XveganxchickX schreef:Ja maar dat kun je toch ook bij mensen stellen?
Waarom zijn wij mensen verdrietig als er iemand sterft? Ook omdat de situatie veranderd is, we zullen die persoon immers nooit meer zien en nooit meer dingen met die persoon kunnen doen/delen.
Klopt, de reden is hetzelfde, maar de uitwerking toch iets anders.
Of waarom rouw jij anders als er iemand van je omgeving sterft? Toch om precies dezelfde redenen als diegene die je opnoemt voor dieren?
Er zit nog wel een verschil tussen frustratie om een veranderde situatie en rouw om een overleden persoon.
Een overleden persoon brengt natuurlijk ook frustratie's met zich mee, maar ook iets diepers dat men rouw noemt, en dat maanden kan duren.
Soms zelfs jaren, en weer anderen komen er zelfs nooit meer overheen.
Als een voetbalmaatje van mij overlijdt, (bij wijze van) kan ik me slecht voelen omdat ik nooit meer een balletje met hem kan trappen, of omdat ik diegene als persoon mis.
Daar zit nog wel een verschil tussen.
Bij dieren duurt het veranderde gedrag slechts een beperkte tijd.
Dat verschil komt waarschijnlijk voornamelijk voort uit het feit dat wij ons identificeren met de dode, en hoe verschrikkelijk hij/zij zich wel moet hebben gevoeld.
Huisdieren zijn doorgaans echter niet in staat om zich te verplaatsen in een ander individu.
Het gevaar van anekdote's, zoals vermeld door Kitty, is dat ze altijd weer het gevaar in zich dragen van een persoonlijke inkleuring van een situatie.
Een volgende stap is "Ik heb het zelf gezien, dus...."
Ik kan daar wel tegen in brengen dat mijn moeder ook twee katten had, waarvan er één wegens blaasproblemen moest worden geeuthanaseerd, en dat de andere kat er niet echt anders van werd.
En dat terwijl ze zelden ruzie hadden, veel speelden, en vaak tegen elkaar aan lagen.
Maar dan ga je over en weer smijten met anekdote's, en daar komt men niet verder mee.
Een antilope wiens jong niet binnen enkele uren na de geboorte kan lopen, zal het jong verder laten voor wat het is.
