Jagang schreef:
En wat dan als ze een nest jonkies hebben, dat we onbewust verscheuren door de volwassen muizen te deporteren?
Moeilijk, moeilijk..
Consequenties zijn altijd ongewis. Dat is natuurlijk het lastige aan consequentialistische argumenten*. Er zijn natuurlijk diverse consequentialistische stromingen, maar in het algemeen ben ik dan ook niet overtuigd hedonist. Ik denk niet dat we uiteindelijk opzoek zijn naar "pleasure" en proberen niet als ultieme doel "pijn / lijden" te vermijden. Ik denk dat dat een laag stort, onder onze daadwerkelijke intenties. Ik denk wel dat we leed en pleasure proberen te wegen, ook denk ik dat we daarin misschien minder rationeel zijn dan Kant ons deed vermoeden, maar toch. De hedonistische calculus, ik stel daar mijn vragen bij. Hoewel je zou kunnen stellen, dat als dieren zeer prettig aan hun einde komen, slachten zo erg nog niet is.
Consequentialistisch tav slachten, zou ik inderdaad stellen:
A. Slachten zonder leed, is moreel beter dan slachten met leed
B. Leven met plezier voor slachtkoeien, is moreel beter dan slachten zonder leed
C. Leven met vlees is voor vleeseters, beter dan eten zonder vlees
D. Leven met een goedlopende vleesmarkt, is voor de mensen in de vlees-verwerkende keten beter dan leven zonder een vleesmarkt.
Uiteindelijk komen we dan toch bij een soort van hedonistische calculus, waar ik persoonlijk zo mijn vragen bij stel, of dat dát nu een doorslaggevend argument moet kunnen zijn. Er is dus op zijn minst nog iets bij nodig, misschien iets meer prinicpieels, in het geval van intrinsieke waarden. Bovendien houdt het consequentialisme geen rekening met persoonlijke relaties.
[advocaat van de duivel modus]Maar wat als een gehandicapte niet in staat is om zorg te vragen?[/advocaat van de duivel modus]
[/quote]
Ik verwoord mij, zoals gezegd, niet altijd even duidelijk. Ik geef aan, dat er een vorm van hulpvragen nodig is. Dat komt een beetje voort uit de eerste stap, die Joan Tronto beschrijft, caring about. In combinatie met de laatste stap "care recieving" waarin de persoon (of dier in dit geval) de zorg kán ontvangen, maakt dat misschien wat verwarrend.
Joan Tronto stelt dat, indien wij signalen oppikken dat zorg nodig is, wij een morele verantwoordelijkheid hebben. Die eerste stap, het oppikken van het signaal dat er iets "mis is", is caring about.
Daarna stelt ze, heb je "caring for", wat zoveel inhoudt als dat je jezelf gaat afvragen "wat ligt binnen mijn competenties". De relatie die je hebt tot de zorgbehoevende staat daarin centraal. De relatie moet, zoals we dat nu zouden noemen, bestendigd worden. MAW het moet gaan om constructief moreel handelen, binnen de competenties van "who cares for". Stel een ethicus die werkt in een dierenopvang ziet dat een beest ligt te lijden, dan is het niet aan de ethicus om het beest te doden, want uiteindelijk heeft de dierenarts de beste competenties daartoe. Nadenken over wat te doen, valt onder caring for.
Stel de ethicus in dat dierencentrum besluit de dierenarts erbij te halen, dan betekent dat, dat de ethicus met "care giving" bezig gaat. De dierenarts gaat ook weer bezig met het zorgproces overigens.
En nu kan het zijn dat het beest niet in staat is om bepaalde zorg te ontvangen (agressie, instictief gedrag, etc.) Joan Tronto beschrijft dat als "care recieving". Die stap kan de relatie ook bestendigen of niet. En kan dus, net zoals beperkingen in care giving (en eerdere stappen), restricties geven.
Kort samengevat, volgens Joan Tronto staat de relatie tot het beest centraal, en als er in die relatie zorg nodig is en dit wordt opgemerkt, dan dient deze binnen de restricties van de eerdere stappen een vorm van zorg gezocht te worden. Dát maakt volgens mij deze theorie zo interessant voor de relatie tussen producent en dier, en tussen consument en dier. Uit eindelijk is de relatie gebaseerd op het feit dat het dier vlees produceert (als voorbeeld gebruik ik alleen vleesverwerkende industrie). Zonder die competentie van het beest, is er geen relatie. Echter die relatie dient ook door ons als consument (maar zeer zeker ook door producenten), in geval van stress bijvoorbeeld, bestendigd te worden. Dat vind ik een interessant beginpunt om naar dit soort problemen te kijken.** Blijft een punt dat de zorgethiek natuurlijk voornamelijk bedacht is, door te denken over intermenselijk samenleven, en niet mbt (ik copieer de term even) "dierenethiek".
Groet,
Bob
*
http://nl.wikipedia.org/wiki/Gevolgenethiek" onclick="window.open(this.href);return false;
**
http://nl.wikipedia.org/wiki/Zorgethiek" onclick="window.open(this.href);return false;
**
http://en.wikipedia.org/wiki/Ethics_of_care" onclick="window.open(this.href);return false;
Ps. Aangezien we het ook over blinde vlekken hadden, ik heb natuurlijk een zorgachtergrond, waardoor de zorgethiek misschien wel prominent aanwezig is in mijn argumenteren op basis van heuristiek. Ik sluit het zeker niet uit (zie ook weer Rawls pleidooi voor heterogeniteit).
