Yours schreef:@lisa,
We zitten nu eenmaal met elkaar opgescheept.
Op basis daarvan moeten we proberen om zo goed mogelijk met elkaar om te gaan.
Nee, bepaalde waarden als de vrijheid van meningsuiting , waar religie- en ideologiekritiek onder vallen, zijn niet onderhandelbaar.
"Zo goed mogelijk met elkaar omgaan" verwordt vaak al vrij snel tot het niet meer aanboren van onderwerpen die te gevoelig liggen, en dat is natuurlijk de dood in de pot.
Dat neemt niet weg dat ik de voorkeur geef aan een inhoudelijk debat met niet al te veel ad hominems, en zonder gescheld.
En ik weet dat ik geen heilige ben, ja, voordat men me weer gaat beschuldigen van hypocrisie.
Maar ondanks imperfectie's is het bovenstaande wel datgene wat ik nastreef.
En wel op basis van gelijkwaardigheid. Dat is niet hetzelfde als gelijk zijn. Maar kennis nemen van elkaars denkbeelden, ook al vinden we die van de ander wanen.
Op basis van de gelijkwaardigheid van wat, mensen of denkbeelden?
Met het eerste ben ik het uiteraard eens, maar met het tweede absoluut niet.
Denkbeelden zijn niet gelijkwaardig, en verdienen ook niet per sé op voorhand respect.
Je begint met een krediet, maar aan een duurzaam respect zal men moeten werken.
De grootste uiting van respect aan het adres van gelovigen, is het bekritiseren van hun denkbeelden, want dat is namelijk de manier om hen te benaderen: Als de denkende mens die zij uiteindelijk (kunnen) zijn.
Men kan hen bij dit proces niet de mogelijkheid gunnen om zich te verschuilen achter een facade van gekrenktheid, en men moet zich er al helemaal niet door laten intimideren.
En wie er uiteindelijk gelijk heeft wat betreft het bestaan van god/allah, dat zien we wel, of niet, als we dood zijn.
De monotheïstische goden kunnen absoluut niet bestaan, op grond van de tegenstrijdige eigenschappen die hen wordt toegedicht.
Ook zijn ze verder bijzonder slecht afgebakend en gedefiniëerd, wat de betekenis van het woord "god" irrelevant maakt.
Natuurlijk staan gelovigen meteen klaar om te beweren dat de logica die ik op goden loslaat iets typisch menselijks is, maar dat is een geloof natuurlijk ook. Dáárin zit 'm het verschil dus NIET.
Laten we tot die tijd de gulden regel aanhouden: wat jij niet wilt dat jou gebeurt, doe dat een ander ook niet aan. Dus wens een ander geen hartfalen toe. En doe ook geen dingen die dat bij een ander bewerkstelligt.
Als ik een gelovige was geweest, zou ik ook graag bekritiseerd worden.
Zelfs al zou ik dat besef op dat moment vermoedelijk niet hebben.
Wel ben ik het met je eens dat men niet over en weer met ziekten hoeft te smijten.