Ik wil niet voor Samante (of voor Sander) spreken, alleen door zijn woorden meen ik herkenning te zien bij wat veel mensen met psychosen meemaken en vertellen.
Zoals Samante al beschreef, hij weet het ook niet en houdt er wel degelijk rekening mee dat het psychosen waren die hij beleefde.
Hij is hierin waarschijnlijk verder dan Sander.
Wat wel overeenkomt:
Ik denk, dat hij er voor zichzelf het beste van maakt en begrip wil voor wat hij meemaakte.
Het zijn nl. zeer werkelijk gebeurtenissen voor een patiënt.
Deze gebeurtenis erkennen als zijnde een hallucinatie, betekent dat je hele leven met alles erin op losse schroeven komt te staan, omdat je niet meer in jezelf kunt geloven. Want....alles wat je beleeft kan een waan zijn.
Meestal is het een eenzaam bestaan als je psychosen zo'n indruk maken en je slechts ontkenning en spot ervaart, als je je gevoelens ervoor uit.
Het tot op zekere hoogte er een verhaal van maken, zoals Samante doet, terwijl hij zich wel degelijk realiseert, dat hij dat doet, kan een vorm van zelfbescherming zijn, omdat een patiënt het gevoel kan krijgen "helemaal gek te worden".
Omdat het maar een enkele keer is voorgekomen kan hij verder daar heel goed mee leven.
Anders wordt het als dit chronisch is of over langere perioden voor komt.
Wie heeft deze film gezien?
A beautiful mind
Ook deze wiskundige (naar het leven van
John Forbes Nash) heeft een half leven gelooft dat zijn waan, zijn grote vriend waar hij letterlijk mee leefde en waarmee hij sprak, en later nog een meisje, werkelijkheid was en het heeft hem dan ook jaren therapie gekost voor hij weer kon functioneren.
De conclusie verderop in zijn leven was, dat zijn waan niet was verdwenen, maar hij hem tot op zekere hoogte kon negeren.
Dat hij kon erkennen dat het een waan was, maar nog met regelmatige twijfelperioden.
Hij zag ze nog steeds, ze waren nog regelmatig aanwezig in zijn leven, maar sprak ze niet meer met hen.
