Freethinker.nl

Om welke redenen maak je de afweging m wel of niet een abortus te plegen indien tijdens de zwangerschap wordt ontdekt dat de foetus lijdt aan het Down-Syndroom?
Zelf werk ik momenteel op een PG-afdeling in de gehandicaptenzorg, waar wij meerdere cliënten hebben met het Down-Syndroom. Mensen tussen de 48 en 62 jaar. Vanaf het moment dat zij bij ons komen wonen gaat het erg hard. Het duurt niet lang meer of ze kunnen niet meer lopen, meestal na een volledig insult en ze worden al gauw bang voor water.

Mensen met het Down-Syndroom. Schitterende mensen om te mogen leren kennen, maar zij zullen veelal een lange lijdensweg moeten ondergaan. Hun toekomst zal altijd matigjes zijn, niet dat zij daar ontzettend van kunnen genieten, maar wanneer je de overwegingen zou moeten maken voor het laten plegen van een abortus, zal dit alles meespelen.

Wat wel opvalt is dat veel vrouwen die uiteindelijk een abortus gepleegd hebben, er langdurig psychologische klachten aan overhouden. Zie onderstaand artikel:

Beëindigen zwangerschap weegt psychologisch zwaar

Naar schatting worden in Nederland jaarlijks 550 zwangerschappen afgebroken omdat de baby bijvoorbeeld lijdt aan een ernstige hartafwijking of aan het Syndroom van Down. Bijna eenvijfde van vrouwen die de zwangerschap laten afbreken vanwege foetale afwijkingen heeft anderhalf jaar later nog psychologische problemen. Dit zijn vooral symptomen van posttraumatische stress. Daarentegen heeft slechts 1 tot 3 procent van de ouders spijt van de beslissing. Dit blijkt uit het promotie-onderzoek dat verloskundige Marijke Korenromp uitvoerde aan het UMC Utrecht. Zij promoveert op 21 juni aan de Universiteit Utrecht.


In het onderzoek van Korenromp zijn bijna duizend ouders onderzocht na het afbreken van een zwangerschap. Vier maanden na het afbreken heeft 44 procent van de vrouwen nog psychologische problemen. Die bestaan vooral uit posttraumatische stress-symptomen, maar ook uit rouw en depressieve klachten. Een deel van de vrouwen houdt klachten op zeer lange termijn, twee tot zeven jaar na de zwangerschapsbeëindiging heeft 19 procent nog steeds psychologische problemen.

Ernstige psychische problemen
Vrouwen die in de eerste periode na de afbreking ernstige psychische problemen ondervonden, lopen een groter risico op langdurig moeizame verwerking. Verder blijken zwangeren die erg twijfelen over de afbreking daar later problemen mee te krijgen; net als vrouwen die weinig steun van de partner ondervinden. Overigens ondervinden vrouwen die een zwangerschap laten afbreken vanwege de diagnose Downsyndroom daar niet meer problemen van dan vrouwen die dit doen in verband met bijvoorbeeld een niet-levensvatbare hartafwijking.

Meer informatie
Linda Minnen en Annette Aarts, UMC Utrecht, In- en Externe Communicatie, (030) 2507483.

Het plegen van abortus wanneer de vrucht aan het down-syndroom lijdt, is dit ethisch verantwoord of niet?

Ja. Weghalen die hap.
Niemand is er bij gebaat dat het kind geboren wordt en ook het kind niet. De enige rede die je kunt verzinnen om het wel geboren te laten worden is van irrationeel emotionele aard.

Primaat, wie had het ook al weer laatst over sociaal darwinisme?!

Sararje schreef:Primaat, wie had het ook al weer laatst over sociaal darwinisme?!

Hoe moet ik het sociaale aandeel van een mislukte, nog onderontwikkelde embryo zien?

Het is een afweging die iedereen voor zichzelf moet maken. Ik ben voor zelfbeschikkingsrecht voor de vrouw, en ben daarom geen tegenstander van abortus. Als een vrouw abortus wil plegen dan hoeft zij daarvoor geen verantwoording af te leggen. Als zij echter de zorg aankan voor een kind met welke handicap of aandoening dan ook, en het ter wereld wil laten komen, dan hoeft zij evenmin verantwoording af te leggen. Het is haar beslissing.

Primaat schreef:

Sararje schreef:Primaat, wie had het ook al weer laatst over sociaal darwinisme?!

Hoe moet ik het sociale aandeel van een mislukte, nog onderontwikkelde embryo zien?

Ht is ook maar hoe je het bekijkt. Ik ken een vrouw met down syndroom die nu dementeert, maar als ik zie wat zij allemaal bereikt heeft in haar leven: diploma's gehaald, op redelijk niveau kunnen werken, lange tijd zelfstandig gewerkt, een relatie gehad. Deze vrouw is een groot deel van haar leven écht gelukkig geweest. Daarnaast blijkt toch dat het laten weghalen van een dergelijke foetus langdurig psychische problemen met zich mee kunnen brengen. Dus het is niet iets wat je zomaar beslist. Ik denk dat het ook geen overbodige luxe zal zijn, om de vrouwen die om deze reden een abortus plegen, vanaf het begin van de beslissing, een goede vorm van professionele hulp aan te bieden.

Primaat schreef:

Sararje schreef:Primaat, wie had het ook al weer laatst over sociaal darwinisme?!

Hoe moet ik het sociaale aandeel van een mislukte, nog onderontwikkelde embryo zien?

Zoals Biajas zelf al aangaf, waarom zou iemand met het downsyndroom per se iemand moeten zijn met op voorhand een mislukt leven?

Pfffff, wat een vraag gooi je hier op tafel zeg! Als ik me niet vergis heb je diverse gradaties binnen het Down-syndroom. Mijn kennis reikt niet zo ver dat ik weet of tijdens de zwangerschap al te voorspellen valt of het kind een lichte of zware vorm van het Down-syndroom zal hebben. Dat kan een belangrijke factor zijn in de afweging lijkt mij. Ik denk dat elk ouderpaar of moeder zelf deze afweging zal moeten maken. Het blijft natuurlijk koffiedik kijken of je denkt het als moeder/ ouders wel of niet aan te kunnen om een kind dit syndroom op te voeden. Al te vaak blijkt maat dat mensen sterker zijn dan ze dachten als ze onverwacht in een moeilijke situatie terecht komen. Moeilijke vraag! Persoonlijk denk ik niet dat ik het zou kunnen om het weg te laten halen en als ik mijn vrouw goed genoeg ken zij ook niet. Maar een ander veroordelen, of men het nu wel of niet houd, is ook niet op zijn plaats. Ik kan me de echo's van mijn eigen kinderen toen mijn vrouw 11 weken zwanger was maar al te goed herinneren. Je ziet al armen, benen, hoofd, je hoort het hart kloppen, etc. Voor mij was toen duidelijk dat je al te maken hebt met een mens in wording. Het lijkt mij een vreselijke keuze als je die voorgelegd krijgt.

biajas schreef:

In het onderzoek van Korenromp zijn bijna duizend ouders onderzocht na het afbreken van een zwangerschap. Vier maanden na het afbreken heeft 44 procent van de vrouwen nog psychologische problemen.?

Ik heb nergens last van, toen niet en nu ook niet. Mijn dokter had trouwens zoveel vertrouwen in mij dat hij bij mijn aanvraag direct heeft doorgestuurd (normaal gesproken moet de dokter de vrouw een 'denkperiode' van twee weken geven). Maar misschien heeft de lengte van de zwangerschap er ook mee te maken. Ik was net 1 maad zwanger toen ik mijn abortus kreeg (ik was er snel bij), dat was doormiddel van een echo vastgesteld in de abortus kliniek (standaard, voor de twijfelaars).

Een abortus die wordt uitgevoerd in de derde of vierde maand zou ik (denk ik ) ook meer moeite mee hebben.

Ik ben geen vrouw. Ik heb ook geen symdroom van Down. Dus strikt genomen kan ik er niet over oordelen.

Dat gezegd: ik vind biajas' verhaal opmerkelijk omdat ten eerste ik niet beter wist dan dat deze mensen niet ouder werden dan een jaar of 30 (misschien vroeger zo?) Ook het verhaal van iemand die op redelijk niveau diploma's haalde is nieuw voor mij. Maar dat laatste lijkt mij toch eerder uitzondering dan regel, en dat is ook precies waarom ik erg huiverig ben om dat tot een algemene standaard te verheffen.

Dat gezegd hebbende, mensen met Down zijn in vrijwel alle opzichten meer aandachtsbehoevend dan een 'normaal' (wat daar dan ook voor door moge gaan) persoon. Ze leren langzamer, hun motoriek is minder nauwkeurig, ze zijn vatbaarder voor allerlei ziekten en aandoeningen. En daar komt nog eens het sociale paria bovenop, dat ook nog eens af zal stralen op de ouders die hun liefdevolle zorg becommentariëerd zien met de nek of weinig opbeurende onliners. Op een bepaalde manier hebben ze trekjes van kasplantjes, alhoewel bij lange na niet zo erg als de comateuze en zwaar onderontwikkelde patiënten voor wie die term meestal wordt gereserveerd.

Sprekend voor mijzelf zou Down een reden zijn om te aborteren. Een beetje vanwege het sociale aspect---het kind moet ermee leven, en sprekend als iemand die zelf altijd als pispaaltje van de klas is behandeld zou ik nooit willen dat mijn kind iets dergelijks overkwam---maar veel eerder vanwege het lichamelijke aspect. Ik vind niet dat je een kind op de wereld moet zetten dat een aantoonbaar grotere kans heeft op dit en dat en zus en zo. Het kan goed gaan, het kan ook heel erg verkeerd uitpakken, maar het is altijd het kind dat je met de gevolgen opzadelt. Je zult hem of haar met van alles en nog wat opzadelen; een goede genetische gezondheid is wel het minste waar de dreumes recht op heeft.

Je kan dit nooit voor een ander beslissen. Dat moet ieder zelf doen en die mogelijkheid moet er ook zeker blijven. 1 op de 3 heeft psychische problemen met het afbreken van een zwangerschap om deze reden, dat betekent ook dat 2 op de 3 geen psychologische problemen hiervan ondervinden. Dat wil nog niet zeggen dat je dus alle kinderen met een van te voren bekende ernstige afwijking maar geboren moet laten worden.
In christelijke kringen zie je ook dat abortus hoe dan ook not done is, en veel kindertjes op de wereld zetten een must. Dan krijg je dus gevallen, zoals Henoch bijvoorbeeld vertelde, dat vier kinderen in een gezin bijvoorbeeld geheel gehandicapt door het leven moeten met bijvoorbeeld een ernstige erfelijke spierziekte.
De kwaliteit van leven kun je niet altijd van te voren inschatten, dat is waar. En je kan je ook niet enkel richten op de moeder die psychische problemen heeft na een abortus, want in hoeverre is een zwaar gehandicapt kind blij met zijn bestaan? En hoe had het de ouder vergaan indien het kind wel geboren had mogen worden? Dat is iets wat je ook niet weet.
Het blijft een afweging die voor elke ouder moeilijk is, en in sommige gevallen traumatisch. Je kan hier echter niet de conclusie uit trekken dat abortus dus maar verboden moet worden.

Ik weet niet wat ik zelf zou hebben gedaan, omdat je dit pas ten diepste kunt beoordelen indien je zoiets zelf overkomt en je daar ook de emotionele gevoelens bij ondervindt. Dus lijkt het me ook ongewenst om hier vanuit een positie als buitenstaander een sluitend oordeel over te vellen. Ook heb ik wel gehoord van ouders met een zwaar gehandicapt kindje dat overigens op haar vierde jaar stierf aan haar afwijkingen, dat zij indien ze het hadden geweten, dit kindje niet geboren hadden laten worden. Toen het er eenmaal was, hebben ze er natuurlijk van gehouden, maar van een menswaardig leven was hier geen sprake. Ook het leven met dit zwaar gehandicapte kindje liet een trauma na en zeker het sterven van dit kindje op zo jonge leeftijd.

Ook heb ik eens ouders, in een tv-programma horen zeggen, dat ze, terwijl ze al een kind met het syndroom van down hadden, hoopten dat hun volgende kindje weer het syndroom van down had, want het ware zulke lieve kinderen. Ook dit vind ik onbegrijpelijk en vanuit mijn buitenstaanders positie volslagen idioot.

Wie bepaalt 'ethiek'? Is dat de religistische indoctrinatie? Is dat het gezonde verstand?
Het zijn dit soort overwegingen die maken dat ik Abortus P verantwoord vind in de genoemde (maar óók andere gevallen!)als het individu daartoe besluit!
Ik pleit daarom voor vrijheid van handelen in ieder individueel geval!
Ik pleit ook voor ieders EIGEN verantwoordelijkheid om voor de kosten van e.e.a. op te draaien en die niet af te wentelen op de maatschappij als geheel!
Daarvoor sterven er te veel volkomen gezonde kinderen elders ter wereld door honger etc. terwijl hier een hele verzorgingsindustrie met veel kosten overeind gehouden wordt.
Naar de hel met die chr. hypocrisie die op gebrek aan doordenken (m.i.) gebaseerd is!
Heb de moed!! om niet!!! te geloven! (noch in een zgn. 'god' als in zijn zgn. ethiek [dat overigens óók een menselijk bedenksel is!])
Vertel aan de geaborteerde dat ze goed en menselijk rationeel gehandeld heeft ipv. haar met argumentatie te bestoken die gebaseerd is op de dierlijke gevoelens waaraan de religismen zijn ontsproten!

Ik pleit ook voor ieders EIGEN verantwoordelijkheid om voor de kosten van e.e.a. op te draaien en die niet af te wentelen op de maatschappij als geheel!

Hier ben ik het dus absoluut niet mee eens. Als er sprake is van een ernstige afwijking dan is abortus mijns inziens een medische indicatie. Zelfs wanneer tot abortus wordt besloten zonder medische indicatie vraag ik me af wat het resultaat zal zijn de kosten hiervoor af te wentelen op de abortusvrager. Ik denk dat het geklooi met breinaalden en andere illigale praktijken weer van zich zouden laten horen indien men hiervoor zelf de kosten zou moeten dragen. Ook kost een ongewenst (en zelfs een gewenst) kind de maatschappij vele malen meer dan de kosten van een abortus. Om nog maar niet te spreken van de kosten van een gehandicapt kind. Maatschappelijk ongewenst dus.

Dat gezegd: ik vind biajas' verhaal opmerkelijk omdat ten eerste ik niet beter wist dan dat deze mensen niet ouder werden dan een jaar of 30 (misschien vroeger zo?) Ook het verhaal van iemand die op redelijk niveau diploma's haalde is nieuw voor mij. Maar dat laatste lijkt mij toch eerder uitzondering dan regel, en dat is ook precies waarom ik erg huiverig ben om dat tot een algemene standaard te verheffen.

Ik zie dit niet als uitzondering.
Vroeger werd er van dit soort mensen zeer weinig geëist. Tegenwoordigertijd kunnen ze zelfs naar een reguliere basisschool met behulp van een rugzakje. Daarnaast zijn de levensomstandigheden verbetert. Tegenwoordig komen Downers gemiddeld vanaf hun 53e terecht in de pg-zorg. Pg, vanwege insulten en dementie, dementie komt bij downers eerder voor. Een downer kan 53 worden maar ook 67, dus hun levensverwachting is momenteel al verdubbeld. Ze worden in ieder geval gemiddeld ouder dan iemand die aan cystic fibrosis (CF) lijdt.

Het belang van het kind gaat boven het belang van de moeder.
Er zijn geen goede redenen om mensen met dit soort handicaps geboren te laten worden anders dan de emotionele beweegredenen.
Misschien gaat het hier wel om een van de "minst ernstige" handicaps maar het legt in vele gevallen wel een druk op de maatschappij.
Mocht iemand zijn gehandicapte kind wel geboren willen laten worden , dan moeten de ouders er dan ook zelf zorg voor dragen en niet de rekening op de stoep van de rest van de bevolking leggen.