Studie van heilige boeken - Armin Navabi
Geplaatst: 01 jul 2019 08:17
Ik plaats dit bij Islam, omdat de schrijver hiervan ex Moslim is.
Het is aan iedereen gericht, die kennis van religieuze boeken belangrijk vindt.
Of juist niet.
Ik las deze zin vanochtend op de Facebook pagina van Armin Navabi
Wikipedia
"Waarom heb je een doctoraat nodig in hun religie voor je het kunt gaan bekritiseren?
Je hoeft ook niet de details te kennen van Harry Potters universum om te weten dat tovenarij onzin is."
Mijn gedachten hierover.
Van gelovigen weten we, dat studie van de Bijbel, Koran enz. heel belangrijk is.
Boeken, die schrijven over dingen en wetten, waarvan je je leven laat afhangen zijn dan essentieel voor je levensvisie.
En om anderen te overtuigen, waarom je geloven zo belangrijk vindt.
Anderen de teksten aan te reiken, waar je je overtuiging uit haalt.
Misschien juist wel, als er veel twijfels zijn en het allemaal zo moeilijk is om te geloven en de wetten te handhaven.
Maar waarom bestuderen niet-gelovigen deze boeken?
En waarom is het voor hen zo belangrijk?
Nog steeds hebben ex-gelovigen blijkbaar een reden nodig om hun afvalligheid waar te kunnen maken, soms zelfs om te verdedigen.
Een soort verdedigen tegen wat ooit als het ergste werd gevonden in het leven.
Het afzweren van God en de Heilige Geest was toch ooit de enige echte doodzonde, die je kon begaan?
Soms is de aanval ook je beste (eigen) verdediging.
Mensen, die nooit gelovig zijn geweest lijken er geen moeite mee te hebben.
Denkend en redenerend vanuit het niets hoeft er geen strijd geleverd te worden met jezelf en met mensen (uit eigen omgeving), die wel geloven.
Alleen misschien dus, zoals we allemaal wel mensen kennen, die tegenwicht willen bieden in het dagelijkse leven tegen geliefden en andere naasten, die al te veel met hun geloof te koop lopen.
Maar soms kom je in een omgeving terecht, waarin geloof een heet hangijzer is.
Wat je dan overkomt, terwijl je daar zelf nooit om hebt gevraagd.
Ook dat kan een goede reden zijn je te verdiepen.
Want één ding is duidelijk.
Hoe kun je een levensvisie/religie ter discussie stellen, als je er geen kennis van hebt?
Dan kun je je slechts richten op de daden van degenen, die ze aanhangen.
Wat al voldoende kan zijn.
Maar wat zegt dat dan over de doctrine/religie op zich?
Het is aan iedereen gericht, die kennis van religieuze boeken belangrijk vindt.
Of juist niet.
Ik las deze zin vanochtend op de Facebook pagina van Armin Navabi
Wikipedia
Gericht aan gelovigen van diverse religies.Muslims, Christians, Jews and Hindus want you to have a doctorate in their religion before you criticize it. They all reject each other without this standard. Don't play their game. You don't need to know the details of Harry Potter's universe to know witchcraft is bullshit.
"Waarom heb je een doctoraat nodig in hun religie voor je het kunt gaan bekritiseren?
Je hoeft ook niet de details te kennen van Harry Potters universum om te weten dat tovenarij onzin is."
Mijn gedachten hierover.
Van gelovigen weten we, dat studie van de Bijbel, Koran enz. heel belangrijk is.
Boeken, die schrijven over dingen en wetten, waarvan je je leven laat afhangen zijn dan essentieel voor je levensvisie.
En om anderen te overtuigen, waarom je geloven zo belangrijk vindt.
Anderen de teksten aan te reiken, waar je je overtuiging uit haalt.
Misschien juist wel, als er veel twijfels zijn en het allemaal zo moeilijk is om te geloven en de wetten te handhaven.
Maar waarom bestuderen niet-gelovigen deze boeken?
En waarom is het voor hen zo belangrijk?
Nog steeds hebben ex-gelovigen blijkbaar een reden nodig om hun afvalligheid waar te kunnen maken, soms zelfs om te verdedigen.
Een soort verdedigen tegen wat ooit als het ergste werd gevonden in het leven.
Het afzweren van God en de Heilige Geest was toch ooit de enige echte doodzonde, die je kon begaan?
Soms is de aanval ook je beste (eigen) verdediging.
Mensen, die nooit gelovig zijn geweest lijken er geen moeite mee te hebben.
Denkend en redenerend vanuit het niets hoeft er geen strijd geleverd te worden met jezelf en met mensen (uit eigen omgeving), die wel geloven.
Alleen misschien dus, zoals we allemaal wel mensen kennen, die tegenwicht willen bieden in het dagelijkse leven tegen geliefden en andere naasten, die al te veel met hun geloof te koop lopen.
Maar soms kom je in een omgeving terecht, waarin geloof een heet hangijzer is.
Wat je dan overkomt, terwijl je daar zelf nooit om hebt gevraagd.
Ook dat kan een goede reden zijn je te verdiepen.
Want één ding is duidelijk.
Hoe kun je een levensvisie/religie ter discussie stellen, als je er geen kennis van hebt?
Dan kun je je slechts richten op de daden van degenen, die ze aanhangen.
Wat al voldoende kan zijn.
Maar wat zegt dat dan over de doctrine/religie op zich?