'occulte' praktijken

[Antiscience]

AntiScience: wie zegt dat in het geval van psychiatrische problemen het een kwestie is van "een pilletje slikken en klaar is keesje"?

Omdat windsurfer zijn betoog eindigde met naar pillen te verwijzen.
Wat mij overigens weer onaangenaam opgevallen was bij de gesprekken
met de bewuste vrouw die in Nederlandse Biblebelt woonachtig was,
is het totale desinteresse van de zijde psychiaters aan wat de vrouw
te vertellen had, haar beleving, haar geloof, haar pogingen om weer gezond te worden.
De psychiaters dachten slechts in psychiatrische categorien, antipsychotika,
elektroschok etc. en de vrouw voelde zich natuurlijk niet serieus genomen
niet begrepen door de psychiaters.

[windsurfer]

De opmerking over die pil staat tussen haakjes en is overdrachtelijk bedoeld; het gaat niet specifiek om pillen. Dat was blijkbaar niet duidelijk, dus bij deze.

[Antiscience]

O.k. bedankt voor de toelichting, windsurfer.

MvG, A.S.

[sjun]

Windsurfer & Sjun e.a.

Wat staat er in de weg om inderdaad die kliënt een passend placebo aan te bieden ?
Sjun maakt mijn eerdere, wat te duistere, verwijzing naar die Satanswereld expliciet door zelfs naar een wapenrusting te verwijzen.

Ik stel het wat badinerend, maar bedoel toch:
waarom zie je het beschikbaar stellen van een kwaad- afwerend kruis niet als (tijdelijk) toelaatbaar placebo ?

Hoe zit het met verwijsmogelijkheden naar collega's die wat eleganter met extreem geloof weten om te gaan ?

Roeland
PS
Lees dit niet alles als verwijten, want daar gaat het niet om, maar als bespreekvoorbeeld.
r.

In dit geval had mw. de hele alternatieve sector wel gezien, zoals voor veel mensen met langdurige chronische pijn geldt. (homeopathie, EFT, antroposofie, haptonomie).
Maar in principe vind ik inderdaad dat het kwaad-afwerend kruis -indien zij dan wel akkoord zou zijn gegaan- mijn behandelkamer in mag.
Over verwijzen naar collega's: die mogelijkheden waren er niet, aangezien deze behandeling op weinig plaatsen aangeboden wordt. En aan elegantie zit een grens, op een gegeven moment moet de patient 'de pil toch slikken' om het zo te zeggen.

Ik heb de indruk dat mensen (zowel patiënten als hun behandelaren) verstarren zodra hen iets onbekends aangeboden wordt dat bij hen associaties oproept met het onbeheersbare. Juist daarom droeg ik een opening aan voor patiënten als deze. Je kunt deels meegaan met spirituele tradities en behoeften van je klant om deze meer ontvankelijk te krijgen voor je behandelwijze. Want je kaunt een klant niet deugdelijk behandelen als deze niet zelf meewerkt. We leven nu echter in een tijd dat patiëbnten niet langer kritiekloos elke suggestie van hun arts opvolgen. Zij zjin geëmancipeerd tot mondige klanten die op zjin minst een behoorlijke vinger in de pap van hun eigen behandeling wensen. Ik vind dat een goede ontwikkeling omdat dit mensen medeverantwoordelijkheid bijbrengt voor het welslagen van de eigen behandeling.

Van de behandelaar vraagt dit het nemen van een extra hindernis om de medewerking van zijn klant te 'winnen'. Deze moet worden overtuigd van het nut van de behandeling terwijl alles in het werk moet worden gesteld om minimalisering van eventuele bijwerkingen te kunnen garanderen. Ik denk dat je het vertrouwen van je klant kunt winnen door behoorlijk ver mee te gaan in de voor haar vertrouwde religieuze traditie. Je zou bijvoorbeeld een sessie kunnen beleggen waarin je klant samen met haar ouderlingen de ruimte krijgt om zich van een geestelijke wapenrusting te voorzien in plaats van een een uurtje te gaan besteden aan bekrachtiging van argumenten die voor je klant weinig geldigheidswaarde hebben.

Ik zie vooralsnog niet in waarom er geen ruimte voor geschapen zou kunnen worden tegemoet te komen aan de voor je klant zwaarwegende bezwaren tegen de in jouw ogen noodzakelijke behandeling. Ik vernmoed zelfs dat zo'n nog ongebruikelijke stap je wel eens het benodigde vertrouwen bij je klant zou kunnen opleveren om haar behandeling met succes te kunnen voortzetten. Je geeft tenslotte een zeer duidelijk signaal dat jij bereid bent om zich in har positie en werkelijkheidsinkleuring in te leven. Zo'n levendmakend voorbeeld van vertrouwen in je klant en respect voor haar ankerpunten zou wel een vlot navolging kunnen krijgen in uitbetaald vertrouwen van je klant.

Zeker weten doe je het natuurlijk nooit maar je kunt dan in ieder geval zeggen dat je zeer ver bent meegegaan in de nood aan plaatsbaarheid van de materie die zich in je klant manifesteerde om zich wel te kunnen voelen. Je hebt voor mji overigens gelijk dat er in elegantie naast goede wil eveneens grenzen te onderkennen zijn.

[Antiscience]

Ik vraag me af hoe je leven eruit ziet als jezelf ontspannen al van de duivel is. Wat valt er allemaal onder dat ontspannen denk ik dan. Moet je constant een bepaalde spanning bij jezelf oproepen om gevrijwaard te worden van invloeden van de duivel? Is het dan ook niet heel gevaarlijk om te gaan slapen bijvoorbeeld? In rusttoestand zou die duivel zomaar bij je binnen kunnen komen. Ook vraag ik me af hoe ouderlingen ertoe komen om dit soort zaken als waarheid te zien, dus, waar baseren ze zich op. Heel vreemd dat extreem gelovigen (kan het niet anders noemen) eigen invullingen gaan geven die toch eigenlijk in hun leer niet op die manier te vinden zijn.

Groet,

Kitty

Waar ouderlingen dit op baseren ?
Die onschuldig en wetenschappelijk lijkende ontspanningstechnieken,
ook wel " autogenes Training " ( Duitse benaming ? ) genoemd zijn gewoon
afgeleid uit voor de ouderling ' occult belaste ' hypnose/yogatechnieken.
En hypnose / yoga heeft volgens de ouderling niets te maken met rechtzinnig christelijk geloof,
integendeel het lijkt in hun ogen een gevaarlijke spirituele bezigheid.
http://de.wikipedia.org/wiki/Autogenes_Training

Entstehung
Methoden der Entspannung und Selbstbeeinflussung waren schon seit der Antike bekannt, beispielsweise in der indischen Yogalehre oder der japanischen Zen-Meditation. Die geistigen Grundlagen dafür finden sich im buddhistischen Satipatthana. Allerdings sind diese Methoden kaum von der Weltanschauung der jeweiligen Lehre zu trennen, oder sie verlieren dadurch an Wirkung. Bereits Ende des 19. Jahrhunderts wurde in der Esoterischen Sektion der Adyar-Theosophischen Gesellschaft eine dem Autogenen Training weitgehend idente Form von Entspannungsübungen durchgeführt.

Johannes Heinrich Schultz entwickelte mit dem Autogenen Training eine Technik, die unabhängig vom kulturellen Umfeld und der Weltanschauung anwendbar sein sollte. Vor ihrer Ausarbeitung war er lange Zeit in einem Berliner Hypnose-Ambulatorium tätig. Auf diesen Erfahrungen aufbauend entwickelte er nach wissenschaftlichen Prinzipien eine Selbsthilfemethode, die er 1932 in seinem Buch "Das autogene Training" veröffentlichte.

In het geval van de streng christelijk opgevoede vrouw die hulp zocht bij zgn. paranormale genezers,
en waardoor haar ellendige gemoedstoetand " toevallig " begon bij consultatie
paranormale genezer, en " toevallig " verergerde bij een hernieuwd bezoek
aan andere zgn. paranormale genezer, zullen de ouderlingen wel zeggen :
" Zie je wel, daarvoor waarschuwen wij nou net ! "

Ik ken hier in Duitsland een Baptistengemeente in Remscheid waar ze de gelovigen
er zelfs voor waarschuwen niets in natuurvoedingswinkels te kopen,
vanwege de ' occulte ' belasting door spirituele achtergrond mensen
die natuurvoedingswinkels runnen. .

[heeck]

Een en ander naslaan, mengen met mijn eigen ervaring en laten bezinken.
Kom er op terug.
Dank aan ieder zover,
Roeland

[windsurfer]

Ik heb de indruk dat mensen (zowel patiënten als hun behandelaren) verstarren zodra hen iets onbekends aangeboden wordt dat bij hen associaties oproept met het onbeheersbare. Juist daarom droeg ik een opening aan voor patiënten als deze. Je kunt deels meegaan met spirituele tradities en behoeften van je klant om deze meer ontvankelijk te krijgen voor je behandelwijze. Want je kaunt een klant niet deugdelijk behandelen als deze niet zelf meewerkt. We leven nu echter in een tijd dat patiëbnten niet langer kritiekloos elke suggestie van hun arts opvolgen. Zij zjin geëmancipeerd tot mondige klanten die op zjin minst een behoorlijke vinger in de pap van hun eigen behandeling wensen. Ik vind dat een goede ontwikkeling omdat dit mensen medeverantwoordelijkheid bijbrengt voor het welslagen van de eigen behandeling.

Van de behandelaar vraagt dit het nemen van een extra hindernis om de medewerking van zijn klant te 'winnen'. Deze moet worden overtuigd van het nut van de behandeling terwijl alles in het werk moet worden gesteld om minimalisering van eventuele bijwerkingen te kunnen garanderen. Ik denk dat je het vertrouwen van je klant kunt winnen door behoorlijk ver mee te gaan in de voor haar vertrouwde religieuze traditie. Je zou bijvoorbeeld een sessie kunnen beleggen waarin je klant samen met haar ouderlingen de ruimte krijgt om zich van een geestelijke wapenrusting te voorzien in plaats van een een uurtje te gaan besteden aan bekrachtiging van argumenten die voor je klant weinig geldigheidswaarde hebben.

Ik zie vooralsnog niet in waarom er geen ruimte voor geschapen zou kunnen worden tegemoet te komen aan de voor je klant zwaarwegende bezwaren tegen de in jouw ogen noodzakelijke behandeling. Ik vernmoed zelfs dat zo'n nog ongebruikelijke stap je wel eens het benodigde vertrouwen bij je klant zou kunnen opleveren om haar behandeling met succes te kunnen voortzetten. Je geeft tenslotte een zeer duidelijk signaal dat jij bereid bent om zich in har positie en werkelijkheidsinkleuring in te leven. Zo'n levendmakend voorbeeld van vertrouwen in je klant en respect voor haar ankerpunten zou wel een vlot navolging kunnen krijgen in uitbetaald vertrouwen van je klant.

Zeker weten doe je het natuurlijk nooit maar je kunt dan in ieder geval zeggen dat je zeer ver bent meegegaan in de nood aan plaatsbaarheid van de materie die zich in je klant manifesteerde om zich wel te kunnen voelen. Je hebt voor mji overigens gelijk dat er in elegantie naast goede wil eveneens grenzen te onderkennen zijn.

Het is inderdaad een gunstige ontwikkeling dat de gemiddelde patient mondiger wordt. Ik zie dit echter niet als een extra hindernis, sterker, je kunt het goed gebruiken. In de psychotherapie is een passieve patient datgene wat je niet wilt, en dat is ook hetgeen dat psychotherapie voor veel mensen in het verleden afschrikken deed: men kwam erachter dat men zélf iets moest gaan doen, en dat de psychotherapeut niet iemand is die je voorkauwt maar iemand die je gedrag probeert te beinvloeden - en je dus op punten in je gedrag zult moeten 'veranderen'.
Psychotherapie is bij uitstek een vak waar je je in probeert te leven in de belevingswereld van de patient. Dát zorgt ervoor dat je iemand in zijn gedrag kunt snappen en biedt aanknopingspunten om iemand te beinvloeden tot de benodigde gedragsverandering. Er wordt dan ook altijd zo veel mogelijk ruimte geschapen om de patient tegemoet te komen in het proberen te begrijpen van zijn klachten.

Maar naast dit meedenken zijn er procedures ontwikkeld die nut hebben, zoals allerlei vormen van huiswerk bij de cognitieve gedragstherapie, ontspanningsoefeningen, exposure etc. In tegenstelling tot wat velen denken blijft psychotherapie niet - ik zou zelfs zeggen: juist niet- bij het praten. Je moet als patient wat gaan doen. Het laatste stapje, namelijk dit soort dingen ook daadwerkelijk doen, ligt toch echt bij de patient. Natuurlijk, de therapeut heeft de functie en de plicht zo goed mogelijk te motiveren en binnen de mogelijkheden van de patient mee te denken hoe dit zo soepel mogelijk te laten verlopen. Maar op het moment dat de patient de deur dichtdoet, is het einde van de interventiemogelijkheden daar.

Wat ik wilde zeggen met deze post en de vorige, sjun, is dat die ruimte dus uiteraard zoveel mogelijk geschapen wordt, dat is net wat het vak typeert, maar dat de patient uiteindelijk zelf verantwoordelijk is voor het wel/ niet uitvoeren, en wel vanaf dát moment dat de therapeut er op grond van zijn professie alles aan heeft gedaan te motiveren, begeleiden, inzicht bieden etc. Mevrouw koos er op dat moment voor om niet die oefening te gaan doen, kwam ook niet meer op de overige zittingen van het programma en niet op de terugkomdag die enkele maanden later is. Wat mij dan wel stoort is dat zo iemand die in mijn ogen niet het maximale zelf geprobeerd heeft, later bij de huisarts klaagt dat het programma haar tegengevallen is. Terwijl de gemiddelde deelnemer aangeeft zijn/ haar kwaliteit van leven te hebben kunnen verbeteren en met dezelfde pijn, méér kan doen dan voorheen.

[heeck]

. . . ."from illness behaviour to wellness behaviour". . .

Dorwho,
Wel kan ik referenties vinden naar dat artikel van Williams e.a., maar nergens vind ik een leesbaar iets.

Heb jij misschien een hint of regelrechte link ?
Dank,
Roeland

[HarrieMe]

Het past mij niet om een arts of een medisch hulpverlener aan te spreken over de te volgen werkmethode. Ik ben niet medisch geschoold. Maar ik mag toch aannemen dat in de opleiding aandacht wordt besteed aan hoe men met irrationele ideeën om kan gaan.
In elk geval zijn hiervoor instituten die je daar in (korte tijd) kunnen (bij)scholen.
Ik ga ze niet meer opzoeken, want ik wil niet meer naar school, maar met google vind je ze wel.

[heeck]

.......... dat is net wat het vak typeert, maar dat de patient uiteindelijk zelf verantwoordelijk is voor het wel/ niet uitvoeren, en wel vanaf dát moment dat de therapeut er op grond van zijn professie alles aan heeft gedaan te motiveren, begeleiden, inzicht bieden etc. Mevrouw koos er op dat moment voor om niet die oefening te gaan doen, kwam ook niet meer op de overige zittingen van het programma en niet op de terugkomdag die enkele maanden later is. Wat mij dan wel stoort is dat zo iemand die in mijn ogen niet het maximale zelf geprobeerd heeft, later bij de huisarts klaagt dat het programma haar tegengevallen is. Terwijl de gemiddelde deelnemer aangeeft zijn/ haar kwaliteit van leven te hebben kunnen verbeteren en met dezelfde pijn, méér kan doen dan voorheen.

@DrWho & @Windsurfer

Mijn beloofde terugkomen op dit topic is er nog niet.
Jullie reageren was aanleiding om meer te lezen dan ik had verwacht en nu is het wel amusant dat de boven vetgemaakte zindelen evenzovele verklikkers zijn van etnocentrisme.

Tenminste als ik "Witchdoctors and Psychiatrists" van Fuller Torrey
niet te slordig lees.. . . . . .

Dank zover voor het geven van de lees-aanleiding .

Roeland

[windsurfer]

.......... dat is net wat het vak typeert, maar dat de patient uiteindelijk zelf verantwoordelijk is voor het wel/ niet uitvoeren, en wel vanaf dát moment dat de therapeut er op grond van zijn professie alles aan heeft gedaan te motiveren, begeleiden, inzicht bieden etc. Mevrouw koos er op dat moment voor om niet die oefening te gaan doen, kwam ook niet meer op de overige zittingen van het programma en niet op de terugkomdag die enkele maanden later is. Wat mij dan wel stoort is dat zo iemand die in mijn ogen niet het maximale zelf geprobeerd heeft, later bij de huisarts klaagt dat het programma haar tegengevallen is. Terwijl de gemiddelde deelnemer aangeeft zijn/ haar kwaliteit van leven te hebben kunnen verbeteren en met dezelfde pijn, méér kan doen dan voorheen.

@DrWho & @Windsurfer

Mijn beloofde terugkomen op dit topic is er nog niet.
Jullie reageren was aanleiding om meer te lezen dan ik had verwacht en nu is het wel amusant dat de boven vetgemaakte zindelen evenzovele verklikkers zijn van etnocentrisme.

Tenminste als ik "Witchdoctors and Psychiatrists" van Fuller Torrey
niet te slordig lees.. . . . . .

Dank zover voor het geven van de lees-aanleiding .

Roeland

Even dit topic eens teruggelezen. Roeland, ik ben het niet eens met je opmerking over 'verklikkers van etnocentrisme' in die zin dat ik deze lees als een zweem van verwijt aan de hulpverlening heeft. Misschien heb je het zo niet bedoeld.
Natuurlijk is het zo dat de hulpverlening een bepaald perspectief kiest. Dat perspectief wordt bepaald vanuit visie op wat gezondheid is, vanuit recht, vanuit maatschappelijke normen. Dat geldt mijns inziens voor elke hulp binnen de gezondheidszorg, en is daarmee voor mij geen argument als maximale en reeele inspanningen zijn geleverd binnen de ruimte die er is.
Als je je als patient wendt tot een instantie met een hulpvraag, maar de aangeboden hulp staat je om wat voor reden dan ook niet aan, is dat dan te wijten aan etnocentrisme van de hulpverleningsinstelling, die al zeer veel inspanning verricht om zorg op maat te bieden? Ik vind van niet. Er wordt op een gegeven moment altijd op een grens gestoten, dat bedoelde ik met 'de patient moet uiteindelijk toch de pil slikken' of zijns weegs gaan.

Niemand houdt haar tegen om met de ouderlingen te gaan bidden voor genezing in plaats van een ziekenhuis binnen te stappen. Ik vind het al heel wat als dat ziekenhuis heel erg haar best doet aan jouw wensen tegemoet te komen. Goede gezondheidszorg op maat is (ook etnocentrisch?) altijd nog een luxe die door de samenleving verzorgd wordt, geen onbetwistbaar recht dat je op jouw specifieke manier opgediend, kunt afdwingen.

[Kevin]

Spijtig dat het onderwerp niet voorbij het aan de oppervlakte scoren van strokes lijkt te kunnen komen...

Welke kant wil je op? De kant waarbij de psycholoog (in dit geval windsurfer) met zijn cliënt bid voor de ontspanningsoefeningen?

Ik zou geen goede therapeut zijn in dit geval... Ik zou keihard en confronterend met haar in discussie gaan en haar geloof tot de grond toe afbreken voordat ze van mij huilend het kantoor mag verlaten en later mij vast aanklaagd wegens plichtsverzuim of mishandeling en het beroven van de vrijheid :P

Maargoed, dat ben ik..

Het bidden lijkt me nochtans niet zo'n gek idee. Ik snap dat je een constructievere kant op wil.

Windsurfer, misschien kun je je aan de vrouw vragen of zij kan vragen aan haar ouderlingen hoe zij dan wel moet ontspannen, omdat ontspannen (jij kan tdat uitleggen aan haar) goed is voor de gezondheid. Nodig de ouderlingen anders samen met de vrouw uit of ga zelf met de vrouw naar de ouderlingen toe... Haar geloof belemmert zo te zien haar behandeling (is dit werkelijk het enige waarin de onwetende domme geloofsbroeders van haar haar gezondheid teniet doen of zijn er meer ze zouden met mij nog niet klaar zijn.... )

[a.r.]

@Kevin,

Ik ken iemand, aan wie ook verteld is dat hij door demonen bezeten is en diegene neemt dat voor waarheid aan. Vertel eens, wat zou jij dan doen ??

[Atli]

Geld aftroggelen

[Kevin]

Geld aftroggelen

Hahahah :P Ik zou KEIHARD IN DISCUSSIE GAAN OVER HET BESTAAN VAN DEMONEN ....

Maar als het een redelijk rustig persoon is en dit bewust kan verklaren en zélf aangeeft dat hij niet zeker weet of het wel allemaal zo is zoals hij/zij het beleefd... Dán, zou ik niet in discussie gaan maar een manier verzinnen om samen met de persoon de overname en/of het contact met de demonen te stoppen en hem Geestelijke Wapenuitrusting laten uitzoeking bij de lokale Zaman of Coolcat