Individuele waarheid. Is het glas halfvol of halfleeg. Door met elkaar in discussie te gaan, je te verdiepen in een onderwerp en door een open sfeer te cre-eren(vrijheid van meningsuiting, vrij van dogmatiek) kun je dichter bij elkaar (elkaars waarheid) komen. Kun je je allicht beter in een ander mens (dier) inleven, meer empathie ontwikkelen.
De kip en het ei. Wat was er eerst? Waren er eerst de gedachten of was er eerst de chemische reactie. En als het al de gedachten waren kwamen die dan uit ons bewustzijn of uit ons onderbewustzijn. Het onderbewuste is pas na een tijd te achterhalen (of soms ook niet). Daarvoor gaan veel mensen vaak in therapie omdat ze bijv. chronisch depressief zijn.Dit als gevolg van een trauma uit hun jeugd of door een gebrekkige hormoonhuishouding van de hypothalamus. In therapievorm blijken vaak een combinatie van pillen en gesprekken (meest voorkomend psychotherapie) te helpen. Mensen raken dus uit hun depressie. De algehele omstandigheden als werk, wel of geen relatie, moet men wel in acht houden zodat een terugval door vermoeidheid, stress, tegen wordt gegaan. Pillen en praten is dus niet sluitend wanneer men lichaam en geest niet voldoende rust geeft.
Bij moeheid, zorgen, tobben, is een mens gevoeliger, ontvankelijker voor ander invloeden en ook ziekte (denk aan psychosomatische ziekten; ziekten als bijv. een huidaandoening doordat de patient er werkelijk van overtuigd is ziek te zijn terwijl dit geen aantoonbaar fysieke oorzaak heeft).
De invloeden kunnen van alles zijn. Onbekende, niet direct aanwijsbare geluiden, als bijv. een leguaan die hoest?! (echt waar) kan men toedichten aan iets onwerkelijks. Er is geen kader waarin men het geluid (in eerste instantie) kan plaatsten. En het is mens-eigen om te kaderen, om dingen te kunnen plaatsten. (dat doe ik nu ook) Het feit dat heel veel jonge kinderen op een gegeven moment een zgn. onzichtbaar vriendje hebben is omdat deze hen helpt de wereld om hen heen te begrijpen. Wanneer een kind bijv. een koekje steelt en mama hier achter komt, kan het kind het onzichtbare vriendje de schuld geven. De emotie van een schuldgevoel wordt uitgespeeld naar het onzichtbare vriendje. Het kind kan zich uiten. Het ervaart schuld zonder daarin te zwelgen. De onredelijkheid van stelen
wordt op deze manier zelf door het kind veroordeelt door het vriendje te beschuldigen. Het kind gaat inzien dat stelen, maar ook liegen niet mag. (later als het kind ouder is, leert het kind echter ook beschouwend kijken en denken, postconventionele fase, waardoor liegen en stelen onder sommige omstandigehden allicht wel is toegestaan; zie topic Maatschappijkritisch of
Vegetarisme).Wanneer het kind dingen niet begrijpt is daar het vriendje dat de steun en toeverlaat is. Het vriendje is er altijd. Dat is een vast gegeven voor het kind. Die vastigheid is een baken in een wereld vol verandering, daardoor vol onzekerheid en geeft een gevoel van veiligheid. Op deze manier kan ik me voor de volwassene een onzichtbare vriend genaamd God voorstellen . Het gevoel van vertrouwen, van de liefde die daarbij komt kijken kan een fysieke reactie teweeg brengen. Je voelt je warm van binnen, je voelt je blij e.m.
Dat sommige mensen op specifieke plekken als tussen de ogen, op de kruin warme tintelingen ervaren kan ik niet verklaren, behalve beamen met de beperkte
kennis die ik heb van chakra's (veronderstelde energie-punten op het lichaam en hoofd). Het gegeven dat Shaolin monniken gebruik maken van de zgn. energie Chi en daarmee massief ijzeren staven kunnen kapotslaan is met die informatie verklaarbaar. Maar wat is die energie? Waar komt het vandaan. Het artikel uit de Ode over Zero Point Field probeert een wetenschappelijke verklaring te geven. Maar de conclusies aldaar gaan zover in het onleden van die energie in atomen, neutronen, ionen, en nog kleinere deeltjes waarvan weer wordt gedacht dat die weer opdeelbaar zijn en energie uiteindelijk niets blijkt te zijn (The Nothing uit Never Ending Story, Zwarte Gaten etc.) Theorie-en, informatie die mijn bevattingsvermogen vaak mn pet te boven gaat. Maar, die ik wel probeer te
begrijpen. In een van mn antwoorden onder de topic Levensbeschouwelijk opper en citeer ik Bas Haring (auteur) die zegt: 'Voor ons is het moeilijk te begrijpen dat er dingen gebeuren die geen reden hebben en nergens goed voor zijn. Dat komt misschien doordat veel dingen om ons heen wel een reden hebben. Het ontstaan van het leven heeft geen doel. Maar dat betekent niet dat het leven op zichzelf doelloos is.'
Het waarom van het onstaan is daarom niet het belangrijks, maar wat we met dit leven willen doen. Daarmee beperkt hij, en ik, zich tot de dingen, onderwerpen die we met parate kennis kunnen verklaren. Aansluitend bij Enigma's voorgaande antwoord; Het onzichtbare blijft daarbij een waarheid van een individu of misschien wel van een groep.
Op die manier, denk ik, kan men elkaar niet met veronderstelde waarheden om de oren slaan, maar meer open voor elkaar staan als mens en daardoor verwantschap, liefde en vrede ervaren (Fijne kerstdagen allen
)
Individuele waarheid. Is het glas halfvol of halfleeg. Door met elkaar in discussie
te gaan, je te verdiepen in een onderwerp en door een open sfeer te cre-eren (vrijheid van meningsuiting, vrij van dogmatiek) kun je dichter bij elkaar (elkaars waarheid) komen. Kun je je allicht beter in een ander mens (dier) inleven, meer empathie ontwikkelen...
