Ik ben Lisanne, een vrouw van 21 met zware ADHD. Ik heb veel problemen gehad tijdens mijn puberteit. Nou zou je denken ADHD dat valt toch wel mee? Nou nee… Voor mij was het een horror puberteit. Als meisje van 11 begon het. Van slaande ruzie met mijn ouders tot het stelen van een nieuw luchtje waar ik al die tijd naar verlangde. Mijn ouders waren ten einde raad. Ik had ook in zo’n inrichting kunnen zitten. Maar ik heb het geluk gehad dat ik op het juiste moment op het rechte pad ben gekomen. Wat had ik gedaan als het programma mij had gevraagd? Had ik mijn verhaal willen doen? Ja, waarschijnlijk wel. Want op dat moment vond ik het fijn om aandacht te krijgen. Maar had ik de gevolgen kunnen overzien? Had ik kunnen weten dat die documentaire mij de rest van mijn leven zou achtervolgen? Nee. Daar dacht ik niet aan. Het enige waar het mij om zou gaan was de aandacht en het feit dat ik op tv zou komen. Over de gevolgen dacht ik niet na. Als ik nu kijk naar de documentaire over een jongen met dezelfde problematiek als die ik toen had, ben ik blij dat niet ik met mijn gezicht in beeld ben. Hoe zou jij het vinden als al jouw problemen naar voren komen in een documentaire en iedereen in één keer afweet van jouw leven en de situatie waar je je in bevind? Ik weet zeker dat de meeste van jullie dit ook geen prettig idee vinden. Sommige dingen wil je namelijk liever voor jezelf houden en niet met de hele samenleving, om zo je gevoel van eigenwaarde te behouden.
Welke keuze zou jij op 14 jarige leeftijd hebben gemaakt? Kies je voor de aandacht die je krijgt alsof je een BN’er bent? Of denk je dan toch al wel na over de invloed die dit heeft op je toekomst?
Verplaatst van actualiteit naar Etische dilemma's. Maria
