Jurgen schreef:Ik heb eerder psychoses gehad, en weet zeker dat dit geen psychose was die ik in het verleden had. Ik ga mijn ervaring ook niet onderdrukken door mijn dogmatische ideaal wat Atheïsme heet. Het is een ervaring wat tot echt heb ervaren.
De ene psychose is de andere niet Jurgen. Tussen wit (geen prychose) en Zwart (een zware psychose) zit een heel grijs gebied.
Ik doe daarmee niets af van jouw gewaarwording die is echt voor jou.
Atheisme betekend (volgens mij) dat je denkt te weten dat er geen goden zijn, daar is weinig dogma aan.
De individuele atheist kan weer wel een dogmatikus zijn.
Het goddelijke onderscheidt zich niet van het niet bestaande.
Samante schreef:
Bij het sterven breidt het perspectief van de geest (de persoonlijke 'ik') zich volgens mij enorm uit en zal niet meer gehecht zijn aan het lichaam of met allerlei aardse zaken. Was er bij het leven slechts het perspectief vanuit het lichaam, na het sterven en het verlies van het lichaam breidt het perspectief zich gigantisch uit.
De geest bestaat dan nog wel, maar met een volledig ander perspectief.
En hoe breidt die geest zich dan uit tijdens een plotselinge dood? Ongeluk of hartstilstand bijvoorbeeld.
En waar is die geest dan als ik slaap? En hoe vindt die geest me dan weer terug bij het wakker worden? Mijn geest heeft zich daarin nog nooit vergist.
Samante schreef:Voor mij persoonlijk gaat het verder dan wensdenken, maar voor ieder ander zal het misschien wensdenken zijn.
Ja, want ik kan hier niets mee. Kun je misschien zeggen waarop jij je 'denken' baseert?
Ikzelf zou mij wel kunnen vinden in de gedachte van de Indiaanse 'eeuwige jachtvelden', maar dat betekend nog niet dat ik dan ga denken dat die dus ook wel bestaan.
Het goddelijke onderscheidt zich niet van het niet bestaande.
Samante schreef:
Bij het sterven breidt het perspectief van de geest (de persoonlijke 'ik') zich volgens mij enorm uit en zal niet meer gehecht zijn aan het lichaam of met allerlei aardse zaken. Was er bij het leven slechts het perspectief vanuit het lichaam, na het sterven en het verlies van het lichaam breidt het perspectief zich gigantisch uit.
De geest bestaat dan nog wel, maar met een volledig ander perspectief.
En hoe breidt die geest zich dan uit tijdens een plotselinge dood? Ongeluk of hartstilstand bijvoorbeeld.
En waar is die geest dan als ik slaap? En hoe vindt die geest me dan weer terug bij het wakker worden? Mijn geest heeft zich daarin nog nooit vergist.
De wijze waarop de dood plaatsvindt is niet van invloed volgens mij hoe het perspectief van de geest zich uitbreidt na het sterven.
ik vermoed dat je nadat je bent gestorven, onmiddellijk zult ervaren dat het leven is verdergegaan. Bij een ongeval zul je kunnen zien volgens mij hoe de hulpdiensten zich bezighouden met je lichaam. En hoe alles vervolgens weer wordt opgeruimd. Je kunt volgens mij het ongeval terug zien vanuit ieder willekeurig perspectief. Daarmee ervaar je dat jouw wezen eigenlijk bestaat in alle levensvormen. Je hebt, eenmaal los van het lichaam, volgens mij dus een perspectief dat zich uitbreidt in ongekende proporties. Je ervaart dan volgens mij dat je in ieder willekeurig lichaam huist, terwijl je perspectief tijdens het leven in jouw lichaam zich beperkte tot het perspectief vanuit dat ene lichaam.
Zo krijgt het alziend oog ineens een betekenis. Zo zul je volgens mij ervaren wat de Alpha en de Omega behelzen, als je ervaart overal en in alles te bestaan. In alle tijd die er is.
Je krijgt andersgezegd het perspectief van "God".
Het is een mooi systeem denk ik dat je geest bij het ontwaken telkens weer in datzelfde lichaam huist en zich daarin eigenlijk nooit vergist. Al kan ik me voorstellen dat niet iedereen daar blij mee is, bijvoorbeeld als het lichaam veel hinder geeft.
Waar de geest is tijdens de slaap? Zover ik weet in dromenland. Maar ga me niet de weg vragen.
Samante schreef:Voor mij persoonlijk gaat het verder dan wensdenken, maar voor ieder ander zal het misschien wensdenken zijn.
Ja, want ik hier niets mee. Kun je misschien zeggen waarop jij je 'denken' baseert?
Ikzelf zou mij wel kunnen vinden in de gedachte van de Indiaanse 'eeuwige jachtvelden', maar dat betekend nog niet dat ik dan ga denken dat die dus ook wel bestaan.
Wensdenken is volgens mij zoiets van: hopen dat iets zo is als dat je denkt dat iets is.
Bij mij ligt hetgeen ik 'denk' heel dichtbij mijn innerlijke waarheid. Dat ik diep van binnen weet dat iets zo is.
En het cirkeltje is weer rond. Aan het begin van het topic schreef ik al over Samante:
Fjedka schreef:Ik heb hem wel eens vaker gevraagd om eens uit te leggen hoe hij tot zo'n geloof is gekomen, maar heb daar tot op heden alleen een voor mij in ieder geval onbevredigend antwoord op mogen ontvangen in de trant van 'gevoel en persoonlijk ervaren'.
Hij die denkt god te kennen, werpe de eerste steen.
Fjedka schreef:En het cirkeltje is weer rond. Aan het begin van het topic schreef ik al over Samante:
Fjedka schreef:Ik heb hem wel eens vaker gevraagd om eens uit te leggen hoe hij tot zo'n geloof is gekomen, maar heb daar tot op heden alleen een voor mij in ieder geval onbevredigend antwoord op mogen ontvangen in de trant van 'gevoel en persoonlijk ervaren'.
Ik zou niet weten welk antwoord je wel zou bevredigen. Geloof is geen exacte wetenschap met statische feiten.
Het geloof heb ik niet gevonden via een kerk of een andere soortgelijke bron. Zoals ik eerder zei komen mijn inzichten voort uit persoonlijke ervaringen tijdens en na psychoses, en betreft het hier geen van anderen aangenomen geloof. Inzichten dus die ik persoonlijk opdeed en later pas terug kon lezen in boeken van Neale Donald Walsch.
Samante schreef:Geloof is geen exacte wetenschap met statische feiten.
Dat is een understatement.
Het geloof heb ik niet gevonden via een kerk of een andere soortgelijke bron. Zoals ik eerder zei komen mijn inzichten voort uit persoonlijke ervaringen tijdens en na psychoses, en betreft het hier geen van anderen aangenomen geloof. Inzichten dus die ik persoonlijk opdeed en later pas terug kon lezen in boeken van Neale Donald Walsch.
Fjedka schreef:Openbaringsgeloof spreekt me niet zo aan. Ik hecht persoonlijk aan rationele onderbouwing, logische argumentatie en empirie (zeg maar: wetenschap) bij het wegen van allerhande denkbeelden. Alleen op die manier kan ik immers op waarschijnlijkheid selecteren in mijn zoektocht naar wat waar is en wat niet.
En dat geldt niet alleen voor mij persoonlijk, maar dat is nu juist de kern van het vrijdenken, waaraan dit forum zijn naam ontleent en aan welk gedachtegoed het zich verbonden weet en poogt uit te dragen.
Hij die denkt god te kennen, werpe de eerste steen.
Geen enkel mens is de hele tijd rationeel, en ik betwijfel, gebaseerd op eigen ervaring, of atheïsten rationeler zijn dan anderen.
De illusie die sommige afvalligen hebben dat hun wereldbeeld op slag wetenschappelijk is geworden, is even onzinnig als een bekeerling die plots meent de bedoeling van het universum te begrijpen.
Deze wetenschapswaan verleidt atheïsten al te dikwijls tot even overmoedige beweringen als gelovigen maken.
Omdat deze dingen allemaal menselijk en betrekkelijk zijn, is het beter na te gaan wat mensen met hun naasten willen. Willen ze hun omgeving dwang opleggen, of verkiezen ze een plurale samenleving? Ziedaar iets waar wij mensjes zinnig over kunnen spreken met elkaar.
Fjedka schreef:Ik kan je niet volgen Siger. Ik zie geen onduidelijkheid in Samantes statement: "Volgens mij blijft je geest (bewustzijn) bestaan." en daarom ook niet van het waarom van je vraag, maar ik sta uiteraard open voor nadere uitleg/verduidelijking.
Er zijn filosofieën geweest (?) (met name het averroïsme) die stelden dat er een wereldbewustzijn of wereldintelligentie bestaat waar individueel bewustzijn uit afsplitst bij de geboorte en er na de dood weer terug in wordt opgenomen. Misschien Niet zo'n gekke wetenschappelijke theorieën, en niet noodzakelijk verbonden aan een religieuze autoriteitsgedachte, en dat is voor mij de belangrijke waterscheiding.
Ikzelf geloof dat onze huidige biologische kennis een betere verklaring biedt voor de overkoepelende intelligentie waar we ons allemaal in ondergedompeld voelen.
Als die theorie enige waarheid bevat zou een foetus dan niet op een zéker moment zelfbewustzijn krijgen?
Ik kan bij mijn kinderen niet echt een moment aanwijzen dat ze opeens zelf bewust waren, herinneringen zijn er ook niet van voor het tweede levens jaar dacht ik. Wijst een en ander niet op een zich ontwikkeld brein waarin ook het bewustzijn zich ontwikkeld?
Het is ook duidelijk dat bij een tekort aan bloed (energie) in de hersenen het bewustzijn verdwijnt. 'Hogere' dieren hebben ook zelfbewustzijn, maar niet zo ver ontwikkeld als bij mensen.
Het feit dat bij mensen de hersens verder ontwikkeld zijn wijst dan ook weer naar het brein als drager, maar ook als bron van bewustzijn.
Het goddelijke onderscheidt zich niet van het niet bestaande.
Frapante overeenkomsten tussen middeleeuwse saters en elven, moderne alien abductions en prehistorische rotstekeningen door shamanen, onder invloed van 'verruimd' bewustzijn.
Vernauwde wetenschap versus de geopende deur van perceptie?:
Is er sprake van diep in het onderbewuste van onze geëvolueerde hersenen verankerde archetypische zinnebeelden bij ervaringen onder invloed van halicunaties/haluninogenen (en het principe van agent-detection), of, anderzijds, werkelijk van het afstemmen van onze hersenradio op andere, niet minder reële, golflengten, zoals Graham Hancock ons wil doen geloven?
Mijn bullshitmeter ging herhaaldelijk af bij het kijken van deze video, vooral daar waar Hancock duidelijke leaps of faith maakt, maar ik herkende aan de andere kant ook het een en ander, vooral in vergelijking met mijn eigen ervaringen onder invloed van entheogene doses aan psilocybe cubensis.
Ik heb tot nog toe echter geen entiteiten of goden kunnen ontwaren, wellicht omdat ik om te beginnen al rationalist was en geen (pan-en)theïst, animist, of UFO-gelovige en derhalve minder geneigd om welhaast onmogelijk te verwoorden psychische ervaringen te willen koppelen aan gevestigde ideologie.
Hij die denkt god te kennen, werpe de eerste steen.
