Freethinker.nl

kitty
cellenklompje met ernstige spierziekte is vele male erger en onvergelijkbaar met het doorsnee downkindje.
ok, het ziet er niet leuk uit maar is dat een doorslaggevende reden?
waar is trouwens mijn lijstje?

er is een essentieel verschil tussen zekerheid en kans. hier wil men foetussen afdrijven omdat er misschien eventueel een kans zou kunnen zijn op een afwijking. hoe zwaar die afwijking is weet men niet en kan men onmogelijk inschatten. Er is een evengrote KANS, we praten over KANS, dat er niets aan de hand zal zijn. toch wil men die mensen, als het slecht uitpakt, veroordelen en hen alle financiele hulp ontnemen. zogezegd omdat ze er zelf om gevraagd hebben.

is mijn indruk van heel dit topic.
en als ik het verkeerd voor heb moogt ge me altijd verbeteren.

Dit is onzin wat je hier stelt, men wil geen foetussen afdrijven met een kans op een afwijking, maar met een zekere afwijking, namelijk het Syndroom van Down. Alleen is niet helemaal bekend hoe het kindje eraan toe is, maar dat het een serieuze en zekere afwijking heeft is duidelijk. Er bestaan namelijk geen Downkinderen zonder afwijking, anders zouden het geen Downkinderen zijn. Ooit een Downer van tachtig gezien?
Er zijn trouwens heel erg gelukkige mensen in rolstoel met een erfelijke spierziekte. Hoe bepaal jij dan dat dat erger is dan Down en dus wel voor afdrijving in aanmerking komt? Je noemt het niet te vergelijken, maar wat vergelijk je dan precies? Projecteer je nu niet net zo goed jouw definitie van kwaliteit van leven op dat kindje met die spierziekte? En geldt wat voor Down geldt, dan niet voor elke van te voren bekende afwijking, die je een kind dus kan besparen door het niet geboren te laten worden?

Prodigy schreef:Er zit wel een verschil tussen kans en zekerheid. Je kunt niet voorzien hoe het (medische) bestaan van jouw kind verloopt, maar als het met zekerheid met een achterstand wordt geboren kan je jezelf afvragen of voorkomen niet beter is dan genezen(of juist niet in dit geval).

Tegenwoordigertijd kan men zoveel doen bij een kind met een achterstand. Ze kunnen veelal gewoon meedraaien met het reguliere onderwijs. Ik zie veel meer downers op een gewone middelbareschool dan 5 jaar geleden. En dat kindje in die rolstoel kan er ook al bij. Alleen kinderen met een gedragsstoornis is veelal niet te hanteren in het regulier onderwijs.

Gedragsstoornissen zijn niet via een echo op te merken. Soms sluipen ze er gewoon in. Het is in ieder geval een feit dat er vroeger een stuk minder gedragsstoornissen bestonden dan in de huidige tijd!

Martha

biajas schreef:Het is in ieder geval een feit dat er vroeger een stuk minder gedragsstoornissen bestonden dan in de huidige tijd!

Martha

Bestonden ze niet? Of werden ze niet als dusdanig aangemerkt. Moeilijk opvoedbare kinderen zijn van alle tijden, alleen wordt er nu vaak een gedragsstoornis geconstateerd terwijl voorheen die kinderen dus vooral moeilijk opvoedbaar waren.

Kitty schreef:

biajas schreef:Het is in ieder geval een feit dat er vroeger een stuk minder gedragsstoornissen bestonden dan in de huidige tijd!

Martha

Bestonden ze niet? Of werden ze niet als dusdanig aangemerkt. Moeilijk opvoedbare kinderen zijn van alle tijden, alleen wordt er nu vaak een gedragsstoornis geconstateerd terwijl voorheen die kinderen dus vooral moeilijk opvoedbaar waren.

Daar heb je wel een punt. Wel waren moeilijk opvoedbare kinderen van een aantal generaties terug redelijk te hanteren in de klas. Tegenwoordigertijd wordt dit steeds moeilijker.

Wat Kitty zegt klopt. Kinderen met b.v ADHD zijn er altijd geweest. Alleen was je vroeger gewoon lastig en druk.

Wel is het zo, dat door de medische wetenschap van tegenwoordig er kinderen na een veel te korte zwangerschap in leven worden gehouden, die vroeger zouden overlijden. Dit geeft toch vaak gedragstoornissen zoals ADHD, autisme, ppdnos, mcdd of nog erger.

Ik denk, dat je het onderwijs en de kinderen van tegenwoordig niet kan vergelijken met vroeger. Als ik de verhalen van mijn vader hoor, was het stil zitten en ja en amen tegen de meester zeggen. En anders had hij wel methodes, dat je dat wel deed. De kinderen met gedragsstoornissen zaten misschien meer op de gang dan in de klas.

Groet Kristel

Het komt ook vaak voor dat bijvoorbeeld ouders met kinderen met ADHD dit ook bij henzelf constateren, achteraf weliswaar en een hele tijd achteraf zelfs, er blijken dan wel veel kwartjes ineens te vallen waarom ze het vroeger zo moeilijk hadden.

Ik heb ADHD en dat is gediagnosticeerd zes jaar geleden ik ben nu 47 en de reden dat het niet eerder gesignaleerd was is dat de term ADHD niet bestond toen ik jong was en er voor 1998 aangenomen werd dat mensen er overheen zouden groeien ,je groeit er niet overheen maar ontwikkeld gedrag (coping) waardoor je er mee om leert gaan .En dat camoufleert de ADHD voor een groot gedeelte ,vandaar dat ik er zo laat achter was.
De nadruk bij ADHD wordt voornamelijk gelegd op de gedragsstoornis omdat die het meest in het oog springt .Het is een stoornis in de verwerking van prikkels ,zowel interne als externe prikkels komen binnen op hetzelfde niveau ,in een tijd zoals deze die druk en vol met prikkels is wordt het voor iemand met ADHD heel moeilijk om al die prikkels te verwerken ,je wordt gebombardeerd met indrukken ,dat kan leiden tot stoornissen in het gedrag ,maar dat is een teken des tijds niet iets anders.
En het gedrag daar valt wel wat aan te doen ,ik zou het niet willen vergelijken met autisme of het syndroom van Down.
ADHD is zo oud als de mensheid alleen de wereld is nog nooit zo druk geweest als nu en ik denk dat er een heleboel kinderen zien die gedragsstoornissen hebben ,maar niet gelijk ADHD, er komt meer bij kijken zoals ik uit eigen ervaring kan weten.En het is inderdaad heel eg lastig om op latere leeftijd de diagnose te krijgen want ik heb een hoop af te leren en bij te leren op een leeftijd waarop dat veel moeilijker afgezien van de ADHD die in ieder facet van mijn leven een rol speelt .
Ik zie niet in waarom het zo een groot probleem genoemd wordt ,groter dan Down syndroom . Trouwens een heleboel groten der aarde hebben ADHD ,je kunt er zelfs president van de Verenigde Staten worden,(Bill Clinton) dat zie ik een iemand met het syndroom van Down nog niet doen . Alles in perspectief .

Krautsjo, waar zie jij mensen beweren dat ADHD een groter probleem is dan het Down Syndroom?

biajas schreef:

Kitty schreef:

biajas schreef:Het is in ieder geval een feit dat er vroeger een stuk minder gedragsstoornissen bestonden dan in de huidige tijd!

Martha

Bestonden ze niet? Of werden ze niet als dusdanig aangemerkt. Moeilijk opvoedbare kinderen zijn van alle tijden, alleen wordt er nu vaak een gedragsstoornis geconstateerd terwijl voorheen die kinderen dus vooral moeilijk opvoedbaar waren.

Daar heb je wel een punt. Wel waren moeilijk opvoedbare kinderen van een aantal generaties terug redelijk te hanteren in de klas. Tegenwoordigertijd wordt dit steeds moeilijker.

Lijkt me evident

Krautsjo schreef:

biajas schreef:

Kitty schreef: Bestonden ze niet? Of werden ze niet als dusdanig aangemerkt. Moeilijk opvoedbare kinderen zijn van alle tijden, alleen wordt er nu vaak een gedragsstoornis geconstateerd terwijl voorheen die kinderen dus vooral moeilijk opvoedbaar waren.

Daar heb je wel een punt. Wel waren moeilijk opvoedbare kinderen van een aantal generaties terug redelijk te hanteren in de klas. Tegenwoordigertijd wordt dit steeds moeilijker.

Lijkt me evident

Nee, die vergelijking bedoelde ik niet.
Hetgeen iwaar ik op doelde: abortus provocatus is tegenwoordig gemakkelijk (niet dat ik de overwegingen van de ouders bagataliseer, want de beslissing is en blijft zwaar) bij down-syndroom wordt uitgevoerd en dat velen in de omgeving er geen problemen mee heeft: fysiek en mentaal zware belasting, het moeten overgeven van je kind aan een instelling, veel kosten en noem maar op. Toch is er ook een grote groep in de samenleving met gedragsstoornissen. Autisme, aan autisme verwante contactstoornis, vele psychische aandoeningen al dan niet overerfbaar. Mensen met een psychische stoornis zijn moeilijk te behandelen. Een jeugdige cliënt verdrinkt in een web van de jeugdzorg en hulpverlenende instanties. Een aantal van deze mensen met bijvoorbeeld bordeline (ook niet allen) zijn niet in staat om te functioneren in deze maatschappij. Soms is een psychiatrische patiënt niet eens in staat om zichzelf te verzorgen en onderhouden.

Wat is het verschil hierin? Het grootste verschil is dat er tijdens de zwangerschap bij downers en kinderen met een lichamelijke beperking, dit veelal zichtbaar is tijdens de zwangerschap. Bij psychische aandoeningen is dit het geval juist weer niet en komt het pas later tot uiting.

Martha