Ik weet wat ik denk en wat ik voel.

[Maria]

Deze foto waart rond over het web.
Zoveel zeggend.
Ik weet, wat ik denk en wat ik voel.

Maar kan ik in hun en mn. haar hoofd kijken?
Mag ik zomaar zonder meer mijn gedachten projecteren op haar?

Velen zeggen: JA
En ook met meerdere argumenten.

Maar wie vraagt naar haar mening?
Kan zij die niet hebben, anders dan wat wij denken?
Anders dan onze mening?
Hoe serieus nemen we een vrouw, die haar eigen argumenten heeft als die niet dezelfde zijn als die van ons?

En verschillen wij dan veel van degenen, die vinden dat een vrouw geen mening kan hebben, hoeft te hebben en zelfs niet mag hebben?

[Maria]

Is dit totaal anders?
Of alleen een gradatie verschil?




En deze lijkt nog verder aangepast.
Maar is dat wel zo?

De lange wijde jas, de lange haren in de knot, het hoedje en de kousen zijn niet altijd vrij gekozen vanuit het niets, maar een regel binnen een gemeenschap.

[Storm]

Bij de eerste foto plaatste ik de volgende opmerking op facebook.
Ik weet niet wat je denkt. Ik denk; "wat jammer dat deze vrouw niet met haar kind in het water kan spelen". Misschien kijkt zei gewoon vertederd naar man en kind. Maar nee het voelt niet "gewoon''.

Foto 2 en 3 is voor mij van een andere orde; de overeenkomst is dat het beiden om een manier van kleden gaat die ingegeven is door religies.
De hoeden en de zwarte jas worden waarschijnlijk alleen tijdens een kerkdienst gedragen. Er is geen gezichtsbedekking.
Maar hoe men het ervaart, dat weet ik niet! Als beklemmend? Als gewoonte? Als prima? Zo zijn onze manieren?

Bij alle 3 afbeeldingen weet ik dat niet, wel wat het bij mij oproept.

[heeck]

Maar kan ik in hun en mn. haar hoofd kijken?
Mag ik zomaar zonder meer mijn gedachten projecteren op haar?

Dat velen dat doen en of dat ook zou mogen, lijken me twee vragen met wel een gemeenschappelijke oorsprong.

Er bestaat op basis van diezelfde oorspong zelfs een spelletje:
"Het hangt aan de muur en het tikt", waarbij geraden moet worden wat een ander in gedachten heeft (genomen).

Veronderstellen dat je weet wat een ander denkt of vindt is altijd een rotgok, die afhankelijk van de mate waarin je de ander kent, en ook de omstandigheden die de gedachten genereren, wat nauwkeuriger kan zijn.

Dus is er ook een tweede spelletje; het bij een plaatje verzinnen van onderschriften. Al dan niet met een prijs voor de winnaar van de "raakste" projectie.

Roeland

[Gerard R.]

Als zij in de huid van Maria zou kruipen en ook met haar plaatjes komt kan je de vraag vanuit haar standpunt gaan stellen.

[Maria]

Foto 2 en 3 is voor mij van een andere orde; de overeenkomst is dat het beiden om een manier van kleden gaat die ingegeven is door religies.
De hoeden en de zwarte jas worden waarschijnlijk alleen tijdens een kerkdienst gedragen. Er is geen gezichtsbedekking.
Maar hoe men het ervaart, dat weet ik niet! Als beklemmend? Als gewoonte? Als prima? Zo zijn onze manieren?

Klopt, maar is het iets anders dan de tijdgeest of tijd nodig hebben om zich aan te passen aan veranderingen?
Daar gaan bij de westerse mensen ook generaties overheen.
Of er is ook een zekere starheid uit angst voor "wat van de wereld is".

Ik heb foto 2 en 3 hier expres bij geplaatst, omdat ik toch wel overeenkomsten zie, maar vooral ook tijdgeest voor wat orthodoxie betreft binnen Nederland.

Ik herken heel sterk de situatie van foto 2 en zie nog mijn tantes met zwarte en nichtjes als kind met gebreide kousen zomer en winter door.
Hun knieën heb ik onderhun rokken nooit gezien en het kortste waren hun mouwen ooit op driekwart lengte.
Zwemmen was er dan ook helemaal niet bij voor hen.
Ik weet nog dat de 70er jaren een heerlijke tijd was voor hen met de lange loshangende haren en de half lange wijde hippiejurken.
Ik was zo blij voor hen.
Foto 3 is feitelijk heel modern en niet uitsluitend voor gereformeerdevrouwen, maar bij de laatsten vrijwel verplicht.
Alleen het hoedje mag weg doordeweeks en er mogen meer kleuren, zolang ze niet te schreeuwend zijn.
Oh ja ... hoe het nu is weet ik eigenlijk niet, maar vroeger was rood ook uit den boze en ook fel gekleurde bloemenjurken waren niet toegestaan.

Wat de vrijwilligheid aangaat.
De kinderen vonden het niet leuk, mijn nichtje werd gepest en wilde na haar 13e niet meer naar school.
Werd dan ook thuis gehouden wegens "overspannen zijn".
Op latere leeftijd is ze op deze kledingvoorschriften zelf doorgegaan, al was ze wat flexibeler naar haar dochters, die zomers hun lange kousen niet aan hoefden en ook blote armen mochten.
Wat zwemmen aangaat weet ik eigenlijk nu niet.
Verder is denk ik driekwart van die kant van mijn familie veel vrijzinniger geworden en sommigen onkerkelijk.

Maar om ontopic te blijven.
Van onder dwang opgelegde kleding bij de volwassen vrouwen heb ik niets gemerkt.
Zij, die daaraan meedoen in mijn omgeving doen dat vrijwillig.
En houden het ook hun dochters voor, al is dat steeds vaker niet echt dwingend.

[Maria]

Als zij in de huid van Maria zou kruipen en ook met haar plaatjes komt kan je de vraag vanuit haar standpunt gaan stellen.

Op deze manier bedoel je?

[Maria]

Veronderstellen dat je weet wat een ander denkt of vindt is altijd een rotgok, die afhankelijk van de mate waarin je de ander kent, en ook de omstandigheden die de gedachten genereren, wat nauwkeuriger kan zijn.

Klopt.
Zie mijn eerdere bericht.

Toch blijft je eigen gekleurde bril..
En als jouw "veronderstellen" een "beter willen weten" wordt, over het hoofd van de ander heen, dan zit je sowieso altijd fout.

[Gerard R.]

Als zij in de huid van Maria zou kruipen en ook met haar plaatjes komt kan je de vraag vanuit haar standpunt gaan stellen.

Op deze manier bedoel je?

Ja.

Je kan het ook op andere terreinen zien.
Vele Islamofoben zijn zo bang voor de strenge, zeg maar hartvochtige, straffen van de Sharia.
Juist dié mensen vragen vaak om steeds hardere, soms draconische strafmaat, zodanig, dat ze
een soort Sharia van het Westen blijken te fabrieken in hun geest

Zo kan ik mij voorstellen dat de wereld van Trump, voor Trump zelf en de zijnen, een heel logische, normale, nuttige vorm van wereld is.
Voor heel veel mensen is het dat uiteraard in het geheel niet. Integendeel.
Het ligt er maar aan vanuit welke cultuur en manier van denken je kijkt en oordeelt.

Niveau van abstractie is dan ook nog van belang. Jouw ruzie met de buren is op 't moment dat dát speelt heel wat belangrijker dan een ruzie tussen wat Haagse bewindslieden. Etc. in universele zin.

[Hopper]

Alles wat ik denk en voel is een projectie van mijzelf. Wie oordeelt zegt daarmee wat over zichzelf.
Ik zou het kunnen afkeuren. Dan voel ik me een beter mens dan de moslimman die lekker in het water is terwijl zijn vrouw in haar tent toe kijkt.
Met het afkeuren van hetgeen waar het hier over gaat, doe ik dus tegelijkertijd aan upgraden van mijzelf. (Ik ben niet zo!)
Dat is dan weer fraai. Mijzelf upgraden aan de hand van een projectie van mijzelf.
Wie weet heeft de dame in kwestie een zonne allergie? (Ik bedenk ook maar even wat)
Of wil ze niet dat andere mannen haar naaktheid zien.
Is het wel een vrouw? (Daar weet ik ook al niks van)
Hoort die man er wel bij?
Wie het weet mag het zeggen. Maar mijzelf upgraden via een projectie
vind ik nutteloos.

[axxyanus]

Als zij in de huid van Maria zou kruipen en ook met haar plaatjes komt kan je de vraag vanuit haar standpunt gaan stellen.

Op deze manier bedoel je?

Maar de situatie is natuurlijk helemaal niet zo symmetrisch als door dat plaatje gesuggereerd wordt. Voor de dame in bikini is dat specifieke strand- of zwemkledij. Als ze de dag erna gaat winkelen, werken, ... heeft ze hoogstwaarschijnlijk iets anders aan. Ook had je in de plaats van die dame in bikini een man in zwemslip, kunnen plaatsen. Dat soort mogelijke variaties zie ik niet aan de andere kant.

[Gerard R.]

Dit is correct: 'Ik weet wat ik denk en wat ik voel.' ->

Nóg interessanter is als we besluiten, dat iedereen maar met as op z'n hoofd, zichzelf kastijdend en met dorens om de hals of op het hoofd moet rondgaan, al dan niet geheel bedekt.
Of andersom: allemaal naakt en naar believen wippend op de gekste plaatsen, als het een beetje erg warm is zoals de laatste tijd.

Het is maar wat je cultuur is. En ook dát is tijdelijk, het past aan.

[Maria]

Maar de situatie is natuurlijk helemaal niet zo symmetrisch als door dat plaatje gesuggereerd wordt.

Nee natuurlijk niet.
Het is dan ook een cartoon en dan gaat het om hetgeen er gezegd wil worden en niet om details die er voor de vereiste duidelijkheid niet toe doen.

Voor de dame in bikini is dat specifieke strand- of zwemkledij. Als ze de dag erna gaat winkelen, werken, ... heeft ze hoogstwaarschijnlijk iets anders aan.

Ik weet niet of de verpreutsing in Amerika ook heeft toegeslagen, maar in Miami was het ooit een normaal straatbeeld, toen ik er einde 70 er jaren was.
Niet alleen op de uitgebreide boulevards, maar ook in de winkelstraten.
Met bikini bovenstukje en korte broek of over badpak met of zonder een sjaal om de heupen aan het winkelen.
Voor tegenwoordig ook hier lijkt beachvolleybal kleding en/of alleen een topje boven een korte broek met halve billen bloot niet echt alleen specifiek voor recreatie plaatsen.

[axxyanus]

Maar de situatie is natuurlijk helemaal niet zo symmetrisch als door dat plaatje gesuggereerd wordt.

Nee natuurlijk niet.
Het is dan ook een cartoon en dan gaat het om hetgeen er gezegd wil worden en niet om details die er voor de vereiste duidelijkheid niet toe doen.

Tja wat de één een detail noemt, is voor de ander een belangrijk verschil. Misschien dat ik niet het geschikte publiek ben voor een cartoon.

[heeck]

Veronderstellen dat je weet wat een ander denkt of vindt is altijd een rotgok, die afhankelijk van de mate waarin je de ander kent, en ook de omstandigheden die de gedachten genereren, wat nauwkeuriger kan zijn.

Klopt.
Zie mijn eerdere bericht.

Toch blijft je eigen gekleurde bril..
En als jouw "veronderstellen" een "beter willen weten" wordt, over het hoofd van de ander heen, dan zit je sowieso altijd fout.

Maria,

Nee, die sprong naar beter willen weten maak ik niet. Je kan niet anders dan veronderstellen=gokken.

Roeland