Iedereen off topic, ik dan ook maar:
Toen ik thuis kwam, het eerste dat gebeurde, mijn zoon van 5 kwam vrolijk naar mij toe om te vertellen dat ze het in de klas over tulpen hebben, en hij liet mij vol trots twee van zijn schilderijen van tulpen zien. Met het zien van die 2 creaties werden mijn gedachten overgeschakeld naar schepping, mijn gedeprimeerde gevoel was als sneeuw voor de zon verdwenen.
Waarom Roald? Omdat je van de natuur houd, omdat je daarvan geniet, omdat de sommige zaken zó mooi zijn dat je er alleen maar stil van binnen van kunt worden?
Vaak zie ik overigens in de gezichtsuitdrukkingen van mijn kinderen het bewijs voor God, dat is een heel ander bewijs dan wetenschappelijk bewijs. Dit was ook weer zo'n sprekend voorbeeld.
Ik heb inmiddels volwassen kinderen, maar weet je dat er momenten zijn geweest, waarbij hun gezichtsuitdrukking van toen, nog steeds op mijn netvlies staat? Ik schreef er ooit oa dit over: .
Hoe jammer ik dat ook vond, de kinderen en ik genoten als we daar waren, de rust, ruimte en schone lucht, de prachtige natuur, met ’s winters vaak minstens een halve meter sneeuw, zodat er sneeuwpoppen gemaakt konden worden, het voorjaar met de bloeiende wilde hyacinten en dotterbloemen, ’s zomers hutten bouwen, of een kampvuurtje maken en in de herfst de zomerwarmte die nog wat bleef hangen, strak blauwe luchten en de overweldigende kleurencombinatie van de esdoorns, beuken en dennen. Als het regende, en dat kon het af en toe flink en dagen- of wekenlang zelfs, deden we spelletjes, of las ik voor. De eerste keer dat we daar de kerstvakantie doorbrachten gingen we op Oudejaarsavond om 12 uur naar buiten. In de diepste stilte, in een witte wereld en onder de prachtigste sterrenhemel, die je je maar kunt voorstellen, hoorden we plotseling heel ijl, iemand trompet spelen om het nieuwe jaar welkom te heten, dat was nog eens wat anders, dan de ongelooflijke herrie die ik in dit land altijd hoorde. Als ik met de kinderen alleen was, kropen ze bij mij in bed, hoorde ik ’s nachts kleine, sluipende voetjes, hield ik me slapende en werd er zachtjes gefluisterd, mam…mag ik bij jou in bed, dan kroop er één links en één rechts tegen me aan, een groter geluk bestond er niet voor mij, mijn armen om hen heen en dan ’s morgens vroeg wakker worden en naar die slapende koppies te mogen kijken. Amber en Elwin konden samen heel lief spelen, ze verzonnen dat ze bijvoorbeeld een dierenasiel hadden en hadden daar jaren achtereen, telkens weer samen lol mee.
Het gewone dagelijkse leven van mensen is zo verworven met scheppend bezig zijn, niet altijd zoals een vogel die een nest bouwt voor nageslacht, maar schepping omwille van de schoonheid zelf, dus hoe zou er geen Schepper kunnen zijn?
Hoe kom je daar nu bij? Wat wij mensen tot nu toe geproduceerd hebben getuigt lang niet altijd van schoonheid, veel mensen moeten hele lelijke dingen maken en/of hebben heel vervelend werk, of ze vinden iig zelf dát ze vervelend werk hebben. Anderzijds zien ze niet dát ze zelf iets van hun werk én hun leven moeten maken. En wat heeft eea met een goddelijke Schepper te maken?
Het lijkt mij een lege gedachte dat mijn scheppende zoon van 5 jaar uiteindelijk alleen maar een product is van materie, ja weliswaar van voorgeslacht, maar dat uiteindelijk afstamt van slechts materie, niet bedoeld door God.
Waarom is dat een lege gedachte? Kijk eens naar hem, geniet van wat jij en je vrouw/vriendin voor een prachtig kunstwerk geproduceerd hebben
, een kleine opdonder, die je tot tranen toe, kan ontroeren, die je kan laten lachen, die zijn talenten kan ontwikkelen en die zo af en toe ondeugende streken uithaalt of boos is enz.
De waarheid moet in pacht worden gehouden, maar als de waarheid van de liefde van God een leugen zou blijken, zou ik beter af zijn te blijven geloven in die leugen, ik zou na mijn dood in het absolute niets verdwijnen, maar de hoop die ik tijdens mijn leven op aarde had, had ik mijzelf dan niet ontnomen.
Roald ik ben nooit gelovig geweest, ik ben, door heel nare omstandigheden gedwongen, op onderzoek uit te gaan om te weten te komen wat religie inhield...ik heb gezocht en gelezen, heel veel gelezen, heb heel veel vragen gesteld, geschreven en religie ontmaskerd. Wat mij telkens weer opvalt in gesprek met religieus overtuigden en wat mij heel diep raakt, is dat ze bang zijn....bang voor "het" Oordeel, voor oordeel door medegelovigen en familie/vrienden, bang voor god, bang om kritisch te denken, bang voor schuld...kun je je een beetje indenken hoe ik daar, als overtuigd atheist tegenaan kijk. Imo hebben wij maar één leven en daar "moet je" (ook imo) "iets moois" van proberen te maken. Ik probeer mijn leven "te vieren" voor mijn "naasten" en "versten". Mocht je ooit tot de conclusie komen dat god niet "De Waarheid" is en op eigen benen durven te gaan staan, dan kun je op vele manieren invulling aan je enige leven geven...en bedenk: je denkt nu dat wanneer god niet waar blijkt te zijn, dat dát dan je ondergang zal zijn...ik kan je het tegendeel vertellen...het is geen ondergang, het is overgang! Overgang naar eerlijkheid...je mag fouten maken, je mag zelf nadenken, je mag kritische vragen stellen...je zult gewoon "mens" kunnen/mogen zijn...ten diepste mens, met je goede kanten en ook al je fouten en gebreken.
