Een mens is eigenlijk een raar wezen.
Ik ben eens bijna verdronken, ik was toen een jaar of twaalf, bij een poging om een hondje dat in een spoelsloot bij een vuilnis stort, waar ik afval heen bracht, terecht gekomen was te redden.
Toen der tijd was er nog geen waterzuivering en dreef op die sloot een dikke laag riooldrab. Het hondje heeft waarschijnlijk gedacht dat hij/zij erop kon lopen en kon eenmaal te water er niet meer uitkomen vanwege de stijle stenen kade.
Ik lag op mijn buik op het randje terwijl het hondje pogingen deed door de drab mijn kant op te zwemmen.
Ik kon hem op een moment in zijn nekvel pakken verloor daar bijna mijn evenwicht en moest wanhopig met mijn vingertoppen in de straatklinkers klauwen om niet ook te water te raken, ik zou dan waarschijnlijk samen met het hondje verdronken zijn. Er was verder niemand op de stortplaats.
Afijn we redden het en het hondje ging er met een spurt vandoor.
De andere dag zetten mijn vriendje en ik weer strikken om konijnen te vangen.
