Als jij je afvraagt:
Wat is een arts, en waarom is hij/ zij arts geworden?
Voornamelijk om te genezen, kwaliteit van leven te verbeteren en indien nodig pijnbestrijding.
Wanneer je ineens beslist om euthanasie te vragen, zadel je wel een ander op met jouw keuze.
dan zeg ik, "Een arts dient mij te
helpen in de trant die
ik van hem verwacht!
Dat is bij leven + de wens om te leven in de door jou beschreven zin geen probleem!
Maar dát is makkelijk, want de arts en ik lopen synchroon en is er geen vuiltje aan de lucht, zolang dat het geval blijft!
Dat plaatje kan echter totaal veranderen wanneer ik met de wens om te sterven bij mijn arts op bezoek ga.
Een begrijpelijke zaak als ik eergisteren nog fluitend met aspirientjes de deur bij hem ben uitgewandeld na een klacht over hoofdpijn oid. zal ik hem rauw op het dak vallen daarmee!
Maar volkomen onbegrijpelijk als ik die doodswens heb vastgelegd (zowel bij de notaris alsmede bij de arts als mijn verzoek op het moment suprême geweigerd wordt!
En dát ná een onderhoud met hem over mijn motivatie daartoe, en ingegeven door de gedachte aan te verwachten geestelijke alsmede lichamelijke toestanden enz. enz. tot een accoord met hem ben gekomen om op dié voorwaarden euthanasie te verkrijgen als dat in de toekomst van hem gevraagd wordt te doen.
Ondanks mogelijke bezwaren zijnerzijds die voortkomen uit
zijn kijk op het leven aan mij (toen) de belofte heeft gegeven om mee te werken in de door mij verlangde zin, nú aan komt zetten met commissies en protocollen! (en de eventuele straffen die hem als arts boven het hoofd hangen als hij dat niet doet![waarvoor alle begrip mijnerzijds overigens als dat de enige reden is!])
Geen enkel begrip echter voor de inmenging door een samenleving die bij monde van wetgever(s) de vertrouwensband tussen patient en zijn arts geweld heeft aangedaan door te interveniëren in die band (o.a. als gevolg van druk door paus en consorten [islam!])
In mijn ogen dient een samenleving erop toe te zien dat er géén sprake is van moord en verder zich nauwelijks te bemoeien met de gedachtengang die naar euthanasie leidt.
Uiteraard ben ik me bewust dat dit verhaal slechts een ruwe schets is.
Ze schildert globaal de uitgangspunten van waaruit een fijnafstemming moet komen om e.e.a. werkbaar te maken.
Met de tolerantie om standpunten van andere mensen óók volledig tot hun recht te laten komen, maar óók voor mijn standpunt (en die van meerdere medemensen!)
Pluriform! (een geliefkoosd woord in sommige kringen, zolang het hún belang dient

)
Enfin.