Hoe om te gaan met een religieus persoon?

[petals]

ik zou er zelf niet over beginnen, het zoveel mogelijk vermijden. Het is niet de gemene deler waarop jullie vriendschap is gebaseerd, voor hun is het belangrijk, voor jou minder. Maar als zij zelf vragen aan jou stellen, dan gewoon je eigen kijk erop geven, dat moet binnen een echte vriendschap wel kunnen denk ik. Pas als het echt richting bekeringsdrang gaat, zou ik met argumenten tegen gaan strooien.

[MNb]

Wat ik mij afvroeg is hoe om te gaan met religieuze mensen waarmee je bijvoorbeeld bevriend bent. Zoals ik heb ervaren is het zo, dat een geringe of zelfs kleine kritische opmerking bij bijvoorbeeld christenen al erg snel hard aankomt.

In de omgang met gelovigen heb ik er geen enkel probleem mee om dergelijke opmerkingen achterwege te laten op één voorwaarde: zij moeten evenmin opmerkingen maken over mijn atheïsme. Op deze basis lukt het prima. Ik ben één van de zeer weinige atheïsten die les geeft op een openbare school. Van allerlei collega's weet ik niet eens precies wat voor geloof ze aanhangen.

[Vuurtje]

Indien je bijvoorbeeld opmerkt dat de enige reden van iemands geloof is dat hij of zij zo opgevoed is

Tsja, ik vraag me af wat voor een reactie je hier verwacht. Verwacht je dat men hier nog nooit over heeft nagedacht en je dankbaar omhelst voor deze openbaring? Het antwoord is simpel, ze zijn zich ervan bewust dat ze er zo uit zouden kunnen stappen als ze iets anders zouden geloven.

Maar als dan nog de opmerking wordt geplaatst dat dat praktisch nooit zo heeft gewerkt, en dat als mensen zo opgevoed zijn ze in de praktijk meestal toch bij hun religie blijven, zoals dat geleerd is, komt dit natuurlijk al gauw erg kwetsend over.

Tsja, dan heb je een antwoord gekregen en zeg je natuurlijk nog een keer precies hetzelfde. Jij denkt dat diegene gelooft omdat diegene zo is opgevoed, en en-passant geloof jij dat ze niet met de waarheid opgevoed zijn (want dat zijn de atheïsten al). En dus geef je eigenlijk nog eens aan dat je nog steeds niet begrijpt waarom ze blijven bij wat ze geloven (en zeer waarschijnlijk schemert heus wel door dat je het maar dom vindt). Als Christen hoor je de drogreden van "geloven is aangeleerd" natuurlijk regelmatig. Ik hoop dat je hiermee de reacties wat beter kunt plaatsen.

[Rereformed]

Hai Vuurtje. Je hebt je lange tijd niet meer laten zien hier op dit forum. But welcome back.

Deze discussie doorlezend -ik kom die nu pas tegen- valt het me juist op dat alle ongelovigen er hun best voor doen om een overduidelijke en blijkbaar onoverbrugbare kloof tussen mensen toch zoveel mogelijk niet te laten escaleren tot ruzie en totale vervreemding van elkaar en men niet onnodig de gevoelens van gelovigen wil kwetsen.

Wat menig christen zou helpen is de ervaren arrogantie van de atheïst ook in zichzelf op te merken. Volgens mij krijg je vaak op je bord waar je om vraagt in het leven. Voor een christen is het dan moeilijker dan voor de atheïst om de gevoelens van anderen maar niet onnodig te kwetsen, aangezien de zendingsopdracht een essentieel onderdeel is van hun religie. Hoe meer de gelovige die zendingsopdracht serieus neemt, des te meer hij klappen zal krijgen.

Wanneer een christen tegen mij zou zeggen: "Als Christen hoor je de drogreden van 'geloven is aangeleerd' natuurlijk regelmatig"...zou ik in m'n handen wrijven om een uurtje met deze persoon in debat te gaan, want hij vroeg erom en ik geniet van het debat met religieuze junkies.
Maar als een christen zou opmerken "Ik ben nu eenmaal zo" dan zou ik glimlachen en het meteen begrijpen en net als Marinus zeggen dat ik ook zo mijn vreemde capriolen uithaal in het leven en hem zijn geloof gunnen.