immorthalia schreef:Hier volgt een reactie van mij op een vraag van een goede vriend van mij, die betreft: "Stel dat er een goddelijke macht is en die is verantwoordelijk voor alles wat in zijn / haar schepping gebeurt, hoe kan er dan een 'oordeel' zijn na de dood? Hoe kun je (dat is de moraal in veel religies) verantwoordelijk worden gesteld voor daden waarvan de oorsprong buiten jezelf ligt?"
Het heeft geen zin om te proberen je een macht voor te stellen die intern tegenstrijdig is.
Ik heb daarover hier een uitputtend betoog gehouden:
http://www.freethinker.nl/forum/viewtop ... 15#p268334" onclick="window.open(this.href);return false;
In algemene filosofische zin ben ik van mening dat de kennistheoretische rechtvaardiging van de moeite die wij mensen hebben met paradoxale stellingen afhangt van hoe geschikt wij de klassieke logica achten voor het doorgronden van de werkelijkheid.
De klassieke logica is het enige dat ons ooit kennis heeft opgeleverd.
Religie's leveren onderling alleen maar animositeit op, zonder dat men er wijzer van wordt.
Als ons menselijk denken een vereenvoudiging van een eigenlijk niet te vereenvoudige hogere werkelijkheid is, dan zou het zomaar kunnen dat dit een bij-effect is van een oversimplificering. Misschien is er geen onverenigbare tegenstrijdigheid, maar is de paradox het hoogste wat wij op dit moment kunnen bereiken.
Je bedoelt dat je complexiteit wil aanvoeren om tegenstrijdigheden of in een variant daarop een hypocriete mores recht te praten?
Denk maar aan een kleurenplaatje waarbij de vertaling naar grijstinten die van een hoger bewustzijn is maar de vertaling naar zwart en wit dualiteit meer ons beperkte bewustzijn betreft: veel kleuren zijn dan niet te vertalen en zouden eigenlijk noch zwart, noch wit kunnen zijn, noch beide tegelijk. De paradox ontstaat omdat wij vinden dat OF wit, OF zwart waar moet zijn.
Alleen is het bestaan van een grijstint niet tegenstrijdig met het bestaan van zwart en wit.
De combinatie van een alwetende en almachtige God en vrije wil is dat wél.
Een universum met een alwetendheid aan het roer, is een deterministisch universum.
Alwetendheid impliceert namelijk dat je ook de toekomst kent, en dat deze dus vaststaat.
De toekomst is in dat geval dus al gecreëerd.
Met een bewustzijn dat grijstinten kan onderscheiden hebben we al een deftigere afspiegeling van hogere werkelijkheid.
Maar voor wie dat onbereikbaar is en toch een richtlijn voor het leven moet hebben, is een arbitraire keuze noodzakelijk: wit, of zwart. De iets slimmere beperkten (interessante woordkeuze) zouden dan abstract kunnen zeggen dat er een wit-zwart paradox is die tot een onoplosbaar probleem leidt. Dus noemen ze de kleurrijke schepper ‘Hij, wiens kleuren ondoorgrondelijk zijn’.
Kijk eens aan.
Nu is de klassieke logica ook nog eens arbitrair.
Sinds kerkelijke institutie's hebben afgedaan als machthebbers, na de samenleving ca 1500 jaar lang in het duister te heben gehuld, heeft de wetenschap die haar bestaansrecht dankt aan de logica, een enorme vlucht genomen.
Ons leven heeft zich sindsdien naar een aanmerkelijk hogere standaard bedreven.
De logica heeft haar effectiviteit bij het bereiken van doelen, en ontdekken dus bewezen.
Religie kan zich in de verste verte niet op zoiets soortgelijks beroepen, op kennisniveau, noch moreel.
Integendeel.
Er is nergens zoveel verdeeldheid, onverdraagzaamheid en geweld als in de religieuze wereld.
Of ze verzinnen constructies waarin zowel wit als zwart een eigen waarheidsgebiedje hebben, als compromis .
Ja, NOMA, is ook flauwe kul.
Waar de wetenschap voortschrijdt, zou geloof gewoon een stap terugmoeten doen.
Religie is ondergeschikt aan wetenschap.
Het ethische vraagstuk is of iemand aansprakelijk gesteld mag worden voor iets dat als oorzaak buiten hem (haar) zelf ligt.
Raakt ook aan maatschappelijke problemen rondom toerekeningsvatbaarheid. Want gezien de laatste standpunten die we in de wetenschappelijke artikelen gelezen hebben, zou niemand toerekeningsvatbaar zijn, ongeacht de daad en omstandigheden!
Dat heeft niets met een schepper te maken, maar het is wel een onzinnig standpunt.
De wetenschappers die met de eer strijken, zouden dan net zo min verantwoordelijkheid voor hun onderzoeken en teksten dragen, als een psychotische moordenaar voor zijn moorden.
We zouden dan allemaal slaapwandelaars zijn.
Heel grof gezegd betekent het dat de Schepper dus zichzelf straft, omdat ook onze beleving, onze pijnbeleving incluis, door Hem bewerkstelligd zijn.
Als (vooruit, omwille van het gedachte-experiment) een hypothetische schepper zichzelf straft vanwege het gedrag van wezens die hij in zijn almacht heeft gecreëerd, betekent dat dat de schepper ook ontoerekeningsvatbaar is.
Niet alleen heeft ie dan een deterministisch universum geschapen, maar de dingen daarin lopen dan ook nog eens niet zoals ie het had gewild.
Weg almacht, weg toerekeningsvatbaarheid, want die schepper is dan onderdeel geworden van een machine die deze niet meer kan stoppen.
