruiken en is het juist een +punt.
Fysiek was zij wel een "verbeterde versie" van mij in die zin dat ze klein en zeer slank was, 2 kinderen heeft gekregen en mijn lichaam twee keer zo zwaar is als zij was en ik helaas nooit kinderen heb gekregen. Maar het zit ‘m niet in die rust en vree, juist naar haar toe heb ik ook altijd sterk moederlijke behoeftes gehad, voor haar willen zorgen, over haar willen waken, op haar willen passen, ik denk meer dan een “moeder” dan de “grote zus”. Ik heb haar zelf in het uitvaartcentrum, met behulp van de medewerkers daar en een schoonzusje, gekleed, gekist en “mooi” gemaakt en heb echt een moment gehad dat ik met name die “vreemde” kerels van haar weg wilde slaan, echt zin om te meppen vanuit een gevoel van afblijven dat is mijn lieve meissie, blijf er met je tengels vanaf. Ze is van mij!
Misschien zit daar wel een sleutel in dat als een ander zich in vertrouwen overgeeft aan jou het gemakkelijker is zonder voorwaarden van die mens te houden?
Enigma: Ik heb haar letterlijk en figuurlijk aan haar bed de vrijheid gegeven om te sterven en ik weet dat ik het uit de grond van mijn hart meende, het moest aflopen op de voor haar beste manier. Het ging niet om ons, om mij, dat was van geen enkel belang het ging alleen maar, enkel maar om haar.
Voor mij een daad van onbaatzuchtige liefde waarvan ik toen niet kon weten, ook niet onbewust, dat ik een proces in werking zette waar ik zelf immens door verrijkt zou worden op spiritueel gebied.
Onbewust kon je sowieso niet weten dat het allicht een innerlijke verrijking van je leven zou opleveren. Misschien was toen het onoverkomelijke feit daar, dat je voor de rest van je leven zonder je ‘perfecte’ zusje verder moest en dat in die realiteit toch een voor jou bestemde les zat? (**)
Als je ervan uitgaat dat ik onbewust zou geweten hebben dat ze dit niet zou overleven maar op dat moment, het moment van de vrijheid geven was dat nog niet bekend en zeiden de artsen ook dat het weliswaar niet best was maar dat het nog alle kanten op kon gaan en ook zij niet konden voorspellen hoe dit zou gaan aflopen. Er was dus volop ruimte nog voor hoop en die hadden we ook.
Pas toen de volgende ochtend het besef kwam dat er een “levende dode” in het bed lag en de artsen dit bevestigd hadden was het feit daar en dat daar een voor mij bestemde les in zou zitten was voor mij vanuit de geloofsovertuigingen die ik heb zonneklaar. Dat er een week van wonderen en wonderbaarlijke ervaringen zou volgen was niet te voorzien.
Ik geloof dat als het leven zwaar is, als het leven pijn doet, je in die zwaarte, in die pijn het absoluut goede, dat wat wij God noemen kunt vinden/ontmoeten.
Maar, wat is de motivatie voor het redden, sparen van een andere soort zoals het dier, door bijv. minder of geen dier te eten, in elk geval ten tijde van overvloed (zie evt. ook forum Vegetarisme)? Is dit slechts denken dat het goed is, of is het een weten omdat bij het zelf slachten van een dier je accuut vegetariër zou worden? In het geval van een (persoonlijke) hongersnood zal dus pas die mogelijke onbaatzuchtige (huis)dierenliefde beproefd kunnen worden. Door de ervaring zal men het pas werkelijk weten... Ik ben wel benieuwd of iemand bekend is met een (waargebeurd) verhaal waarin deze vorm van onbaatzuchtigheid voorkomt
Wellicht een nieuwe topic voor dat andere eerdergenoemde forum...
Toch blijf ik erbij dat mensen dit mede doen omdat het goed voelt het “goede” te doen. Hoe voelt de overtuigde vegetarïer uit dierenliefde, als hij toch verleid is tot het eten van een stukje vlees? Waarschijnlijk een beetje schuldig en in ieder geval niet positief over zichzelf men heeft dan immers het “foute” gedaan.
In tijden van hongersnood eten mensen soms zelfs hun eigen of andermans kinderen, was laatst nog een docu over hoe in China mensen niet hun eigen kinderen hoefden op te eten maar een “vreemd” kinderlijkje kregen en dan zelf een kind afstonden! In Leningrad was in de hongerwinter de nood zo hoog dat mensen lijken aten en er kinderen verdwenen! Ik ben ook benieuwd of het inderdaad andersom voor is gekomen. Maar id dit is off topic.
Groeten, liefs, Enigma.
Geen mens is intelligent genoeg om de eigen domheid te begrijpen.
8)
Zo is daar de keuze van partner op basis van haar of zijn genenpakket (d.m.v. feromonen) voor een gezond nageslacht. Anders gezegd: een ingebedde kinderwens, dat helpt nml. ook enorm om plotseling verliefd te worden om voor die kinderen dan van iemand te gaan houden.