Brent schreef:Ik ben een panentheïst.
Fishhook schreef:Panen-theist...iemand die geloofd dat 'God' (wat voor god) de drijvende kracht is achter het universum?
Come on, Fishhook, een beetje erop studeren is gemakkelijk in de internettijd:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Panenthe%C3%AFsme
Pan (Alles) en (in) Theos (God) Dwz alles is een onderdeel van God, maar God is méér dan dat. En met dat 'meer' wordt veelal 'het bewustzijn van God' bedoeld. Net zoiets als te zeggen dat het lichaam van de mens een onderdeel is van de mens, maar de mens méér is. Er is iets ongrijpbaars en erbovenuit stekend, -zijn bewustzijn- dat hem tot mens maakt.
Zo kun je dan opperen dat het universum de zichtbare kant van God is, de manier waarop Hij zich uit.
Ik denk dat energie en materie en alle natuurwetten inclusief plaats en tijd voortkomen uit een allesdoordringend en aan alles voorafgaand Kosmisch Bewustzijn, waar ook ons eigen indivuele bewustzijn een gebonden [niet vrij] onderdeeltje van is.
Maar is een Kosmisch Bewustzijn dat zich uit als 'natuur' met kenmerken als buitensporige verspilling, buitensporige voortplantingsdrift en al even buitensporige doodsdrift ('red in tooth and claw') niet iets wat ik in mijn beperkte eigen bewustzijn als iets zinloos of zelfs ziekelijks ervaar?
Daar staat Bach natuurlijk tegenover, die door een christelijke filosoof ooit eens werd aangevoerd als een godsbewijs.
Het hele universum met zijn principe van oorzaak en gevolg is niet meer dan een uiterst complexe projectie binnen dat Éne Bewustzijn, dat alles kent, alles voortbrengt, alles instandhoudt en weer beëindigt [Generator, Operator, Destructor].
Het universum drijft in dat Kosmische Bewustzijn als een ijsberg in de oceaan, d.w.z. ze is van en door datzelfde bewustzijn gemaakt.
Panentheïsme ligt niet ver weg van christelijk geloof, en vele christelijke mystici of 'diepe denkers' zie je er dan ook mee spelen, vooral ook in moderne tijden. Zie ook het Wikiartikel.
Religie is een sektarische niet-universele irrationele levensbeschouwing die zich afzet tegen andere religies of levensbeschouwingen en dat vol zit met vormen van bijgeloof en ritualisme die vloeken met een rationele kijk op het zijn en het universum.
Maar wat is er nu mis aan het sektarische, aan het niet-universele, aan zaken die zich afzetten tegen andere zaken? Wat is er mis aan bijgeloof en ritualisme, aan vloeken tegen het rationalisme? Wat is er mis aan Stalin, de epilepticus, de schizofreen, de geestelijk gehandicapte, de psychopaat, de sadist, de folteraar?
Indien alles een uiting is van één enkel Kosmisch
Bewustzijn, dan zijn ze blijkbaar noodzakelijk en gewenst. Op dit punt voelen zowel de meeste christenen als atheïsten bezwaren tegen het panentheïsme opkomen. Jouw felle stellingname tegen bepaalde zaken staat als het ware haaks op je zienswijze over God. Hoe rijm je dat aan elkaar, Brent?
Is het zoiets als leren genieten van zowel Bach als van Rolling Stones? Van zowel Turner en Rembrandt als van Cubisme en Picasso? Ergens kan ik zoiets wel begrijpen. In ieders bewustzijn huist zowel de oorlogvoerder en folteraar als de liefkozer en maker van moois. Alle tegengestelden lijmen we in zekere mate aan elkaar. En indien ik in Saoedie-Arabië geboren was was ik een moslim geweest en indien ik in Hitlers Duitsland en jongeman geweest was zou ik in zijn leger hebben meegevochten en indien ik niet naar Finland was gegaan zou ik vast nog een christen gebleven zijn. In dit soort bespiegelingen zit iets van grote wijsheid, maar ook iets waartegen onze geest zich wil verzetten. Het is het eeuwige probleem van determinisme en vrije wil. Je panentheïst noemen of atheïst is impliciet een keuze maken welke van de twee je voor jezelf het zwaarst laat wegen.
Denk je dat dames dat niet hebben? 
