Ik ben het (natuurlijk) eens met Daniel Dennett. Het gaat hier om het geloof in het geloof. Vaak tegen beter weten in."Is de waarheid heilig, of mogen we haar soms verloochenen? Filosofen in de rationalistische traditie, van de Atheense marktplaatsen tot de filosofische salons van baron d’Holbach in de 18de eeuw (Blom 2010), menen dat waarheid bevrijdt en dwaling doet lijden. De Bijbel, zoals het een heilige tekst betaamt, biedt een tegenstrijdig antwoord: ‘De waarheid zal u vrij maken’, schrijft Johannes (8:32), maar het boek Prediker (1:18) stelt daar tegenover: ‘Want in veel wijsheid is veel verdriet, en die wetenschap vermeerdert, vermeerdert smart.’ Sommige atheïsten verkiezen een verlicht paternalisme (Ruse 2010). De intellectuele elite weet dat godsgeloof onwaar is, maar wil dat liefst binnenskamers houden. Hun geloofsbelijdenis is die van “belief in belief” (Dennett 2006). Hoewel zelf te ontwikkeld om de behoefte aan godsgeloof te voelen, menen ze dat de kleine man nood heeft aan een fopspeentje, een mentaal krukje, een warm dekentje om de existentiële leegte toe te dekken. Eigenlijk is die positie kleinerend en beledigend."
Maar wat wel waar is, en waar de titel eigenlijk om draait: voor vele miljoenen in de wereld is geloof (hun) enige troost en strohalm in hun ellendige bestaan. Niet voor niets juist in die gebieden waar religie welig tiert. Ik kan me voorstellen dat wanneer die hoop/troost wegvalt er voor die mensen slechts diepe ellende (en, natuurlijk, armoede) dat overblijft. Een ellende waar je beter vandaag uitstapt dan morgen.
Maar is deze realisatie voldoende om er andere ellende voor in de plaats te hebben/houden: angst voor na de dood, oorlogen, aanslagen, mutilaties, martelingen, en nog wat minder prettige zaken. ?
ps. wellicht, geachte moderators, past dit beter in Ethische dilemmas.
Geregeld @pietv
