Ongewenst kinderloos

[nienke]

Beste allemaal,

Ik ben nieuw hier op het forum.
Mijn naam is Nienke , ik ben 38 jaar en heb er al een heel leven opzitten, nogal de wind tegen gehad.
Nu eindelijk in rustiger vaarwater gekomen gelukkig!

Ik ben christen al vanaf mijn 15e en ben serieus met het geloof bezig.

Nu het volgende.....ik ben alleen en heb een kinderwens. Een grote kinderwens. En voel mijn klok tikken,
Een kennis van mij, een goede man, weet van mijn kinderwens en heeft mij aangeboden donor te willen zijn zodat mijn wens misschien kan uitkomen.

En ik worstel, en worstel hiermee.... Ik wil God volgen en het juiste doen. En weet niet wat het juiste is. Het voelt al slecht dat ik er serieus over na denk. Het zegt natuurlijk veel over mijn kinderwens, maar ik wil geen dingen doen waar God niet achterstaat. Ik heb gebeden en nog steeds.

Ik vraag me af wat medechristenen van mijn probleem vinden. Zijn er meer mensen in deze situatie?

groetjes van Nienke

[PietV.]

Welkom Nienke, vervelende situatie waarin je bevindt. Nu moet ik wel vertellen dat dit niet primair een christelijk forum is. De meesten zijn agnost of atheïst. Dus ik weet gemakshalve niet of wij in staat zijn om het religieuze vraagstuk te behandelen. Uit sociaal oogpunt kan er wel iets toegevoegd worden, mocht dit niet de bedoeling zijn dan adviseer ik je om een christelijk forum op te zoeken.

Vriendelijke groet,

Piet

[nienke]

Bedankt Piet, voor je snelle reactie.
Ik dacht inderdaad dat dit een christelijk forum was.
Niet dat ik jullie reacties niet waardevol vind hoor!
Maar zal ook nog even verder kijken dan op andere forums.

groeten van Nienke

[DiMensie]

@ Nienke

Als ik nog gelovig was en met jouw vraagstuk zou 'worstelen', dan zou ik dat als volgt oplossen.

Ik zou mijn vraagstuk sereen en in alle stilte aan God voorleggen. Vervolgens zou ik God het volgende voorstellen.

• "God ik steek zo dadelijk een kaars op en mocht ik voordat die kaars is opgebrand geen helder argument(en) hebben waarop ik besluit om (voorlopig!) van mijn kinderwens af te zien, dan ga ik er voor: Uw Wil geschiede!"

[doctorwho]

Welkom,

Van een bewust kinderloze atheïst

[Maria]

Of je nu gelovig bent of niet.
Even van vrouw tot vrouw.

Ik, een kinderloze al wat oudere vrouw.
Mijn eerste huwelijk was kinderloos.
Bezoek aan gyneacoloog enz. leverde niets op dan "verminderd vruchtbaar".
Na mijn scheiding wilde ik mij laten steriliseren.
Mijn gynecoloog vroeg mij waarom?
Wel, antwoordde ik.
Ik ben nu 34, zonder vaste partner en voorlopig zie ik dat niet veranderen.
Daarbij, nu ben ik er klaar mee.

Zijn antwoord:
"Heb je dan een vaste partner nodig, als je graag moeder wil worden?"
Dat zal ik nooit vergeten.

Niet dat er bij mij wat veranderde, want ik had al jaren gehad om het te doordenken.
Kinderen heerlijk, geen kinderen kunnen krijgen?
Daar ga ik niet dood aan en ik heb mijn leven gevuld.

Maar waarom zou een vrouw met een ingeboren (geschapen) kinderwens, zich een kind moeten ontzeggen, omdat er toevallig niet een partner voorbij gekomen is, die zich een leven lang aan jou en eventuele kinderen wil wijden?
Is dat Gods wil?
Weer zoiets onbegrijpelijks.

Je zou je altijd afhankelijk moeten zijn van de plicht een gezin te hebben voor je kinderen zou mogen krijgen.
Het was zo ongeveer in mijn laatste fase van mijn gelovig zijn.
Het heeft een zet gegeven naar een meer onafhankelijk leven zonder een instituut wat mij de wet probeerde voor te schrijven en mensen, die dat klakkeloos volgen zonder begrip op te kunnen brengen voor vrouwen met een kinderwens, die verplicht zouden zijn om die reden een man te zoeken.

En zeker omdat in de huidige maatschappij het absoluut geen schande meer is om een bewust ongehuwde moeder te zijn.
Ook je kind zal zich later ook geen uitzondering meer voelen.

Ik besef nu, dat dit toch één van de redenen is dat ik me vrijer voelde.
Niet meer afhankelijk te zijn van een bekrompen moraal, maar zijn zoals je als vrouw geacht wordt te zijn.
Met alles erop en eraan, zolang je gezond bent en in staat bent kinderen te krijgen.

Wat een vrijheid.

[appelfflap]

Ik vraag me af wat medechristenen van mijn probleem vinden. Zijn er meer mensen in deze situatie?
groetjes van Nienke

los vh geloof

38 is toch op het randje

je ei'tjes zijn al van mindere kwaliteit als op je 20e (verhoogde kans handicaps)
als die kleine in zijn 1E wilde fase is ben je al 45, gaat die kleine in de puberteit ben je al >50

[dikkemick]

Beste Nienke

Welkom (en tot zien?) en succes uiteraard. Ik sluit me verder volledig aan bij Piet zijn reactie.

[writer]

Ik ben wel geen christen maar weet wel er wel wat van af.
In de bijbel staat een verhaal dat de dochters van Lot met hun vader naar bed gingen omdat ze geen man hadden en wel kinderen wilden, ook al was het een iets andere reden dan jij op geeft.
Er staat voor zover ik weet niet bij dat dat tegen de wil van God was.
Dus wat let je om ze op jouw manier te krijgen?
Als je goed voor je kind gaat zorgen doe je er toch niemand mee te kort?
Ik kan me niet indenken dat een God jou dat geluk wil onthouden omdat Hij een hoger doel met jou zou hebben zonder kinderen.
En God was zelf ook blij neem ik aan met zijn eniggeboren Zoon en zonder vrouw.
Verder staat ook in de bijbel dat je je moet vermenigvuldigen en dat doe jij dan.
Maar als ik jou was zou ik me niets laten aanpraten, hier niet en op een christelijk forum ook niet.
Jij hebt jouw God en samen moeten jullie eruit kunnen komen lijkt me.
Als hij op je bidden geen antwoord geeft zou ik genoeg weten.
Vergeet het idee dat God mensen op de proef wil stellen of andere onzinnige gedachtes, Hij heeft wel belangrijker dingen te doen.

[bonifacius]

En ik worstel, en worstel hiermee.... Ik wil God volgen en het juiste doen. En weet niet wat het juiste is.

Het ligt heel simpel: éénder welke keus jij maakt is God's wil.

[Rereformed]

En ik worstel, en worstel hiermee.... Ik wil God volgen en het juiste doen. En weet niet wat het juiste is.

Het ligt heel simpel: éénder welke keus jij maakt is Gods wil.

Helemaal met Bonifacius eens. Je verminkt je eigen leven door in angst te leven iets tegen Gods wil te doen. Zó te leven is nu net wat God niet wil.
Als je zo nodig christen wil zijn, denk dan zo: je vurige kinderwens is je door God gegeven. En dan doe je er alles aan om dat kind te krijgen. En wanneer het kind eenmaal geboren is bedank je hem en voel je je gezegend en voed je het kind in liefde op.

[Peter van Velzen]

Het komt niet vaak voor dat ik het met Bonifacius eens ben, maar inderdaad.
Wat er ook gebeurt, als er een almachtige god is dan heeft hij het zo gewild.
Blijkbaar is er echter geen almachtige god die wil dat ik in hem geloof.

[DiMensie]

Ik vraag me af wat medechristenen van mijn probleem vinden. Zijn er meer mensen in deze situatie?
groetjes van Nienke

los vh geloof

38 is toch op het randje

je ei'tjes zijn al van mindere kwaliteit als op je 20e (verhoogde kans handicaps)
als die kleine in zijn 1E wilde fase is ben je al 45, gaat die kleine in de puberteit ben je al >50

Wat de eitjes betreft veralgemeniseer je, want je weet niet hoe haar conditie was op haar 20e, maar los daarvan, die andere opmerkingen klinken als negatief advies vanwege het "al 45" en "al >50".

Waarom zou een 20 jarige een betere moeder zijn dan 45 jarige?

[DiMensie]

Blijkbaar is er echter geen almachtige god die wil dat ik in hem geloof.

Weer zo een pareltje, dankjewel: ik vind het een sterk argument voor Atheïsme
.

[Fish]

@ Nienke

Als ik nog gelovig was en met jouw vraagstuk zou 'worstelen', dan zou ik dat als volgt oplossen.

Ik zou mijn vraagstuk sereen en in alle stilte aan God voorleggen. Vervolgens zou ik God het volgende voorstellen.

• "God ik steek zo dadelijk een kaars op en mocht ik voordat die kaars is opgebrand geen helder argument(en) hebben waarop ik besluit om (voorlopig!) van mijn kinderwens af te zien, dan ga ik er voor: Uw Wil geschiede!"

Ik vermoed dat Nienke al weer weg is, maar anders zou ik de suggestie van DiMensie serieus overwegen Nienke.