Mijn visie.

[Don Diego]

Het is een kwestie van geloven, want niet geloven is ook een geloof. Veel atheïsten komen uit streng gelovige milieus die ze terecht na hun vrij zijn hebben verworpen en het tegenovergestelde gingen geloven. Hun jeugd trauma verwerpen.
Ik kan me dat heel goed voorstellen. Zelf heb ik het andersom doorgemaakt. Ik was atheïst en nog wel heel fel, maar er kwam een ommekeer.
Even een sprookje.
Een doorslaggevende ervaring was een uittreding die werd veroorzaakt door een LSD trip. Nu niet gelijk roepen dat het maar een stone trip is geweest. Een toestand van verruimd bewustzijn kan met LSD worden opgewekt en kan ook gevaarlijk zijn. Bekend is dat er meerdere culturen zijn die geestverruimende middelen gebruiken om religieuze ervaring op te wekken en dat gebeurt al millennia.
Goed ik was er dus uit en zag mijzelf op bed liggen en dat is even een schokkende ervaring, maar ik was niet bang. De vraag die in me opkwam was. Als dit kan dan wil ik alles zien.
Nu is alles we een heel ruim begrip voor iets dat oneindig is.
Ik bevond mij plots in een inktzwarte ruimte, er was niets, geen licht geen geluid, geen gevoel, helemaal niets, absolute leegte zoals die bestaat tussen de kern van een atoom en de electronen . Er klonk een geluid, een doordringende enkelvoudige toon, vergelijkbaar met het AUM dat in de Boeddhistische sfeer wordt gebruikt om in trance te raken.
Om mij heen vormde zich lichtende puntjes, deeltjes van iets dat leek op atomen. Er trad ook een gevoel op van een aantrekkende kracht en er ontstond een soort klontering van die deeltjes veroorzaakt door die aantrekkingskracht. In een onmogelijk korte tijd was er een punt gevormd van hevig licht waar al die deeltjes in werden getrokken tot er een enorme explosie plaats vond en alles uit elkaar vloog.
Het verschijnsel zou je de Big Bang kunnen noemen.
In de ruimte waar dat hele spul in vloog waren weer aantrekkende krachten die deeltjes verzamelden en wel zoveel dat er sterren en planeten uit konden ontstaan.
Miljarden die zich ook weer in clusters gingen vormen.
Eén van die sterren was onze zon van waaruit afzonderlijke klodders energie zich tot planeten gingen vormen. Op één van die planeten was de afstand en de inhoud geschikt om daar na vele miljarden jaren de eerste vormen van leven te doen ontstaan dat zich via
mutaties uiteindelijk tot datgene ontwikkelde wat wij nu beleven. Evolutie, maar wel met een sturing naar een doel.
Dat doel was de mensheid die als vrucht van dezer planeet een totaal iets is, verdeeld in miljarden partjes en die elk iets toevoegen aan het totale bewustzijn van die mensheid.
Een deel van de mensheid was gebonden in stof en ervoer de beperktheid ervan, wat tot leren stimuleerde, een ander deel was in een andere trilling en stond buiten die beperking en kon als ware er gewoon doorheen bestaan, niet ergens anders in een hemel of hel. Uitwisseling vond voortdurend plaats als incarnatie en excarnatie.
Waar leidde het naar toe? Die mensheid was een totaal wezen, wat je als gelovige een godheid zou kunnen noemen. Een godheid waarvan ieder dus een deeltje vormt.
Uiteindelijk gingen die deeltjes fuseren en werd de godheid een individu dat in zijn onstoffelijke vorm de basis werd voor een nieuwe ster of planeet door weer stof aan te gaan trekken ergens in dit grote heelal. Het vormde een lichaam.
Er was dus wel een sturende kracht, maar slechts ter stimulering van het proces en zonder enige bemoeienis met de individuele deeltjes, noch met wat ze deden.
Je zou kunnen zeggen dat wij dan een onderdeel van God zijn en we zelf onze rechter zijn. Er bestaat geen straf noch beloning. Waarbij je weer heel dicht bij het standpunt komt van mensen die alle religie verwerpen.
Enfin dat hele sprookje duurde 2 minuten, tijd is een relatief begrip.
Na die trip ontstond er een hevig verlangen naar zoeken wat er nu wel of niet waar was van dat sprookje en wat het doel ervan was.
De zoektocht begon en het klinkt vreemd, maar alles wat je nodig hebt komt op je weg.
Reportages vanuit mijn werk bij TV over sekten en allerlei geestelijke stromingen die lieten zien hoe het niet moet.
Studie in esoterie en alles wat met die onderwerpen te maken heeft. Esoterie heet verborgen of geheime leer en is een versleutelde boodschap. Niet de tekst in die boeken, maar wat er in jezelf gebeurt is belangrijk. Het is een soort code.
Ontmoetingen met bijzondere mensen in de anonimiteit die aanvoelden wat de vraag was en daar duidelijkheid over gaven zonder hun mening als zodanig op te dringen.
Perioden van meditatie, die ook weer voorbij gingen. Regressie hypnose, waarin ik aan paar levens terug kon zien en die dingen verklaarden die nu speelden. Alles leidde naar wat ik nu ben en waar ik vrede mee heb zonder de deur te sluiten naar wat er nog meer kan zijn. Ik voel me nog steeds een spons waar meer water in kan.
Ik geloof dus niet in wat voor godsdienst die een grens stelt om daarmee de macht over hun volgelingen te kunnen behouden. En dat geldt dus ook voor het beweren dat het allemaal nonsens is. De stugge ontkenning die leidt naar een geloof in niets.
Dit uiterst zeverige verhaal zal door velen als nonsens worden betiteld, maar dat is hun zaak.
Naast de kosmische is er ook nog de micro kosmische wereld, maar dat komt nog wel.
Eerst maar eens horen wat hier voor reacties opkomen.

[doctorwho]

Niet geloven is ten eerste geen vorm van geloof net zo als een moeras niet een soort woestijn is. Dat je uit het gebruik van geestverruimende middelen allerlei buitenlichamelijke zaken meent waar te hebben genomen wil niet zeggendat dit ook zo is. Er is tot dusver geen grond aan te nemen dat deze ervaring zich elders dan in je hersenen zou hebben afgespeelt. Zie ondermeer de draad uitreden tussen de oren.

[cymric]

Wat voor reacties? Dat lijkt me nogal voorspelbaar. Als ik droom over bizarre fantasiewerelden, moet ik dan ook meteen een zoektocht naar die werelden beginnen? Met LSD schop je de complete chemische huishouding van je hersenen in de war. Zenuwsignalen komen niet of niet goed meer aan, of worden juist extra gestimuleerd. En aangezien wij onze hersenen zijn, en andersom, mag Joost weten wat je dan allemaal ervaart: we zullen de gevallen waarin LSD-gebruikers die dachten dat ze konden vliegen en uit het raam sprongen maar even stilletjes negeren.

Je grote denkfout is dat je zoektocht bij het compleet verkeerde eind is begonnen. In plaats van dat je je afvroeg waarom LSD die effecten in je hersenen teweegbracht---en je dus een fabelachtige carrière in de neurochemie had kunnen maken---begon je bij het andere uiterste: je nam zonder slag of stoot aan dat wat je had 'gezien' werkelijkheid voorstelde, en begon vervolgens een zoektocht naar die 'werkelijkheid', terwijl dat een a priori doodlopende weg is. Meetapparatuur kun je immers niet van LSD voorzien zodat hun metertjes en wijzertjes opeens bij het universum rechtsaf gaan. Dan kun je wel doodleuk stellen dat

... het beweren dat het allemaal nonsens is, [een] stugge ontkenning [is] die leidt naar een geloof in niets...

maar ook dat is kolder. Waarom zou je in iets moeten geloven? Wat is er mis met het gezonde en objectieve verstand dat zegt dat je een leuke LSD-trip hebt gehad, maar niet meer dan dat?

Je kunt je hersenen op talloze manieren chemisch frituren: LSD heb je al geprobeerd. Maar je hebt ook mescaline (vliegenzwam), dat een unieke werking heeft in de zin dat het je zintuigen door de war schopt. Je wordt tijdelijk een synestheet, die dat van nature al heeft. Je hebt coke, je hebt ketamine, je hebt XTC, je hebt GHB, enzovoort: allemaal veranderen ze de complexe chemie in de hersenen op hun eigen manier. Dat onderzoeken is legitiem en buitengewoon interessant. Het najagen van de beelden die je tijdens een LSD-trip opdeed is dat niet; en het ervoor opgeven van een overtuiging (in dit geval atheïsme) is lachwekkend. Ik zal het onthouden als ik de volgende keer in mijn bed ten gevolge van hoge koorts lig te ijlen.

[BR]

Het grootste bezwaar op deze visie is dat het louter aanname is gedeeltelijk ook nog eens gebaseerd op het gebruik van hallucinogene middelen. Ik zou me misschien nog kunnen afvragen of de visie tegen een kritisch rationeel daglicht is gehouden alvorens ten perse gaan. Maar dat zou in tegenspraak zijn met de eerder genoemde objectie omdat dan de visie alleen maar afgeketst zou moeten worden. het enige dat ik kan stellen, leuk dat je deze overtuiging wil uitdragen maar constructief is deze visie niet.

[balou]

Don Diego schreef

want niet geloven is ook een geloof. Veel atheïsten komen uit streng gelovige milieus die ze terecht na hun vrij zijn hebben verworpen en het tegenovergestelde gingen geloven. Hun jeugd trauma verwerpen.

Ik moet tegen deze stelling toch bezwaar maken.
Meestal komen religieuzen met die bewering op de proppen wanneer zij vernemen dat iemand atheïst is. Omdat zij zich niet kunnen voorstellen dat iemand niet gelovig is, moet iedereen gelovig zijn.

Niet geloven ( in een opperwezen) is geen geloof!
Ik geloof niet dat ik niet geloof.
Ik geloof gewoon niet.

Daar hoeven wij dus niet meer ingewikkeld over te doen.
Ik bezit natuurlijk nog steeds het vermogen te geloven in datgene wat mij geloofwaardig en waarschijnlijk voorkomt.
Maar dat kan je geen religie noemen. En het wordt vrij snel aan het wankelen gebracht, wanneer de feiten anders aantonen.
Een groot deel van je verhaal gaat mijn begrip te boven, want ik heb niets met reIncarnatie. In mijn optiek zou dat inhouden dat alle levende wezens meerdere levens kunnen leiden.

Het LSD verhaal is iets wat ik niet kan navoelen omdat de ik een wantrouwen heb tegen "geestverruimende" middelen.
Ik vind mijn geest al ruim genoeg, en houd de werking daarvan liever onder mijn eigen controle, voor zover mogelijk.

Mijn Atheïsme heeft niets te maken met een onverwerkt jeugdtrauma. Hoewel tegen mijn zin Katholiek opgevoed, was ik al vrij vroeg sceptisch, en na de definitieve breuk met die religie, ben ik zelf op zoek gegaan naar een ander geloof, waarvan ik dacht dat het beter zou zijn. Totdat ik tot de ontdekking kwam dat ik eenzaam was, en gewoon een club zocht waar ik bij kon horen.
Toen ik daar eenmaal achter was gaf ik toch de voorkeur aan eenzaamheid.

[Devious]

Interessante ervaring Diego. Bij mij is het precies andersom gegaan. Als kind, en in mijn vroege tienerjaren was ik fundamentalistisch christen, en daarna ben ik in een esoterisch doolhof beland. Ik beoefende yoga, reiki en allerlei vormen van meditatie. Ik was ervan overtuigd dat ik helderziend was en dat ik contact had met energieën uit 'de wereld van het ongeziene', ik bezocht 'Jozef Rulof' bijeenkomsten, ik 'zag' aura's, en s'nachts kwamen er geestelijke wezens (althans, daar was ik toen ten steliigste van overtuigd) die aan mijn 'energieveld' en mijn Chakra's aan het sleutelen waren (later geloofde ik, mede onder invloed van mijn fundamentalistisch christelijke opvoeding, dat dit demonen waren). ik geloofde in syncretisme (dat alle religies boodschappen zijn uit de goddelijke wereld en in wezen hetzelfde verkondigen), ik bezocht Hare Krishna centra, las de Bhagavad Gita, de 'Granth Sahib', de Koran, en ik verslond boeken die een esoterische uitleg aan de Bijbel gaven. Na het eten van een space-cake heb ik ooit eens het gevoel gehad dat ik me in een paralel universum bevond, en dat mijn 'geestelijke lichaam' zich expandeerde tot een enorme omvang.

Er zijn een aantal gebeurtenissen die mij aan het denken hebben gezet. Ik was ervan overtuigd dat al die religieuze geschriften en kosmische ervaringen een mens zouden verheffen; dat een mens daar beter van zou worden. Maar ik merkte continu op dat daar geen enkele sprake van was. Niet bij mezelf, en niet bij anderen. Guru's waar ik tegenop keek bleken charlatan's en vielen van hun voetstuk, mediums waarvan ik dacht dat zij paranormaal begaafd waren haalden trucjes uit, en bij mensen die beweerden genezen te zijn door gebedsgenezers bleek niets gebeurd te zijn. Maar bovenal leerde ik dat mensen niet deugdzamer werden na al dat bidden, mediteren, sterrenwichelen, en die 'chat-sessies' met 'gene zijde'. Ik ging mij afvragen: 'wat heeft al dat gedoe voor zin?'
En het had geen zin, althans, zeker niet voor mij.

Krishnamurti, die leerde dat innerlijke ervaringen niet overdraagbaar zijn, toonde aan dat boeken waarin de weg naar Nirvana en de goddelijke gelukzaligheid stond beschreven, nutteloos waren, en dat daarmede ook de guru's aan de kant gezet konden worden. Iets soortgelijks leerde ik uit een boekje van Herman Hesse (Siddhartha). (Krishnamurti is daarom óók nog de enige denker uit die tijd waar ik nog iets mee heb).

Gesprekken met mijn vader, die van christelijke fundamentalist inmiddels agnost was geworden, hebben het proces versneld. Ik leerde nu ook dat die materialistische denkers die in bijna alle religieuze en esoterische boeken werden verguist als zijnde 'koude', 'kille', 'oppervlakkige' en ongelukkige mensen, eigenlijk prima mensen waren, en dat al van die spiritualisten en gelovigen helemaal niets op hen voor hadden. Zij vonden zichzelf zo verlicht en spiritueel, en die rationalisten die zich beperkten tot de feiten 'misten' volgens hen iets. Ik weet nu wel beter.

Ik ben nu agnost, en ik geloof dat de rede een betere gids door deze warrige wereld is, dan de 'lichtwezens' van gene zijde, dat nuchter denken beter is dan bidden en sterrenwichelen, en dat onze onvolmaakte en beperkte stoffelijke zintuigen betrouwbaarder zijn dan 'het derde oog'.

Wat betreft kosmische ervaringen, al dan niet veroorzaakt door LSD of andere halucinogenen, deze zijn niet overdraagbaar. Leuk voor je dat ze je leven hebben veranderd, en ik hoop dat je er voor de rest van je leven gelukkig mee bent, maar ze zullen nooit een bewijs vormen voor het bestaan van God, het hiernamaals, ectoplasma of andere fijnstoffelijke 'energieën'.

Een vriendelijke groet.

[Samante]

Je zou kunnen zeggen dat wij dan een onderdeel van God zijn en we zelf onze rechter zijn. Er bestaat geen straf noch beloning.

Precies deze conclusie trok ik na het gehad hebben van een psychotische ervaring.
Ik heb weinig tijd om uitvoerig te reageren nu, ik zal jouw verhaal nog een keer lezen en misschien nog een keer reageren.

[mustafa]

Je zou kunnen zeggen dat wij dan een onderdeel van God zijn en we zelf onze rechter zijn. Er bestaat geen straf noch beloning.

Precies deze conclusie trok ik na het gehad hebben van een psychotische ervaring.
Ik heb weinig tijd om uitvoerig te reageren nu, ik zal jouw verhaal nog een keer lezen en misschien nog een keer reageren.

er bestaan wel gevolgen danwel consequenties, op z'n middeleeuws straf of loon genoemd
de omschrijiving dat wij allen een onderdeel van god zijn vind ik intrigerend
het impliceert in ieder geval volstrekte geljkwaardigheid van alle mensen
het karma werkt wel via mensen, inderdaad

[cymric]

Het is een kwestie van geloven, want niet geloven is ook een geloof. Veel atheïsten komen uit streng gelovige milieus die ze terecht na hun vrij zijn hebben verworpen en het tegenovergestelde gingen geloven. Hun jeugd trauma verwerpen.

Dit stukje tekst had ik nog niet eens gezien. 'Niet geloven' is 'niet geloven'. Dat is dus niet een geloof. Ik geloof niet dat ik niet geloof, nee, ik geloof gewoon niet. Ik heb het niet nodig, en ik zou niet eens weten hoe dat moet, geloven. Het knopje 'geloof' staat bij mij op 'vrijwel uit'. 'Vrijwel', omdat ik toch nog in een aantal zaken geloof:ik geloof in mijn vrienden, ik geloof dat de Zon morgen opkomt en dat als 'ie dat niet doet, het einde snel en pijnloos zal zijn, ik geloof dat ik morgen weer wakker zal worden, ik geloof dat de ZFC-axioma's niet tegenstrijdig zijn ook al is dat niet te bewijzen. Dat lijkt in de verste verte niet op het geloof in een opperhotemetoot met ditto rituelen.

Ik 'geloof' in al die dingen omdat ik een 'model' van de wereld in mijn hoofd moet hebben waarmee ik kan werken. Ik kan er ook voor kiezen om catatonisch te blijven zitten omdat ik niet zeker weet of ik wel op kan staan---je weet maar nooit met meteorieten, blikseminslag, de hand van God, enzovoort, maar dan is mijn leven écht saai, irritant en voor zover je dat kunt zeggen, doelloos. Ik beperk mijn 'gelovens' tot het absolute minimum en pas ze waar nodig aan. Geen enkel probleem, en ook geen enkele man overboord. Neem dan een echte gelovige, wiens hersenen zich in een knoop wurmen om die fundamentele zekerheden maar te kunnen blijven beschermen.

Overigens ben ik van mening dat het aantal atheïsten dat gewoon zo opgroeide, zonder met geloof te worden lastig gevallen dus, groter is dan het aantal bekeerlingen dat jeugdtrauma's moet verwerken. Alles wat je ervoor moet doen is gewoon in een gezin opgroeien waar niet wordt geloofd en een beetje hersens hebben om te leren hoe de realiteit werkt.

[Antiscience]

Hallo Don Diego,

niemand is zo blind als iemand die niet wil zien,
en niemand is zo doof als iemand die niet wil horen .....

Ik herken mij grotendeels in jouw zgn. psychotische ervaringen,
omdat ik soortgelijks meegemaakt heb -> black - out,
volledige uittreding, gedeeltelijke uittreding en oneindigheidservaring.
Ook deel ik jouw pogingen d.m.v. het aanspreken rede met zichzelf
atheist noemende mensen op fora als freethinker, godbestaatniet,
de-nieuwe-kerk tot soort van kleinste-gemene-deler te komen
wat betreft ratio, gevoel, ervaring, metenschap, geloof, ongeloof,
vrijheid, autonomie, menselijkheid, technocratie, lichaam, bewustzijn etc..
Het ziet erna uit dat het steeds bij een soort van fundamentaal oppositie blijft.
Ik denk er na lange tijd nu vaker aan, dat ik misschien de gerechtvaardigde?
conclusie mag trekken ; het voert tot geen vruchtbaar resultaat,
het frustreerd steeds weer te argumenteren en energie te stoppen in
discussies die m.i. gesaboteerd en ontweken worden.
...... melige grappigheid, spagettimonsters etc.

succes ???
verder, sterkte
Alice in Nerdland.

mvg Jos

[Cluny]

niemand is zo blind als iemand die niet wil zien,
en niemand is zo doof als iemand die niet wil horen .....


mvg Jos

Pardon?

[Antiscience]

niemand is zo blind als iemand die niet wil zien,
en niemand is zo doof als iemand die niet wil horen .....


mvg Jos

Pardon?

was opmerking m.b.t. verstandhouding, misverstanden etc.
Efin, begijp je wat ik bedoel ?
We kunnen prima klaverjassen, samen piano spelen,
zonnebaden, zwemmen, computers repareren, software installeren,
kanovaren, vissen, theater gaan, film bekijken maar schijnbaar niet
de ene levensbeschouwing met de andere beetje delen, beetje mixen
in onze wederzijdse behoefte naar menselijkheid, kennis en vul maar in ...
Vind je ook niet ? Of heb je andere indruk ?

mvg, Jos

[Cluny]

Ik ben niet blind voor jouw ervaringen.
Ik geef ze gewoon een andere plek dan jij.
Beetje raar om dan iemand dan zomaar ziende blind te gaan noemen.
LSD, Mescaline en peyote en moederkoren doen nu eenmaal rare dingen in je koppetje.
Net zoals die psychoses van je.

[Kitty]

De blind- en doofheid zit dan toch meer bij de mensen die de wetenschappelijke verklaringen, die er allang zijn voor dit soort zaken, niet willen zien of horen. En denken dat ze zelfs als ze LSD gebruiken, ware ervaringen kunnen opdoen.

[Deadline]

Het is een kwestie van geloven, want niet geloven is ook een geloof. Veel atheïsten komen uit streng gelovige milieus die ze terecht na hun vrij zijn hebben verworpen en het tegenovergestelde gingen geloven. Hun jeugd trauma verwerpen.

Dit is niet waar. Ik ben een atheïstische agnost (kom er zo op terug wat ik daarmee bedoel, lijkt tegenstrijdig, maar als ik het uitleg dan is het naar mijn mening de enige juiste benaming voor mijn levensvisie), maar ik ben zeker niet religieus opgevoed. Ik ben naar een christelijke scholen geweest en een paar keer in de kerk geweest (meestal met en voor de basisschool), maar ik ben nooit opgevoed in het geloof door mijn ouders zij lieten mij vrij en ook op school werd er niet voorgeschreven wat ik moest geloven en hoe. Ik heb ook geloof nooit verworpen, omdat ik nooit echt geloofd heb (kwam ik laatst achter). Toen ik in de basisschool zat en in de beginjaren van de middelbare (tot zo halverwege, dus voor mij in de derde, want ik heb "op het" vwo "gezeten") heb ik wel "een soort van" geloofd, maar dan uit mezelf. Omdat ik de verhalen zo mooi vond (met name de vergelijkingen van Jezus). Maar ik geloofde dat gedoe niet letterlijk en ik geloofde ook niet dat er een hel was ect. en een duivel. Ik geloofde enkel in de onzichtbare god en een hemel waar we allemaal uiteindelijk zouden komen. Maar daarbij heb ik nooit geloofd dat je zou moeten leven volgens de verhalen van Jezus en/of de regels van de Torah. Ik geloofde enkel dat de verhalen van Jezus een hulpmiddel waren om "goed" te leven. Maar neen ik heb er geen jeugd trauma's aan ver gehouden. Ik ben immers zelf de architect van mijn vroegere geloof geweest. Ik ben enkel op een aantal punten verder door gaan denken. Waarbij ik tot de conclusie kwam dat we als mensheid slechts datgene weten wat de wetenschap heeft bewezen en dat de verhalen van geloofsboeken steeds meer (gezien hun ontstaansgeschiedenis) menselijke werken blijken te zijn, wat inhoudt dat hiermee het bestaan van die goden ontkracht wordt.

Ik ben zoals ik al schreef een atheïstisch agnost. Atheïstisch omdat ik denk dat er geen goden zijn. Elke god die de mens zich tot nu toe heeft ingebeeld, en nog zal inbeelden, is slechts de reflectie van zichzelf en zijn eigen beperking in zijn vermogen tot het verklaren van het leven. Ik ben er dus van overtuigd dat er geen god bestaat. Maar anders dan een echte harde atheïst (bedoel ik iemand mee die meteen, met het overtuigd zijn dat er geen god is, overtuigd is dat er geen leven is na dit leven) geloof ik dat dat het enige is wat er gezegd kan worden over het leven na dit leven. De gelovige maatstaven (hemel, hel, duivel, god, nirvana, ect.) voor het leven na het leven gelden weliswaar niet, omdat zij alleen afkomstig zijn van menselijke ideëen, toch zegt da tniet dat het leven hierna stopt. Het betekent enkel dat ik ervan uitga dat als ik mijn ogen straks sluit en nooit meer opendoe, dat er dan een oneindige hoeveelheid aan dingen kan gebeuren wat de mens in zijn beperkte vermogen zich nog nooit heeft kunnen inbeelden en/of in woorden en/of in geloofsbeelden heeft kunnen samenvatten. Dus geen hemel, hel, duivel, god, nirvana, geen bonte verzameling goden, of allerlei new age dingen, ect. Het is ons nooit gelukt een juiste voorstelling te maken en misschien komt dat juist omdat wij nu leven. Als je leeft kun je er misschien niks zinnigs over zeggen of schrijven omdat je leeft. Je bevindt je in een ander spectrum. En daarom ben ik dus agnost wat betreft het leven hierna.

Wat betreft jouw theorie. Interessant, maar meteen daarmee vind ik ook dat het meer over jou zegt dan over het leven hierna. Het is een persoonlijke ervaring, vanuit de beperkte visie van de mens en de mens in dit leven bekeken. Niets ten nadele van jou hoor (immers ieder mens zou een verschillende, maar gelijksoortige, ervaring beleven onder invloed van zijn beprekte visie en door zijn beperkte vorm), bewaar dit moment in je gedachte als iets moois om aan terug te denken. Maar het zegt verder niks. Alle opties, behalve die wij ons kunnen inbeelden, zijn nog open.

Het is voor mij ook zo dat ik skeptisch hierover ben omdat je LSD gebruikte om tot deze ervaring te komen. LSD is een drug die dit soort trips oproept, het is een typisch schoolvoorbeeld van een goede LSD trip:

LSD veroorzaakt sterke trips. Gedurende de trips is de gebruiker bij bewustzijn en lichamelijk fit. LSD veroorzaakt sterke visuele illusies (er worden vreemde beelden waargenomen), de tijdsperceptie verandert en er is sprake van synesthesie (bijvoorbeeld kleuren horen of geluiden zien).Er is soms ook een sterk gevoel van eenheid met het universum of eenheid met de natuur. Bij heel sterke doses is er een tijdelijk verlies van de persoonlijkheid en mogelijke ervaringen van uittreding (zie depersonalisatie). Gebruikers zijn door de indrukwekkende en misleidende interpretatie van de omgeving niet altijd in staat om rationeel te denken en een zogenoemde "trip sitter" of "trip guide" is altijd sterk aan te raden om de "tripper" in het oog te houden.

Wikipedia, LSD

Het is nu eenmaal zo dat drugs op hersenen inwerken en dit illusies oproept. Vaak zijn dit ook persoonlijke gevoelens op dat moment die visueel "verwoord" worden.

Maar goed je verwachte zo'n reactie al toch

Maar toch even uitgebreid de moeite genomen te reageren ,
Deadline