Tsjok45 schreef:(eventjes iets terloops voor rereformed en andere geinteresseerden )
Het afscheid van de religie /het geloof ( = het verlies van de zingeving ?) veroorzaakt alleszins al een enorme "tristesse " bij onder meer de theoloog TA Smedes
Lees dit maar eens =
http://tasmedes.web-log.nl/tasmedes/200 ... r_god.html
Hij schijnt zich vast te blijven klampen aan het postmodernistische idee van "gelijkwaardige " perspektieven " en vindt " zin " in het blijvend zoeken naar een steeds veranderende god ... die bestaat omdat erover wordt gesproken of gedacht ...
Een soort van "tristessse" dat eigenlijk een rouwproces is ?
( Ik sta trouwens steeds weer versteld van wat Dawkins steeds weer weet te veroorzaken bij al die mensen die hem serieus lezen
)
Erg interessante link. Ik herkende veel van het badwater waar ik zelf een aantal jaren in heb gezwommen. Inderdaad is de religieuze praat van rationele mensen een soort van weemoed. Dit is een algemeen ervaren gevoel bij mensen die hun geloof hebben moeten opgeven en met de schamele resten ervan in hun handen staan. Je wordt bij het opgeven van religieus geloof van een nette, ordentelijke, zeer geordende leefwereld opeens in de oneindige oceaan geworpen en hebt opeens geen enkele richtingwijzer meer. Zoiets levert buitengewoon veel stress op en rouw. Zie bijvoorbeeld het precies 100 jaar oude, mooie gedicht 'God's funeral' van
Thomas Hardy:
"Zo tasten we al kruipende verder
In een donkere languitgerekte tocht naar het vergeten van onze mythe.
Nog droeviger dan zij die weenden in Babylon,
Zij die tenslotte nog de hoop op terugkeer naar Zion konden koesteren.
....
Het scheen me zelfs toe dat de grootste vraag voor een ieder deze is:
Hoe we met zo'n verlies kunnen leven."
Smedes kan zijn mooie gevoelens prachtig onder woorden brengen. Ik probeerde het ook een paar jaar, maar uiteindelijk werd ik boos op mezelf, omdat ik
het onwaarachtige in mezelf maar al te goed herkende. Telkens dit
gekunstelde woordgegoochel te moeten produceren, waarin je voortdurend maar weer moet herhalen dat je wel degelijk rationeel wil zijn, dat het allemaal metafoor is, maar toch waardevol, dat het wellicht irrationeel klinkt maar tóch waar is ('op een ander niveau'), dat God niet is maar toch ook weer wel is... Dit alles is zo vermoeiend, zo onnodig, zo
pathetisch. Dáárvoor had ik Dawkins nodig: hij liet me zien dat een in wezen rationeel mens door in religieuze termen te blijven spreken en denken altijd volle wind blaast in de zeilen van de fundamentalistische religieuze mens. Hoe vaak wordt (de atheïst) Albert Einstein door de gelovigen aangehaald alsof hij de wetenschap en
hun religie doet samengaan?
Het is volkomen onnodig in de belevingswereld van Smedes nog het woordje God of religie te blijven gebruiken. Mooie gevoelens moet men niet gaan viesmaken met een religieuze invulling door hieraan het woord 'God' te verbinden dat ongeneeslijk besmet is door alle vroegere eeuwen van onzin, magie en waan.
De enige originele en echte religieuze beleving is de fundamentalistische, de opvatting dat er een opperwezen is (of meerdere), één die voortdurend ingrijpt, hoogstpersoonlijk oordeelt, naar je luistert en antwoordt enz. En deze God bestaat niet en erger nog, is een ziekte voor de wereld en moet daarom door atheïsme bestreden worden.
De beleving van Smedes is eenvoudig de beleving van diep-menselijke gevoelens, die wij allemaal in onszelf herkennen, gedaan door iemand aan wie ooit antieke religieuze denkbeelden opgedrongen zijn, en er maar niet van af kan komen, hoezeer zijn geest zich ook ontwikkeld heeft.
Persoonlijk geloof ik dat zoiets uiteindelijk een kwestie van
gebrek aan moed is: hij schrikt er voor terug om 'losgeslagen' te zijn en in een perspectivische wereld te leven. Hij lijdt aan de dood van God, wat Nietzsche als eerste onder woorden bracht in woorden van 'een dolleman met een lantaarn op zoek naar God':
"
Wij hebben God gedood - jullie en ik!
Wij allen zijn zijn moordenaars!
Maar hoe hebben wij dit gedaan?
Hoe hebben wij de zee leeg kunnen drinken?
Wie gaf ons de spons, om de hele horizon uit te vegen?
Wat deden we toen we de aarde van haar zon losmaakten!
Waarheen beweegt zij zich nu?
Waarheen bewegen wijzelf?
Weg van alle zonnen?
Vallen we niet aan een stuk door?
En terug, opzij, naar voren, naar alle kanten?
Is er nog wel boven en beneden?
Dwalen wij niet door een oneindig niets?
Hijgt de leegte ons niet in de nek? Is het niet kouder geworden?
Komt niet meer en meer de nacht?"
Deze 'ziekte van de dolleman' toe te geven is bijna onmogelijk voor een mens. Hij zou er wel van af willen, maar het lukt hem niet, en daarom neemt zo iemand graag wraak. Het eerste kan je zien aan de verleidelijkheid die hij aan atheïsme toeschrijft en het tweede aan het feit dat zijn verdediging van religie een kinderachtig argument nodig heeft zoals dat atheïsten maar al te vaak 'lelijke arrogante oudere mannetjes zijn'.
botjes schreef:...kan hij beter de niet-rationele wereld proberen wakker te schudden. Helaas is Dawkins daar niet de juiste voor.
Zeg dat niet te snel. Dawkins heeft van mij -door en door religieus mens- een uitgesproken atheïst gemaakt. Iets wat anderen niet lukte (hoewel voor deze ommezwaai natuurlijk ook diverse andere invloeden meegewerkt hebben), iets wat ikzelf voor iets onmogelijks zou hebben gehouden, en waarschijnlijk heel wat Freethinkers die me beter kennen voor iets bijzonder onwaarschijnlijks.
