Samante schreef:Vergeleken met een menselijk wezen of dierlijk wezen zou God er dan ook niets om geven wat er gebeurt met de bacterie in de buik. Dit vanwege het beperkt bewustzijn. Ik zie God echter als een totaal wezen met volledig bewustzijn. Een wezen dat dus wel op de hoogte is van het wel en wee van de bacterie in een buik en een haar op het hoofd.
In dat geval kom je met de problematiek te zitten dat er veel lijden is van mensen waar God volstrekt niets aan doet. Je komt zelfs met de problematiek te zitten dat God zichzelf al dit lijden en miljarden malen sterven van levende wezens aandoet. Oftewel je kunt je god dan nauwelijks meer god noemen, maar moet er een ander woord voor verzinnen.
Ik vraag me af of God werkelijk zo onverschillig is. Niet ingrijpen hoeft niet te betekenen dat God daarom maar onverschillig is.
Dat móet je je dan inderdaad wel afvragen. En na overdenking moet je de argumenten aandragen die laten zien dat er wel degelijk sprake is van persoonlijke betrokkenheid van God met zijn schepping en wel een persoonlijkheid die de benaming God verdient, en niet Duivel of Schizofreen.
Dezelfde redenering die je hier neerzet wordt trouwens altijd door theïsten gebruikt, bijvoorbeeld door Ouweneel in zijn theïstisch manifest. Maar theïsten kunnen zich dan nog beroepen op vermeend goddelijk ingrijpen op bepaalde punten van de geschiedenis om te argumenteren dat God niet onverschillig is.
Samante schreef:Rereformed schreef:
Wanneer je een god met bewustzijn poneert, zoals je het voorstelt, dan komt er enkel iets overbodigs en nutteloos uit als je het mij vraagt, wellicht nog iets ergers: iets deerniswekkends of iets kwaadaardigs. Is het niet veel redelijker het enkel over de natuur te hebben, iets wat we geen wezen kunnen noemen, en daarom gemakkelijker kunnen vergeven, nee, zelfs bewonderen?
Ik heb zelf niet het beeld van een kwaadaardige God. Ik zie niet louter leed in de wereld.
OK, dat laatste klopt. De menselijke ervaring geeft ons gevoelens van schoonheid, grootsheid, geluk, én ellende, moeite, zorg en zwaar lijden. Het wezen waar je het dan over wil hebben zou dan noch God (=algoed), noch Duivel (=al-slecht) moeten heten, maar ligt wat karakter betreft dan wellicht meer in het verlengde van Mens. Misschien zou je het wezen waarin je gelooft de Kosmische Mens moeten noemen.
Ik oordeel eigenlijk niet over de God zoals ik die zie.
Ik ook niet. Het is mij om het even of het wezen waar je het over hebt een God of Duivel of uitvergroot Mens is. Het gaat mij er in de discussie in de eerste plaats om of het verantwoord is zo'n wezen überhaupt te postuleren. Erik krijgt nog steeds geen antwoord op zijn vraag waarom 'de natuur' voor jou geen afdoende antwoord is, maar je denkt een wezen met 'totaal bewustzijn' dat je God noemt te moeten postuleren. Degene die dat doet moet iets hebben waarmee hij 1) dit begrip definieert en omschrijft 2) de noodzaak van dat begrip aantoont.
Wat punt 1 betreft is een negatieve omschrijving (wat God niet is) zoveel mogelijk te vermijden, want dat is punt 1 omzeilen.
Wat punt 2 betreft heb ik begrepen dat 'een ervaring tijdens een psychose' voor jou de enige reden is om het steeds over dit wezen te hebben. Voor mij heeft dat geen enkel gewicht.
Dat is niet de ogen sluiten voor leed, dat is een andere manier van waarnemen.
Indien dit weer doelt op een ervaring tijdens een psychose dan zijn we nog steeds niets opgeschoten.
Tijdens een psychose, gebruik van drugs, hallucinaties, aanvallen van schizofrenie, epileptie, dronkenschap, dromen, trance-ervaringen, hypnose enz enz doet een mens m.i. geen betrouwbare waarnemingen van de werkelijkheid maar is hij onderhevig aan storingen van het brein. De gevoelens kunnen beangstigend of euforisch zijn, maar kennis omtrent de realiteit geven ze niet. Dat alle religies voor een groot deel juist hierop berusten is mijns inziens eerder een betreurenswaardige zaak dan dat het een goede zaak is voor de mensheid.
(*1 ) )verwondering wekt ....
