Blues-Bob schreef:Wat is dus voor jou de definitie van altruisme?
Hoewel de vraag niet aan mij gericht is; in het interview dat Siger aanhaalde wordt altruïsme als de behavorioristische insteek van empathie genoemd. Waar empathie uitgaat van de interne processen, gaat altruïsme uit van het gedrag (waaraan dan empathie ten grondslag zou liggen).
Blues-Bob schreef:Wat voor een zin heeft het de eigenschap leven weg te halen uit het begrip organismen?
Uit het citaat uit datzelfde interview over gedistribueerde intelligentie, spreekt een opvatting van 'begrip' als iets dat niet enkel ín ons zit maar dat wordt opgebouwd in onze omgeving en dat zich in die zin buiten ons strikte 'ik' (het lichaam) bevindt. Het is niet zozeer een kwestie van waarheid denk ik, als wel een kwestie van de werkbaarheid van zo'n begrip. Door de groep als een organisme te definiëren zijn andere visies mogelijk op de groepsdynamiek en de rol van het individu daarin. Het blijft voor mij moeilijk te vatten wat de consequenties zijn van zo'n radicaal ander perspectief. We zijn zo gewend onszelf als individuen te beschouwen dat de individualistische logica gewoon door dreint. Zo ervaar ik het dan.
caius schreef:Als ik dan het geschrevene goed lees dan zie ik toch dat we vooral empathisch zijn naar mensen in onze directe nabijheid, wat voor mij duidelijk een teken van egoisme is
.
Felix Warneken voerde een (schattig) experiment uit met kleine kinderen (18 maanden). Die bleken hem (een vreemdeling voor de kids) steeds graag te willen helpen maar alleen als uit zijn gezichtsuitdrukking bleek dat hij die hulp nodig had. En níet als hij duidelijk expres iets omgooide.
Zie:
http://www.msnbc.msn.com/id/11641621/" onclick="window.open(this.href);return false;
Het is dus niet zo dat we enkel willen helpen als het om bekenden gaat. En het lijkt me ook moeilijk te beweren dat zulke kleine kinderen zich beter voelen over zichzelf omdat ze iemand helpen.
Maar wat ik eigenlijk niet logisch vind is dat Caius enerzijds empathie terugbrengt tot egoïsme maar wel een notie van de groep als organisme handhaaft en dat Blues-Bob precies het tegenovergestelde doet. Juist in een visie van de groep als organisme lijkt empathie zonder eigenbelang beter te passen. Kunnen jullie dat uitleggen?
caius schreef: En wat doen we verder met leedvermaak?
En met moord, verkrachting, roddel en achterklap? Het idee is niet dat er geen egoïsme bestaat en dat we niet in staat zijn tot onverschilligheid. Het idee is dat empathie niet per definitie egoïstisch van aard is.
Maar in het wiki stuk over empathie dat je post (kopje sadistic personality disorder) staat dat het breinproces van pijnervaring bij het zien van pijn bij anderen hetzelfde of zelfs heviger is bij gewelddadige tov niet-gewelddadige jongeren. Het verschil zit er blijkbaar in dat het gedeelte van de hersenen dat betrokken is bij gevoelens van beloning bij hen ook gestimuleerd wordt. Wat iig duidelijk maakt dat we heel voorzichtig moeten zijn met het toeschrijven van specifieke emoties of specifiek gedrag aan specifieke hersengebieden. Er zit niet zoiets als een isoleerbaar empathie-hersengebied in ons hoofd.
Ik geloof overigens niet dat dit soort onderzoek bewijst dat agressief gedrag dus gedetermineerd is.
siger schreef:als verderop Proctor empathy wil kapen als christelijke liefdadigheid
.
Ik kan het niet vinden!
Blues-Bob schreef: Om verantwoordelijkheden jegens anderen te kunnen dragen is empathisch vermogen een belangrijke eigenschap.
Ik zou verder willen gaan en stellen dat we óók verantwoordelijk zijn voor de daden van anderen, voor zover we deze redelijkerwijs kunnen beïnvloeden. Het is alleen soms lastig te definiëren wat 'redelijkerwijs' is.
Dan ga ik nu even de oorlog starten want de hond heeft gister al mijn empathie opgegeten, de egoist!