Salah schreef:
Dat onderscheid is er volgens de klassieke exegeet Tabari volgens een deel der geleerden, anderen maken dat onderscheid niet zoals ik vertaalde. De hedendaagse geleerde Sha'rawi maakt dat onderscheid wel maar benoemt expliciet dat ook voor de ongehoorzame of ongelovige mens in dit leven barmhartigheid alles omvat net zoals dat voor de gelovige en gehoorzame zo is en hierin geen onderscheid is.
Mijn punt blijft staan, het leven hier is totaal onbetekenend voor de islam, het gaat om het eeuwige leven in het hiernamaals. Wat in de islam barmhartigheid wordt genoemd, is eigenlijk een kans op vergeving van al die onnoemelijke zonden, waarvan de voornaamste zonde is het een keertje prijzen van een boomstam of een afgodenbeeld. De rest ziet God door de vingers, maar dat niet. Terwijl volgens Wikipedia barmhartigheid betekent: barmhartigheid is het tonen van erbarmen, van medelijden met mensen die het moeilijk hebben. Barmhartig zijn zij die zich ontfermen over hun medemensen, die in woord en daad hulp en ondersteuning bieden aan degenen die daaraan behoefte hebben.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Barmhartigheid
Oke, dus ik ben moslim geworden en geloof me ik was serieuzer met het geloof bezig dan menig cultureel moslim die ik gezien heb. Ik heb me er beter in verdiept en eindeloos du'a gedaan. Ik heb oprecht hulp gezocht, en wilde oprecht God dienen. In ruil voor mijn echt oprechte poging Allah als enige te aanbidden en hierin te volharden, werd ik opgezadeld met de ondraaglijke last dat ik wist dat mijn hele familie naar de hel zou gaan, ik had ze immers verteld over de islam en de boodschap in heldere bewoordingen uitgelegd, en ze bleven vasthouden in hun ongeloof. Dat was de steun, het erbarmen en medelijden die ik kreeg van Allah, paranoia in de letterlijke zin van het woord. Is dat ontfermen? Is dat liefdevol? Nee, ik krijg straks een paradijs vol heerlijkheden en luxe. Daar doen we het voor. Het is dan toch wel een totaal andere barmhartigheid dan die ik ken. Het is het voldoen aan voorwaarden, gehoorzaamheid en beven van angst dat God je genade schenkt. Laten we dat verschil in definitie dan wel even duidelijk maken.
Dat is het probleem dat elders op dit forum al zo vaak naar boven kwam. De religieuze definities komen niet overeen met de definities die in het dagelijks leven worden gebruikt. Geven aan de armen doe je omdat je iemand wilt helpen, niet met de hoop op hasanat om in het paradijs te komen. Liefde en ontfermen is universeel en niet aan voorwaarden verbonden. Pas als je dat kunt, belangeloos geven en houden van, dan ben je verheven, en het aanbidden waard, eigenlijk, maar zelfs dan vraag je er niet om en ben je niet jaloers als een ander een keer opzij kijkt.
In het hiernamaals petals, hiernamaals. In dit leven is de barmhartigheid zonder onderscheid voor alle mensen omvattend. De vraag of dat verdwijnen der barmhartigheid in het hiernamaals voor diegenen die Hem verworpen rechtvaardig is, is een andere. Blijft staan dat de barmhartigheid in dit leven alles omvattend is voor elk mens, hoe ongelovig, zondig of ongehoorzaam ook.
Dat weet ik Salah,
dat weet ik. Ik weet hoe het in elkaar zit, ik interpreteer het net als jij. 'Barmhartigheid' is er voor iedereen die zich oprecht naar Allah wendt en vervolgens de islam gaat volgen.
Je trekt een link nu naar het heden en individuen en bouwt op een veronderstelling - Christenen die naar de Hel zouden gaan - die niet perse opgaat. Het gaat erom, zoals de columnist in dat artikel ook al aangaf maar jij niet begreep, dat een individu God actief verwerpt met de volle en correcte kennis van zaken. Dat is koefr en ook de letterlijke als theologische betekenis ervan oftewel: "het bedekken (van de waarheid)". In hoeverre dat opgaat voor je Kaapverdiaanse vrienden weet jij niet, ik niet en alleen de Alwetende dus je vergelijking gaat helemaal niet perse op, noch valt het uit te sluiten. Een grijs gebied, hoe graag mensen ook alles willen weten en in hokjes stoppen. En ook de Soennitische traditie -theologen- laat zich in specifieke gevallen niet uit over individuen. Slechts in algemeenheden en specifieke gevallen weet alleen God welke niet-Moslim naar Hel gaat en of voor excuus door bijv. onwetendheid in aanmerking komt.
Dit laatste is niet mijn persoonlijke inlegkunde maar gebaseerd op principes uit Koran verzen zoals (letterlijk) dat geen mens wordt gestraft voor wat hij/zij niet weet of geen kennis van had. Of zoals de klassieke jurist, theoloog en asceet Imam al-Ghazali al honderden jaren geleden beschreef in zijn theologische werk (dus geen "modernist") dat wanneer een niet-Moslim een verkeerd beeld van de Islam heeft het excuus ook opgaat, en God weet het beste (zowel zijn als mijn woorden). Het zit dus wat gecompliceerder dan jij nu aangeeft omdat het kernprincipe is dat iemand niet wordt bestraft voor iets wat hij niet weet en alleen God weet in hoeverre de eigen verantwoordelijkheid om opzoek te gaan tegen onwetendheid afweegt van individuen zoals je Kaapverdiaanse vrienden, om even een voorbeeld aan te halen. Het punt is dat in de Soennitische traditie er een consensus is dat iemand die koefr begaat (actief verwerpen van God met volle verstand en correcte kennis van zaken) eeuwig in de Hel verblijft. Echter, wat die daad inhoudelijk precies inhoudt op individueel niveau en wanneer individuen kennis hebben genomen van die waarheid/boodschap is een grote open vraag:
http://qa.sunnipath.com/issue_view.asp? ... 98&CATE=24
Zoals in de link staat wordt dus de zaak doorgeschoven naar God de barmhartige en rechtvaardige. Dit vanuit Islamitisch oogpunt dus.
Je hebt helemaal gelijk, eigenlijk wist ik dit ook al, ik gaf het alleen niet volledig genuanceerd weer.
Als je de boodschap niet goed begrijpt of wat dan ook, dan gaat het niet op, dan krijg je in het hiernamaals een test. Maar goed, even doorgerekend, ik gebruik even mijn logica he, er wordt gesteld in de islam dat de meerderheid van de mensen hier op aarde het niet zal geloven, en dus naar de hel zal gaan. Dan neem ik ook maar even aan, doorredenerend naar analogie dat een even zo groot percentage van de mensen door de test na de dood alsnog zal worden veroordeeld. Blijft over een zeer zeer grote hoeveelheid die naar de hel gaat.
Alles omdat ze God partners toegekend hebben of niet genoeg gehoorzaamd hebben. Mijn punt is nog steeds dat onze definities van barmhartigheid en rechtvaardigheid gewoon niet hetzelfde zijn. Het is meer: gehoorzaam of je wordt gemarteld. Het enige antwoord dat ik tot nu toe gekregen heb van een gelovige is dat de manier van tewerk gaan van Allah uiteraard niet dezelfde definities gebruikt als de menselijke. Waarmee een beetje een nadenkend mens dus zijn hele leven mag blijven worstelen met deze kwellende vragen, en geen antwoord krijgt behalve dan dat om een of andere onverklaarbare goddelijke reden zijn familie naar de hel wordt gestuurd. En om daar zelf aan te ontkomen moet je sidderen en beven, en vooral heel nederig en gehoorzaam zijn.
Nee het is niet uit barmhartigheid en ook niet volgens de leer. Het is uit rechtvaardigheid volgens de Islam - Soennitische leer, dat iemand in de hel komt. Niet omdat het Hem plezier doet maar uit rechtvaardigheid. Men heeft kennis van de waarheid genomen op een correcte manier en zich er moedwillig vanaf gekeerd, zoals de polytheisten in het oude Arabie die erkenden dat Allah de Schepper was maar toch koppig zich ervan afkeerden om allerlei redenen. De rechtvaardigheid in deze is dat Allah hen geeft wat zij willen, zij verwerpen God moedwillig en willen niet diegenen zijn die "het aangezicht van hun Heer" (wajh Allah) zien in het hiernamaals (letterlijk vers) omdat zij dit verwerpen. Dat verwerpen is weer om verschillende redenen zoals wordt aangedragen in de Koran door de polytheisten. De verzen waarin de beschrijvingen staan zijn van wat hen te wachten staat zijn net zoals het paradijs zaken zijn "die geen oog heeft gezien of neus heeft geroken", aldus de profeet. De verzen wat hel of paradijs betreft zijn mutashabihat (dubbelzinnig, of het tegenovergestelde van eenduidig/muhkamat verzen) volgens de traditie en Soennitische orthodoxie en zoals in de Koran letterlijk wordt gezegd dat er eenduidige en dubbelzinnige verzen zijn te vinden. Deze dubbelzinnige verzen wat betreft de hel en het paradijs worden gelaten zoals ze zijn en naar de exacte betekenis wordt niet gezocht (of het dus letterlijk, fysisch of allemaal figuurlijk is beschreven zoals het zal plaatsvinden of niet... zulke filosofische vragen worden gelaten voor wat het is). De mafhoem/het begrip wordt ervan genomen, oftewel wat het ons leert. Even "strikt" gesproken vanuit de theologische taal zeg maar.
Zie mijn punten boven. Ik heb al die redenen om God te verwerpen gelezen in de Koran en vind het ten eerste vreemd dat er nauwelijks wordt gerefereerd aan atheisten in de moderne zin van het woord, noch aan de kwesties die nu spelen voor iemand die oprecht zoekt. Ik noem mijn eigen voorbeeld. Ik wil graag, heel graag geloven in een schepper, ik heb dat althans echt oprecht gepoogd. Ik wil God helemaal niet verwerpen, integendeel. Ik heb gebeden, gesmeekt. Maar ik zie gewoon hele concrete redenen waarom het gewoon niet klopt. Voor mij is de issue waar in de islam zovele pagina's over wordt gesproken, shirk, helemaal geen issue. Het is de evolutie, het zijn de keiharde feiten, die in tegenspraak zijn met de Koran. Waarom heeft God 23 jaar lang gedaan over het duidelijk maken dat shirk niet kan? Daarbij wordt arrogantie genoemd, het navolgen van je eigen lusten en het niet willen geven aan de armen, het vasthouden aan geloof van je voorouders, te trots zijn om te geloven dat een mens zoals jijzelf een boodschap van God kan hebben ontvangen... etc. etc. Daarnaast, zoals hierboven al is gezegd... een niet-moslim verwerpt God niet per se, hij verwerpt Mohammed als Profeet omdat er simpelweg geen enkel ander bewijs voor de waarheidsclaim is dan de boodschap in de Koran zelf, en wat dat betreft net zo goed een Chinees boek of een Antilliaanse heilige tekst de waarheid kan zijn. Als je heel eerlijk bent, heb jij ook geen enkel ander bewijs buiten de Koran om en je eigen geloof dat dat nou net de waarheid is.