The Black Mathematician schreef:In de parapsychologie is er een verschijnsel dat bekend staat als het shyness-effect, het schuwheidseffect. Het houdt in dat paranormale krachten niet meer werken zodra men er met een kritisch oog naar kijkt. Wittgenstein geeft het voorbeeld van een man die beweert dat hij een gewicht kan optillen. Maar als de man het probeert, lukt het niet. Daarop antwoordt de man: ‘Op het moment dat ik beweerde dat ik het kon, kon ik het ook, maar een moment later kon ik het niet meer.’ Als de man niet heeft gelogen, hoe valt dan te controleren dat hij de waarheid sprak?
Het christendom is niet vrij van het shyness-effect. In de Bijbel vraagt Petrus aan Jezus, die op het water wandelde: “Mag ik ook naar U toe komen?” Daarop stapt Petrus uit de boot, doet een paar stappen op het water. Maar dan kijkt hij om zich heen, ziet het water en de golven, en zinkt hij. De moraal is duidelijk: Petrus’ geloof in Jezus was nog onvoldoende. Had hij zijn meester volledig vertrouwd, had hij zijn lot zonder schroom in diens handen gelegd, en zou hij zonder problemen over het water gelopen hebben.
We zien het ook in het volgende terug: je bidt voor genezing, maar overlijdt toch. Het verwijt: je vertrouwde niet voldoende op God.
In mijn ogen is het beroepen op het shyness-effect een zwaktebod. Maar hoe wapen je je tegen de mensen die het hanteren?
Allereest is het belangrijk om een standpunt in te nemen of mensen werkelijk zaken als telekinese. telepathie en singulariteit ervaren. ( je telefoon pakken om iemand een sms te sturen en enkele malen per dag op het moment dat je hem pakt een sms van dat persoon binnen krijgen , dat is toch singulariteit? ).
Heb je de sterke indruk dat iemand probeert op te lichten, dan ga je even lekker je hart luchten, of , beter, als het aantoonbare oplichterij is: je doet aangifte. Oplichters zijn voor een samenleving wat een
griep infectie is voor je lichaam. Niets mee doen of genadeloos maar rechtvaardig aanpakken is mijn tip. Sommige oplichters zullen op hun schreden terugkomen als je het aardig vraagt, de meeste moeten eerst straf hebben voordat er iets veranderd. Straffen of laten gaan dus.
Heb je de indruk dat iemand meent wat hij zegt, dan ga je proberen te helpen, of je laat het als je daar geen zin in hebt. De intentie moet altijd zijn dat je wilt helpen, als het om je eigen ego gaat kan je het beter laten, want dan zet je je zelf af tegen slechte mensen en je kan je beter inlaten met goede mensen. ( Even zwart wit, want in de tweede wereldoorlog waren mensen die de Nazi's aa het oplichten waren helden ),
Ten tweede is het belangrijk om te weten of als iets waar zou zijn, of het dan objectief vast te stellen is ( in redelijke mate ). Voorbeeld: iemand beweert telekinetische gaven te hebben. Ik weet nog steeds niet hoe het zit met die vorkenbuiger maar er even van uitgaande dat dat een truuk is, kan je iemand duidelijk maken dat er
nog nooit beelden zijn gemaakt van telekinetisch bepaalde gebeurtenissen en dat daarom je niet anders kan dan aannemen dat iemand het zichzelf ingebeeld heeft. omdat het wel voorkomt dat mensen zichzelf iets inbeelden - en dat dus zelf niet weten.
Is het niet objectief vast te stellen wat iemand meent te ervaren, dan kan je dus ook niet zeggen of het wel of niet waar is wat hij zegt. Dan kan je hem ook in alle oprechtheid niet overtuigen van de onjuistheid van zijn waarneming. Dan, echter, kan je inductie toepassen: je kan zeggen dat je helemaal niemand kent die hetzelfde verteld als wat hij vertelt, dus dat je daarom vermoed dat het om een illusie gaat en niet om een laat ik zeggen fysieke ervaring.
Het allerbelangrijkste is, is je een oordeel vormen of iemand liegt of zijn eigen waarheid spreekt. Dat laatste is namelijk vaak het geval. Behandel mensen dus met het respect dat ze verdienen, en niet met het respect dat ze niet verdienen. Leugenaars vertel ik bij voorkeur de waarheid, namelijk dat ze een leugenaar zijn. De waarheid is het respect dat ze verdienen.
Uiteraard moet je zeker zijn van je zaak, Je moet zelf goede redenen hebben om aan te nemen dat een verschijnsel niet echt is. Zo
schijnt singulariteit wel echt te zijn ( er schijnt iets te bestaan van het onwaarschijnlijk goed kunnen aanvoelen of voorspellen van iemands gedrag, die ver weg is ), en is het verschil tussen iemand goed aanvoelen en telepathie volstrekt arbitrair.
Overigens boeien deze onderwerpen mij niet echt. Een onderwerp als vrije wil of complexiteit vind ik veel boeiender. Dat brengt ons bij de laatste optie als reactie: je schouders ophalen.
