mysterieus2000 schreef:Ik kan begrijpen wat je bedoelt. Als je je als mens vrijwillig onderwerpt aan iemand anders dan neem je een risico. Ik ben echter zeker dat ik God/Jezus kan vertrouwen.
En waar komt die zekerheid vandaan, immers, gij zult U geen beeld maken van.....
Het lijkt mij veel meer de zekerheid van een ingebeeld leidersfiguur dat uiteraard degene steunt, vergeeft en liefhebt omdat je jezelf indenkt dat die god dat voor je is.
Door hetgeen er over Jezus geschreven is in het nieuwe testament. Hoe hij zieken genas, doden opwekte, en zijn leven gaf voor mij.
mysterieus2000 schreef: Ook omdat ik in het verleden meermaals mijn eigen zin heb gedaan, (uit koppigheid) en God het uiteindelijk toch bij het rechte eind had.
Oh, ik heb ook meerdere malen dingen gedaan waarvan ik van te voren echt wel wist dat het niet verstandig is. Uit koppigheid (en vaak jeugdige overmoed) dacht ik dat wel makkelijk de baas te kunnen blijven. Maar ja als de situatie uit de hand liep kwam ik er toch achter dat naar je verstand handelen niet zo gek is. Het lijkt me dat jij je dan inbeeld dat het god is die gelijk krijgt, diezelfde god die liefhebt, vergeeft etc....allemaal inbeelding.
Laat me zeggen dat als God zegt vertrouw op mij ik zal voor je zorgen, ik dan toch zelf voor oplossingen ging zorgen, die uiteindelijk mij geen goed gedaan hebben. Als ik gewoon zijn regels had gehoorzaamt had mij een boel problemen gespaard geweest
mysterieus2000 schreef:Of het leven hier op aarde geminacht wordt dat durf ik niet te zeggen. God heeft de mens op de aarde geplaatst met de bedoeling om er eeuwig te verblijven. Uiteindelijk zal God een nieuwe aarde maken en daar de mens terug inplaatsen maar dan zonder het kwaad.
Nee, god zet nu mensen op aarde om ze te laten doodgaan. Maar buiten dat om, het leven op aarde wordt geminacht zodra een niet bestaande entiteit een beter, en zlefs eeuwig leven belooft...en dit leven staat dan in dienst om "niet verloren te gaan".
Maar wat gaat er echt verloren? Is het niet verschrikkelijk om je eigen identiteit te zien opgaan in een fictieve ingebeelde god? Een ad-populum idee van een god waar enkele eigenschappen als vaste waarde zijn toegedicht en waar je zelf nog mee kan spelen? Stel je eens voor dat die atheïsten toch gelijk hebben, dan heb je te maken met een god die alleen maar uit menselijke (autoritaire) projecties bestaat en waar jij je leven en zaligheid aan ophangt? Heb je god dan nodig, of heeft god jouw nodig? Als god jouw nodig heeft dan kan je je wat afvragen, god eist van jouw omdat hij jouw nodig heeft. en als jij god nodig hebt waarom heeft die liefhebbende god je dan niet alles gegeven?
Mijn leven staat niet in dienst om niet verloren te gaan. Het leven na de dood is 1 facet van het christendom, maar er is veel meer dan dat. God geeft mij vreugde en vrede, die boven de omstandigheden uitgaan. Hij geeft mij kracht om moeilijke situaties aan te kunnen. Hij zorgt voor oplossingen die ik zelf niet zou kunnen bedenken. (Mensen die mij praktisch helpen, financiele meevallers enz)
Myst schreef:Als je christen wordt (moment van bekering) dan heb je eeuwig leven.
Wat houd christen ziojn dan in? Een kaartje pakken, of zwichten onder de situatie waarin je op dat moment verkeerd en het godsbeeld maar aannemen. Het spijt me maar zoals het er staat is het voor mij puur escapisme.
Christen zijn betekent dat je erkent dat je het zelf niet kunt, en dat je Zijn hulp inroept en aanvaardt.
Mysterieus schreef: Het is dan niet belangrijk of je hier op aarde bent of in de hemel. Maar zolang je hier op aarde bent moet je wel je plaats innemen.
Ja en? Verschil je in dat opzicht van een atheïst, een boedhist of een islamiet? Helpt god je hier soms bij, en zo ja, is het god die hierbij helpt of ben je dan als mens misschien minder zwak dan je wordt aangepraat?
Ik denk dat elke mens zijn leven zinvol kan invullen, ongeacht wat hij gelooft. Ik denk dat het alleen gevaarlijk wordt als je niet langer oog hebt voor de realiteit. De feiten niet onder ogen durft te zien. Als Christen moet je deel nemen aan het leven van alledag maar de keuzes die je maakt baseren op Gods wetten. En zoals ik hierboven al zei : God helpt en kan dingen doen die boven mijn eigen kracht zijn.
Mysterieus schreef:Goed zijn voor anderen, zorg dragen voor dat wat je gekregen hebt. Je mag ook genieten van alles wat God je geeft maar je hoeft niet toe te geven aan allerlei dingen die jou of je omgeving beschadigen. Bovendien ervaar je ondertussen de liefde van de Vader, ontvang je kracht om bepaalde dingen aan te kunnen, ontvang je troost en genezing als je gekwetst wordt.
Die liefde van de Vader, is het misschien makkelijker omk een vaderfiguur te projecteren die liefde geeft dan van je eigen leven te blijven houden? Maar nu dit, ik hoor zo vaak ongelovige mensen wat dat betreft in een crisis zetten....maar ik hoor ook het gelovige equivalent die problemen met de relatie tot god hebben. En in beide gevallen zeggen ze na afloop van een dergelijke periode gegroeid te zijn. De ongelovige in zijn eigen leven en de gelovige in z'n liefde voor god. Ach ja, wat is gegroeid zijn, zouden ze zich dan beiden wat ingebeeld hebben?
Als het goed is dan groei je inderdaad door uit een crisis te komen. Toch zijn er gelovigen die na een crisis hun geloof verliezen. Zowel gelovigen als gelovigen kunnen soms erg diep afglijden. Ik heb heel mijn leven problemen gehad, zowel voor mijn bekering als erna. (Geen zorg van mijn ouders, echtscheiding, ziekte, financiele problemen, geen familie of kinderen) Toch zie ik in al die situaties hoe God voor oplossingen gezorgd heeft.
Mysterieus schreef:Maar nogmaals ik kan begrijpen dat als je niet gelooft in een God, of God niet kent zoals ik hem ken, het lijkt alsof wij christenen onze waardigheid afleggen, onszelf helemaal wegcijferen, alsof we voetvegen zijn. Zo voel ik me echter helemaal niet. Volgens de bijbel ben ik een kind van God.
Welnu, of je je waardigheid aflegt dat is aan jouw om te oordelen. Maar laat ik afsluiten met de volgende text, er zijn veel grovere texten waarin duidelijk wordt gemaakt dat het leven ondergeschikt is maar ik vind dit één van de betere en subtiele chantage texten, lees hem eens in de context van bovenstaande citaat zou ik zeggen...
Johannes 12,48 schreef:Wie mij afwijst en mijn woorden niet aanneemt heeft al een rechter: alles wat ik gezegd heb zal op de laatste dag over hem oordelen. Ik heb niet namens mezelf gesproken, maar de Vader die mij gezonden heeft, heeft me opgedragen wat ik moest zeggen en hoe ik moest spreken. Ik weet dat zijn opdracht eeuwig leven betekent. Alles wat ik zeg, zeg ik zoals de Vader het mij verteld heeft.’
Inderdaad ik begrijp wat je bedoelt.
Het princiepe van het christelijk leven is als ik mij verneder dan zal God mij verhogen.
Ik moet minder worden, zodat Jezus meer kan worden in mijn leven, maar dan ben ik ook meer dan overwinnaar.
Zoals ik al zei, als je je bekeert wordt je een kind van God. Een kind van de allerhoogste.
(Psalm 8: 3-7) Als ik 's nachts omhoog kijk naar de hemel en het werk van Uw handen zie (de maan en de sterren, die U hun plaats gegeven hebt) dan kan ik maar niet begrijpen dat U zich bekommert om een klein en nietig mens. Dat U werkelijk aandacht voor hem hebt! En U hebt hem een plaats vlak onder Uzelf gegeven. U gaf hem een kroon van glorie en eer. U gaf hem zelfs macht over alles wat U had gemaakt; alles staat onder zijn gezag:
Zijn de dames minder erg dan de heer. Lot was trouwens ook geen fris kereltje. Willen ze in Sodom twee engelen verkrachten. Die natuurlijk makkelijk weg kunnen vliegen of zich goed kunnen verdedigen. Biedt hij zijn dochters aan om verkracht te worden. Dit doet de Hebreeuwse god plezier want je zal maar twee verkrachte engelen moeten bijstaan. En Lot krijgt veel krediet. Zoveel zelfs dat hij mag genieten van zijn dochters. En het verbazingwekkende en dan denk ik toch aan hulp van “boven”. Twee nachten, dus twee penetraties en gelijk twee zwangerschappen. Dit is zo wonderbaarlijk, hier moet de heer de hand in hebben gehad. En dan denk ik ook aan voorbedachte rade oftewel toestemming. Kun je het allemaal nog volgen?
