Volledig invalide

[lost and not found yet!]

Interessant vraagstuk. Het enige wat ik er over kan zeggen, hoewel het meer vragen oproept: Ik heb al meer dan 30 jaar diabetes type 1. Maar mezelf daar een zeer groot gedeelte van die tijd niet erg goed aan gehouden wat betreft levenswijze. Tijdens mijn getrouwd zijn, van 2000 tot en met november 2005 zei mijn toenmalige vrouw herhaaldelijk tegen mij: als jij in een rolstoel beland door je diabetes ga ik je absoluut niet duwen! Heel realistisch, en ik deed er niets mee, leefde lekker en vrolijk verder. Tot ik in 2010 drie keer in coma heb gelegen vanwege een veel te lage bloedsuikerspiegel. Mijn eigen schuld, uiteraard! En wie heeft mij hier doorheen getrokken en gesleept? Juist, mijn exvrouw. Die al, sinds onze scheiding mijn beste vriendin is. Kortom Dikkemick, het roept bij mij ook vragen op! Waarom? Hoezo? En als ik het vraag? Zegt ze, gewoon omdat ik van je hou! Een relatie zal het nooit meer worden, ik bedoel een relatie zoals een vrouw en man een relatie hebben. Maar heb net weer lekker gekookt voor haar, en mijn internist is de laatste 2 jaar super tevreden, net als de oogarts! Kortom, ook ik weet het niet wat ik in zo'n situatie zou doen, en sluit me aan bij Peter, ik hoop dat ik nooit die (toch wel definitieve) beslissing hoef te nemen.

[dikkemick]

Mariakat en Lost and not found yet

Hebben we het tot nu toe alleen nog over lichamelijke invaliditeit gehad. Dementie is een ander lastig item.
Hoe ga je hiermee om?
Feit is wel dat je hier langzaam in mee groeit. Maar een partner waar je zowel lichamelijk als geestelijk geen contact meer mee hebt. Is dat nog een partner?
Dilemma dus.

[lost and not found yet!]

Mariakat en Lost and not found yet

Hebben we het tot nu toe alleen nog over lichamelijke invaliditeit gehad. Dementie is een ander lastig item.
Hoe ga je hiermee om?
Feit is wel dat je hier langzaam in mee groeit. Maar een partner waar je zowel lichamelijk als geestelijk geen contact meer mee hebt. Is dat nog een partner?
Dilemma dus.

Daar heb je een punt, maar dat er sprake was van dementie begreep ik niet uit je eerste post. En ik denk, naar mijn bescheiden mening, dat iemand waar je zowel geestelijk als lichamelijk geen contact meer mee hebt geen partner meer kan zijn, maar wel een relatie, waar je het beste mee voor hebt. En ik denk als er bij een van beide partijen sprake is van dementie het geen partnerschap meer kan zijn. Op de een of andere manier vervreem je totaal van elkaar en heb je ook geen invloed meer op de denkwijze van die andere persoon. Iemand die dement is heeft helaas niet meer de mogelijkheid om realistisch na te denken.

[Maria]

Dementie is een zo volledig ander verhaal, dat je het nauwelijks kunt vergelijken.

Karakter veranderingen kunnen zowel de ene kant op gaan als de andere.
Ook daar heb ik ervaringen mee van nabij.

Vaak verdwijnt samen met het geheugen, het laagje ontwikkeling en beschaving.
Een tante werd paranoide en beschuldigde iedereen en vocht letterlijk van zich af.

Maar ook de misvormingen door het leven aangedaan kunnen verdwijnen.
Samen met mijn moeder (streng geestelijk misvormd door dogmatiek), heb ik kunnen gieren van het lachen om de doldwaze dingen die ze op een naïeve kinderlijke manier soms uitte en direct daarop haar handen voor haar mond hield, als ze zich realiseerde wat ze zei.
Maar zonder schuldgevoel, alleen met verbazing

Mijn vader werd de zachtmoedige begripvolle man, die ik mijn leven gemist heb, omdat hij zich altijd verharde bij emoties.

Ik ben nog altijd blij af en toe deze glimpen van hun eigenlijke wezen meegemaakt te hebben.
Blij zijn met de dingen, die er zijn en niet verdrietig om wat voorbij is.
Dat is de sleutel.

Maar als mijn partner zo zou veranderen weet ik niet of ik dit zo zal kunnen bedenken.
Ik denk ook niet, dat je het alleen zou moeten proberen.
Externe hulp is dan een noodzaak.

[dikkemick]

@L a n f Y:

Dame in kwestie was absoluut niet dement. Bij haar was het lichamelijk.
En dat was in eerste instantie mijn punt. Later dacht ik aan dementie, geestelijke aftakeling.
Maar dit is wrschl. een ander topic.
Volgens mij zijn dit inderdaad behoorlijk morele vraagstukken waar geen 1-2-3- antwoord op mogelijk is.
Ben je werkelijk immoreel als je als man de dame in mijn voorbeeld verlaat (zoals IK ze in die korte tijd ervaren heb)?
Ik bedoel: Wie bepaalt wat moraal is in dit soort kwesties?

@Mariakat

Ik weet niet of het zo slecht te vergelijken is. Je partner is op gegeven moment je partner niet meer. Alleen denk ik dat dat in het laatste geval (psychich) nog meer een rol speelt.
Uiteraard kun je niet meer van een relatie spreken als beiden dement zijn, maar wat is een relatie als 1 van de 2 continu wegloopt, er van alles uitflapt en er niet meer mee te communiceren valt?
Moeilijk, moeilijk!