Freethinker.nl

Shinn schreef:Dit is meer een soort gedachtenexperiment.

Stel dat je ter dood veroordeeld wordt voor een misdaad die je niet hebt begaan. Je wordt begeleid naar de plaats van executie en je ziet een kans om het wapen van de agent die je begeleidt af te pakken en te ontsnappen. Zou je het doen? Zou je de agent ook vermoorden, aangezien hij een getuige is?

Niet wanneer hij inziet, dat hij me zal moeten laten gaan. Het feit, dat hij getuige is van mijn ontsnapping is op zich niet bedreigend (ik ben al bekend en veroordeeld) en het neerschieten van de agent zal de jacht op mij alleen maar intensiveren en worden gezien als aanvullend bewijs voor mijn meedogenloosheid.

Je weet 100% zeker dat, wanneer ze je te pakken krijgen, ze je leven ontnemen. Hoe zou je verder reageren? Zou je elke agent neerschieten? Zou je misschien iedereen die je tegenkomt neerschieten?

Ik zou, indien mogelijk, juist niemand neerschieten, teneinde de kans, dat mijn spoor gevolgd kan worden, zo klein mogelijk te houden.

Het lijkt moreel op het eerste zicht ondenkbaar, maar besef het volgende:

Wanneer een maatschappij besloten heeft je te laten ombrengen, zetten ze je in feite uit die gemeenschap, maar ze begaan dan tevens ook een oorlogsdaad tegenover jou: jij zelf bent een gemeenschap op zich, die bestaat uit 1 persoon en aangezien je geen lid meer bent van de gemeenschap die je eruit heeft gezet, staat hun agressie tegenover jou nu gelijk aan een oorlogsverklaring tegenover jou (als 1-mans gemeenschap), niet?

In theorie... ja. Maar ik vraag me af of ik dat in deze situatie als zodanig zou beoordelen. Ik zou, denk ik, proberen de rest van de maatschappij ook als 1-mans-gemeenschappen te zien en die gemeenschappen vanuit die gedachte benaderen.

Vergeet niet dat, in dit scenario, waarin jij onschuldig was, de gemeenschap jou de oorlog heeft verklaard, en niet omgekeerd. Je duikt onder gedurende 2 maanden en je hebt een confrontatie met de politie overleefd, waarin je 5 agenten hebt om het leven gebracht.

Okee, 't is jouw scenario...

Na deze 2 maanden komen ze erachter dat je eigenlijk onschuldig was. Zou het mogelijk zijn om terug vrede te sluiten, of wordt je nog steeds als misdadiger aanzien? Je hebt immers niets anders gedaan dan je verdedigd in een oorlog, toch? Wat zou het internationaal recht hierover zeggen?

Wanneer ik het om het leven brengen van elk van die 5 agenten kan verdedigen als onvermijdelijk, dan vind ik niet dat men mij daarop kan veroordelen. Maar er zal een goede advocaat nodig zijn om die onvermijdelijkheid aanneembaar te maken.
'k Heb geen idee wat het internationaal recht hierover zegt.

Hoe denken jullie over dit? Vinden jullie het etisch verantwoord om terug te vechten, en mensen te doden in deze situatie, of moet je maar je hele leven ondergedoken blijven, en je vrijheid laten beroven, opdat de maatschappij die jouw recht op leven heeft geschonden in vrede kan blijven verder leven?

Bijna willekeurig mensen doden, omdat ik ten onrechte ter dood ben veroordeeld, vind ik geen goed antwoord op de situatie. Ik denk, dat ik ondergedoken zou blijven en vanuit die positie zou proberen alsnog mijn onschuld te bewijzen.

Zomaar wat gedachten... die niets zeggen over hoe ik in werkelijkheid zou reageren.
'k Ben het met mijn naamgenoot eens, dat niemand kan voorspellen hoe hij/zij zal reageren onder extrem omstandigheden... zelfs niet wanneer hij/zij getraind is (al maakt dat de voorspelbaarheid wel iets groter natuurlijk).

Met vriendelijke groet,
Henk.

Blues-Bob schreef:

HenkM schreef: Dat is dus de allergrootste misvatting. Het gaat juist om de (plotselinge) extreme omstandigheden.

Een drenkeling redden. Iemand uit een brandend huis halen. Een overval/gijzeling verhinderen.
Iemand die daar in actie komt, en DUS niet nadenkt, doet dat uit impuls.
Impulsen, durf ik te stellen, komen uitsluitend uit de hersens.

Militairen, zeg maar commando's, worden getraind ja.
Maar die plegen ook zelden heldendaden. Omdat zij moeten nadenken bij hun acties.

Onlangs ben ik nog in een situatie geweest waarin iemand dreeg dood te gaan. Ik heb toen veel baat gehad bij mijn training. Ook als het gaat om de automatismen.

Dus weer on-topic:
Maar wat je feitelijk stelt is dat iemand die voorbereid is geen held is, dat automatismen niet in te slijpen zijn en staat zoals in dit geval moord zonder voorbedachte rade dichter bij een heldendaad dan een sluipschutter die een gijzelaar neerschiet. Ik vind je criterium verwerpelijk.

Groet,

Bob

Wat jij denkt dat ik stel is helemaal niet juist.
Natuurlijk zijn er automatismen te trainen en in te slijpen. Ik zeg ook niet dat doden zonder voorbedachte rade een heldendaad is, tenzij je een gijzelnemer te pakken kunt nemen (toch?).

Ik heb het over het mechanisme dat iemand er toe drijft bijzondere dingen te doen.
Neem nu dat brandende huis, met een kind,persoon, hangend uit een raam.
Een brandweerman is getraind op het omgaan met zoiets. Maar langslopende willekeurige burgers niet.
De overgrote meerderheid gaat dat huis niet binnen.
De overgrote meerderheid staat ook langs de kant toe te kijken hoe de drenkeling verzuipt.

De overgrote meerderheid denkt aan lijfsbehoud. Want dat is nog altijd in onze blauwdruk.

Het gaat dus, nogmaals, om het impulsief handelen (want die -onschuldig- veroordeelde wist ook niet dat hij die kans ging krijgen). En impulsief handelen komt uit de hersens.

Neem nu dat brandende huis, met een kind,persoon, hangend uit een raam.
Een brandweerman is getraind op het omgaan met zoiets. Maar langslopende willekeurige burgers niet.
De overgrote meerderheid gaat dat huis niet binnen.

En terecht niet, zelfs brandweerlieden worden wel eens verkoold uit een woning gehaald, en die zijn er dus op getraind en hebben contact met de buitenwereld. (als het C2000 systeem tenminste niet hapert)
Indien burgers naar binnen gaan is de kans levensgroot dat ze alleen maar meer lijken kunnen verzamelen.

Ik heb in mijn eigen huis brand gehad, ik loop blind door mijn huis heen, en omdat ik bekend ben in mijn huis kon ik mijn huis redden, een willekeurig burger verdwaald, je ziet totaal niets.

HenkM schreef: Wat jij denkt dat ik stel is helemaal niet juist.
Natuurlijk zijn er automatismen te trainen en in te slijpen. Ik zeg ook niet dat doden zonder voorbedachte rade een heldendaad is, tenzij je een gijzelnemer te pakken kunt nemen (toch?).

Ik heb het over het mechanisme dat iemand er toe drijft bijzondere dingen te doen.
Neem nu dat brandende huis, met een kind,persoon, hangend uit een raam.
Een brandweerman is getraind op het omgaan met zoiets. Maar langslopende willekeurige burgers niet.
De overgrote meerderheid gaat dat huis niet binnen.
De overgrote meerderheid staat ook langs de kant toe te kijken hoe de drenkeling verzuipt.

De overgrote meerderheid denkt aan lijfsbehoud. Want dat is nog altijd in onze blauwdruk.

Het gaat dus, nogmaals, om het impulsief handelen (want die -onschuldig- veroordeelde wist ook niet dat hij die kans ging krijgen). En impulsief handelen komt uit de hersens.

Waarover gaat het nu, impulsief handelen, heldendaden of bijzondere dingen doen. Volgens mij zijn dat geen begrippen die je zomaar voor elkaar kunt inwisselen. Maar inderdaad mate van impulsief handelen in een onbekende situatie lijkt mij voor een belangrijk deel afhankelijk van hoe je ouders handelden in een onbekende situatie.

Groet,

Bob

Waarover gaat het nu, impulsief handelen, heldendaden of bijzondere dingen doen. Volgens mij zijn dat geen begrippen die je zomaar voor elkaar kunt inwisselen. Maar inderdaad mate van impulsief handelen in een onbekende situatie lijkt mij voor een belangrijk deel afhankelijk van hoe je ouders handelden in een onbekende situatie.

Ik vind het een onzinnige stelling van de OP met een zeer hoog 'jamaar als' gehalte.
Duidelijk is de zaak inderdaad niet.
Wie er nog op wil reageren stuurt maar een PB aan het beheer.
Tot dan gaat het topic dicht.