PietV. schreef:Het bovenstaande komt me allemaal bekend voor, deze discussies doen het altijd goed op internet. Ik kan me wel vinden in deze link. In de Nederlandse zorgcultuur staat winst niet bovenaan, in 2003 is er ruimte geschapen om privaat kapitaal aan te kunnen trekken met als bijkomendheid dat deze aandeelhouders dus tevreden moeten worden gesteld. En het streven naar winst is op zichzelf geen slechte zaak, als dit weer geïnvesteerd wordt in zorg dan hoeft dit geen nadelen op te leveren.
Over de winsten van zorgverzekeraars:
http://dehardecijfers.wordpress.com/201 ... ars-winst/" onclick="window.open(this.href);return false;
De winst van zorgverzekeraars is het afgelopen jaar zoals gezegd met zo’n 780 miljoen euro gestegen. Dat is echter niet te danken aan de inkomsten (de premie die verzekerden betalen) van zorgverzekeraars: deze zijn het afgelopen jaar nauwelijks gestegen. De hogere winst is voornamelijk te danken aan lagere kosten, bijvoorbeeld doordat:
- •Verzekerden zelf meer zorgkosten betalen. Het verplicht eigen risico steeg van 170 euro in 2011 naar 220 euro in 2012. Ook nam de dekking vanuit de basisverzekering af. Verzekerden betaalden dus dezelfde of zelfs meer premie voor de basisverzekering, terwijl deze minder vergoedde.
•Medicijnen in 2012 goedkoper werden. De concurrentie op de medicijnenmarkt nam toe, waardoor de prijzen daalden en verzekeraars minder kosten maakten.
•Het budget voor apothekers gelijk bleef, maar verzekerden hier wel vaker gebruik van maakten. De zorgkosten kwamen dus meer bij apothekers te liggen in plaats van bij de zorgverzekeraars.
En hoeveel mensen zouden vanuit filantropische overwegingen aandeelhouder worden?
De intensieve aandeelhouderij is een onderdeel van het probleem. Niet van een oplossing.
En dat geldt overigens niet alleen voor de zorg, maar voor de economie als geheel.
Het winstbejag van aandeelhouders is een perverse prikkel in een toch al onrechtvaardig systeem.
Het onderstaande is een korte samenvatting uit het gezondheidsrecht die een reflectie geeft hoe de zelfbeschikking geregeld is. Het blijft altijd een heikel punt als patiënten een claim neerleggen. Hoe graag mensen ook alle mogelijkheden willen benutten die voorhanden zijn. Een patiënt mag dus dingen weigeren en heeft het recht op informatie. En verder is het een kwestie van politiek of de kosten van een behandeling worden vergoed.
https://openaccess.leidenuniv.nl/bitstr ... sequence=1" onclick="window.open(this.href);return false;
Ondanks de erkenning van het belang van de positieve zelfbeschikking wordt zelfbeschikking in de
gezondheidsrechtelijke literatuur primair gezien als een afweerrecht. Op grond van dit negatieve
vrijheidsrecht is het algemeen geaccepteerd – en ook vastgelegd in onder meer de WGBO – dat een
patiënt het recht toekomt een onderzoek of behandeling te weigeren, gebruik mag maken van het
recht op niet-weten (om aldus verschoond te blijven van bepaalde informatie), gegevens uit zijn
medisch dossier mag laten vernietigen en, wellicht het belangrijkst, dat het ondergaan van onderzoek
of een behandeling alleen is toegestaan nadat de patiënt op basis van afdoende informatie vrijwillig
met die handeling heeft ingestemd (informed consent
Maar als het maar een kwestie is van politiek of economie, bevind je je toch op een hellend vlak?
Dan wordt je rechtspositie in deze conjunctuur/klimaat-afhankelijk.
Ik blijf er vooralsnog bij, dat een verbetering van de rechtspositie van patiënten ten aanzien van zelfbeschikking, gelegen zijn in een economie die is gebaseerd op andere waarden dan die van nu.
