Of cultuur?
Maar dan Multi-
Daarom maar in ethische dilemma's.
Laat kinderen er kennis van nemen en van proeven en laat hen zelf vrij te kiezen.
Dat is toch globaal gezien ons motto?
Een moeder.
Uit het leven gegrepen.
'Mijn niet islamitische zoon (9) doet mee aan de ramadan'
Toen mijn stiefkleinkind een jaar of 8 was wilde ze ook een hoofddoekje op.Wat als je niet islamitische kind geen ham meer op brood blieft, en wil meedoen aan de ramadan. Moet je je dan zorgen maken? Moeder Hannah* kijkt met verwondering naar haar zoon Micha* (9) en stuurde ons een brief.
..........
"Hij ziet het bij vriendjes van school en vindt het reuze interessant. Hij is al een tijd geleden gestopt met varkensvlees eten. Ook omdat hij op een kinderboerderij meehelpt en het zielig vindt voor de dieren. Daarom wil hij minder vlees eten en is hij anderhalf jaar ook even vegetariër geweest. Maar varken eet hij echt niet meer."
.....
"Toen het laatst Pasen was, vroeg hij wel dingen over het Christelijke geloof. We zaten samen naar The Passion te kijken en ik merkte dat ik er eigenlijk geen pasklare antwoorden op had. Wat is Pasen? Waarom vieren we dat?"
"Terwijl hij nu wel alles weet van de profeet Mohammed. Dat hij niet afgebeeld mag worden, dat hij in de armen stierf van Aisha, dat soort dingen leer ik nu van mijn zoon.
...
Maar zolang mijn zoon leuk met iedereen omgaat, kan ik er niet echt veel problemen mee hebben. Hoe het later moet daar denk ik liever niet over na. Waarschijnlijk is het een bevlieging en gaat het wel weer over, als hij andere vrienden krijgt."
Mijn stiefdochter heeft het maar gedeeltelijk zo gelaten
"Doe dat maar bij je vriendinnetje thuis.
Hier doe je gewoon wat wij altijd doen."
Hoe kiest een kind?
Daar waar het zich veilig voelt en daar waar de vriendjes iets belangrijk vinden, zal het naar toe trekken.
Allemaal ervaringen.
Te sterk willen sturen door te verbieden, zal slechts meer nieuwsgierigheid oogsten.
En de eigen gedachten over de situatie thuis tov. het "leuke thuis van het vriendje bevestigen".
Stiekem doen en veel verzwijgen thuis is dan snel geboren.
Zo werkt dat bij kinderen.
Rustig afwachten is meestal de leus.
Zo gauw dat vriendje "out" is, zijn meestal deze nieuwtjes en dit gedrag ook "out".
Hoe gaan we hiermee om zonder er halszaken van te maken bij onze kinderen?
Rekken en erbij blijven, zou ik zeggen.
En voldoende tegenwicht geven.
Maar is dat dan sturen of indoctrineren?
Niet alleen het tegenwicht wat jij belangrijk vindt, maar ingebed in datgene wat je kind op dat moment zoekt.
Lijkt me.
Een moeilijke taak:
Dat opvoeden.