Doodsangst maakt atheïsten religieuzer

[Fish]

*
Je begaat hiero de vergissing een 'bijna-dood-ervaring' gelijk te stellen met dood gaan!

Wat is het verschil dan (buiten het weer tot bewustzijn komen)?

[Bram Kaandorp]

Wat is het verschil dan (buiten het weer tot bewustzijn komen)?

Een bijna dood ervaring is niet per se een resultaat van bijna dood gaan. Het kan ook worden gerepliceerd in een NASA testcentrifuge, waarbij het bloed uit je hersenen verdwijnt door de G-krachten.

Het is niet per se een teken dat je bijna dood was, maar eerder dat je niet bij bewustzijn bent.

[Fish]

Wat is het verschil dan (buiten het weer tot bewustzijn komen)?

Een bijna dood ervaring is niet per se een resultaat van bijna dood gaan. Het kan ook worden gerepliceerd in een NASA testcentrifuge, waarbij het bloed uit je hersenen verdwijnt door de G-krachten.

Het is niet per se een teken dat je bijna dood was, maar eerder dat je niet bij bewustzijn bent.

Ja, en we weten natuurlijk ook niet of mensen die echt dood gaan wel zo'n (bijna dood) ervaring ondergaan.

[MoreTime]

Ik kan best aannemen dat iemand die gelovig was tot zijn twintigste of langer andere automatismen aanroept bij noodsituaties, maar conclusies voor een algemeen menselijke aard etc..., zoals de titel suggereert, zijn dus niet houdbaar.

Ik ben er ruim 30 jaar aan onderworpen geweest totdat ik door een sterfgeval en een jaar extreme orthodoxie voor het eerst durfde om de feiten onder ogen te zien. Een christen is een meester in het 'niet over bepaalde zaken willen nadenken'. Dat is lastig te doorbreken omdat er nogal wat van afhangt (eeuwige bestemming, vrienden familie etc)

[Jinny]

Zo heel veel scheelt het niet hoor.

[Jinny]

Mijn vader, overtuigd atheïst, was maar voor een ding bang, dat ie wakker zou worden in zijn kist.

[heeck]

Jagang,
Dat mijn persoonlijke maatwerk jou niet past vind ik geen punt.

Gayah,
Ik dacht niet dat ik onterecht aan het gelijkwalsen was.
Ik schrijf zelfs:

. . . ben ik er voor mijn gevoel helemaal geweest . .

R.

[Maria]

Hoi Mariakat,

Dat zijn hefige dingen die je hebt meegemaakt en hebt opgeschreven. Wil je wat vertellen over het proces waar je moeder doorheen gegaan is? Als deze vraag overigens te persoonlijk is, dan heb ik daar natuurlijk alle begrip voor.

Mijn moeder had het geloof van veel mensen uit reformatorische gemeenschappen. Met als meest extreem de oud gereformeerden. (jaren geleden)
Bekeerd moest je zijn om naar de hemel te gaan.
Dat betekent het bewust meemaken van:
"Ellende, hoop en verlossing."
Zoals zo vaak beschreven werd in de "Goei boekskes".
Zij kon van zichzelf niet zeggen, dat ze dat had meegemaakt, hoe wanhopig daar ook op gehoopt was.
Je kon dat niet verdienen.
Velen worden geroepen, maar weinigen uitverkoren.

Ik heb het ergens hier op het forum geschreven, maar kan het zo gauw niet terugvinden.
Haar uitspraak ooit aan het einde van haar leven nog voor ze verder dementeerde.
"Dat is voor mij niet weggelegd" sneed mij toen door mijn ziel.
Waarschijnlijk was ze door het dementieproces toen al wat depressief aan het worden.
Mensen in deze fase van hun leven, met deze gedachten, kun je niet meer helpen.

[Maria]

en heb toen in mijn geloofsleven dan ook weer de volgende streep gezet.

Knap dat je dat kan (serieus bedoeld). Ik ben nog niet zo ver en ik weet niet of ik ooit zover kom. Een geboren twijfelaar; ik blijf zoeken en zoeken

Het is niet iets, dat je krijgt door goed je best te doen.
Ik heb ook niet gevraagd om de door mij beschreven crisis, die niet slechts één aspect van mijn leven omvatte maar het totale fundament waarop mijn leven gebaseerd was.
Daarna voelde ik me bekeert, omgekeert, rereformed

Het meeste gaat het toch wat geleidelijker ook bij mij.
Wat dus niet wil zeggen dat daarna alles koek en ei was.
Het herstel en de nieuwe weg naar een blij leven begint dan pas weer met weer vallen en weer opstaan.
Dat gaat zo je leven lang door met stukjes en beetjes.

Je kunt het zelfs erg vinden, als je je geloof verliest.
Lees maar eens een paar afvalligen getuigenissen over de worstelingen en de tijd, dat het kan duren voor je zover bent, dat je (blijvende) zekerheid hebt.
Misschien heb je hier iets aan?
Mijn verhaal vind je oa. hier.
http://www.freethinker.nl/forum/viewtop ... it=bekeerd" onclick="window.open(this.href);return false;

[Maria]

Ik ben er ruim 30 jaar aan onderworpen geweest totdat ik door een sterfgeval en een jaar extreme orthodoxie voor het eerst durfde om de feiten onder ogen te zien. Een christen is een meester in het 'niet over bepaalde zaken willen nadenken'. Dat is lastig te doorbreken omdat er nogal wat van afhangt (eeuwige bestemming, vrienden familie etc)

Kun je schrijven wat je hiermee bedoelt? (vet cursief)
Als je wil.

[MoreTime]

Bedankt voor het verhaal en de link. Ik zal eea nog eens rustig lezen.

Ja dat kan ik wel. Kort samengevat was de situatie als volgt. Na christelijke opvoeding, scholen en zelfs evangelische vervolgopleiding kon ik nog steeds niet zeggen dat ik écht actief christen was. Ik vond het meestal wel best, maar had ook geen reden om te twijfelen. Toen gebeurde er van alles waardoor ik nog wat minder gelovig werd zegmaar. Vervolgens een overlijden, onverwacht, uit ons gezin, de slechtste tijd uit mijn leven. Enkele maanden daarna werd ik dus extreem orthodox. Tsja, als je zo makkelijk kunt doodgaan dan is het maar beter om je zaakjes voor elkaar te hebben. Halfslachtig geloven en het risico lopen op de hel, dat ging gewoon niet meer.
Na een jaartje of wat op die manier te hebben 'geleefd' (meer geleden eigenlijk, zeer streng voor mezelf etc) en na vele vele boeken waaronder zware theologische werken (Bavinck, Smytegelt, Calvijn etc) barste bij mij de bom toen ik een boekje van Comrie las. Het ging over waar geloof. Maar wat hield dat nu in? Was ik een waar gelovige? Helaas...ik was dat niet, ik was nog niet halverwege de weg naar 'zaligmakend geloof'. Toen storte dat wereldbeeld voor mij in.
Ik ging lezen in wat meer vrijzinnige boeken om toch ergens zekerheid te vinden dat het nog niet zo slecht was met mij. Maar wat ik kreeg was alleen maar onzekerheid. Tot het moment dat ik op internet kritische zaken tegenkwam, waaronder prominent het boek van Rereformed. Ik klikte snel de site weg en wilde het eerst niet lezen. Dat was hoogverraad tegenover de Bijbel en m'n geloof... toch ben ik het gaan doen en er ging een wereld voor me open. Sindsdien ben ik nog steeds kritisch bezig, ook nog wel met geloofszaken maar op een heel andere manier. De bijbel als onfeilbaar, god als de boeman in de hemel, etc etc heb ik overboord kunnen zetten. Wat een rust, niet te vergelijken met de zgn rust in het geloof. Dat was alleen angst voor de hel en voor de kastijding van god.

Onlangs ontmoette ik nog een paar oudere mensen die zich afvroegen waarom hun allerlei dingen overkwamen, waarom zij nou net ziek moesten worden en mensen moesten verliezen etc. Toen realiseerde ik me hoe crap dat soort geloof is. Te denken dat alles een reden heeft en van god komt kan je helemaal gek maken...

Ok, niet echt kort geworden

[Maria]

MoreTime.
Dank je.

[siger]

Haar uitspraak ooit aan het einde van haar leven nog voor ze verder dementeerde.
"Dat is voor mij niet weggelegd" sneed mij toen door mijn ziel.

Erg aangrijpend. En ook verhelderend voor mij als ik terugdenk aan mijn moeder die ook dementeerde op het laatst.

Als katholiek zag je veel gewaden, en weinig beleving. Als je kwaad deed ging je even biechten en je zonden waren gewist en je voelde je weer beter dan de rest. Mijn moeder was zoals andere katholieke moeders heel tevreden met haar geloof.

Toen ze dus al erg dementeerde stond ik eens met haar aan het graf van een oom. Na een van haar heel lange stiltes zei ze een zin die ze me compleet verraste: "die domoor dacht dat hij na zijn dood ging verderleven". Ik denk dat dat de reden was waarom ik zo veel makkelijker compleet ongelovig ben geworden: ik moet als kind gevoeld hebben dat het niet zo diep zat.

[kiks]

Hm. In jouw verhaal herken ik wel het een en ander MoreTime. Al kwam ik niet uit een hardcore christelijk gezin. De dood van een vriendinnetje deed mij het geloof in god en voor een groot deel het vertrouwen in mijn ouders verliezen. Niet langzaam, maar pats boem, in één keer. Ben daarna nog wel naar een christelijke HBS gegaan (je had als kind niet veel te vertellen hè) en vervolgens naar een christelijke kweekschool. Op die laatste twee scholen is mijn ongeloof alleen maar versterkt en mijn afkeer van het christendom en christenen, en dan met name het min of meer vrijzinnige deel van de christenen, gegroeid. De hypocrisie die daar ten toon gespreid werd heb ik daarna nergens anders meer beleefd. Moeite met het verliezen van het geloof heb ik niet gehad. Ik heb ook nooit getwijfeld. Wel was het lastig me te handhaven in een grotendeels christelijke omgeving.

Groet

kiks

[Maria]

Toen ze dus al erg dementeerde stond ik eens met haar aan het graf van een oom. Na een van haar heel lange stiltes zei ze een zin die ze me compleet verraste: "die domoor dacht dat hij na zijn dood ging verderleven". Ik denk dat dat de reden was waarom ik zo veel makkelijker compleet ongelovig ben geworden: ik moet als kind gevoeld hebben dat het niet zo diep zat.

Ze zeggen wel eens: Kinderen en dronken mensen spreken de waarheid.
Daar komt nog bij, dementerende mensen.

De rem, opgelegd door het leven, valt weg.

Zo'n verrassing, zoals jij beleefde hadden wij als kinderen een keer toen we allemaal bij elkaar zaten.
De meesten van ons hadden er nog geen besef van dat ze dementeerde, slechts dat haar wereld steeds kleiner werd.
We hadden het over alleen blijven, als wij bijvoorbeeld onze partner zouden verliezen.
Wat we dan zouden doen in ons verdere leven.
Mijn beide ouders leefden nog en waren hoogbejaard.
Mijn moeder flapte er toen uit:
Dan ga ik naar de Kermis.
En deed direct daarna haar hand voor haar mond en begon te giegelen.
Alsof ze wilde zeggen: Dat mag ik helemaal niet zeggen.
Maar ze zag het toch als een grap.

Wetende dat Kermis en Carnaval als van de duivel werd beschouwd in ons milieu, waar men al drinkende alle remmen los gooide, was dit voor ons allemaal een compleet absurde situatie.