siger schreef:Jagang schreef:Dat klopt, maar toch zie je dat, wanneer mensen helemaal niets met hun geaardheid kunnen aanvangen, dit vroeg of laat vaak met elkaar gaat wrijven.
Als zich dit niet openbaart in gedrag, dan vaak wel in psychologische klachten.
Dat wordt ons verteld, maar is er feitelijk een ernstige wetenschappelijke grond?
Ja, die is er: De theorie van de "zelfdiscrepantie":
http://en.wikipedia.org/wiki/Self-Discrepancy_Theory" onclick="window.open(this.href);return false;
En ook:
http://igitur-archive.library.uu.nl/stu ... 457612.pdf" onclick="window.open(this.href);return false;
Of is er alleen maar de acheruitredenering: hij verkrachtte een kind, dus kon hij niet weerstaan aan....?
Ook dat lijkt me vrij duidelijk.
Ik heb al kunnen laten zien dat daders (doorgaans) realiseren dat er een pakkans is, aangezien men meestal tracht om de gedane zaken achteraf zo veel mogelijk toe te dekken. (Varierend van zwijggeld tot chantage en zelfs moord.)
Men weet dus dat men gestraft kan worden, maar toch is het vooruitzicht op die repressie niet voldoende om de dader ervan te weerhouden om over te gaan op actie.
Dat de persoon in kwestie een gebrekkige impulsbeheersing heeft, lijkt me dan het meest voor de hand liggen.
Ik ga er vooralsnog met het oog op de "nazorg" tenminste van uit dat de dader het niet doet omdat hij het gezellig vindt in de gevangenis.
En geldelijk gewin is in deze ook al geen motief, dus wat houden we over?
Er zijn genoeg gelegenheidspedofielen, gelegenheidshomo's en gelegenheidsheiligen om eraan te twijfelen.
Dat weet ik niet.
Gelegenheden verlagen de drempel, en kunnen uiteindelijk ook iemand met een tenminste matige impulsbeheersing nekken.
"De gelegenheid maakt de dief."
Siger schreef:Kanttekening: de scheiding tussen geaardheid en gedrag is niet zo scherp en misschien kunstmatig.
Jagang schreef:Er is dus wel een grens, al zal die niet altijd even gemakkelijk bloot te leggen zijn..
Dan heb je er ook niet veel aan. Komt op hetzelfde neer toch?
Nou, daar ben ik het niet helemaal mee eens.
Dat de grens soms misschien niet zo scherp is, vind ik toch wel wat anders dan stellen dat deze kunstmatig is, en dus eigenlijk niet bestaat.
De grens tussen het gedrag en de geaardheid van homoseksuelen in vroeger dagen heb ik denk ik redelijk geïllustreerd.
Daarnaast teken ik een bezwaar aan tegen de manier waarop je van een geaardheid een soort act maakt door het wegnemen van die grens tussen gedrag en geaardheid.
Naast dat ik denk dat dat gewoon onwaar is, vind ik dat ook nog eens bijzonder denigrerend naar holebi's die hebben gestreden voor de erkenning van hun geaardheid, en de mogelijkheid om deze geaardheid openlijk in de praktijk te brengen.
Je had je evengoed kunnen neerleggen bij het kerkelijke standpunt over geaardheid.
Er is christelijke homotherapie omdat christenen gekke opvattingen hebben. Lijkt me niet relevant om te achterhalen hoe het werkelijk zit met geaardheid en gedrag.
Gekke opvattingen kunnen ook voor zelfdiscrepantie zorgen, en zijn derhalve weldegelijk relevant.
Natuurlijk is er verschil tussen verlangen en daad. Maar verlangen is ook al een daad. Het verschil is gradueel, niet essentieel (we hebben geen aparte ziel) en onderbrekingen zijn legio. Om te overleven tussen roofdieren hebben we geleerd zonder moeite over te schakelen van de ene gedachte op de andere, van de ene handeling op de andere.
Volgens mij is overschakelen van de ene op de andere gedachte iets anders dan gedrag.
Gedrag is immers activiteit die (mogelijk) door anderen kan worden waargenomen.
Gedrag is buitenkant, en komt niet noodzakelijkerwijs overeen met wat er in een hoofd omgaat.
Verlangen is ook geen daad, want verlangen is geen doelbewuste handeling.
Een verlangen "doe" je niet, maar heb je.
(En zo hebben we de grens ook meteen te pakken, denk ik.)
Jagang schreef:Het lijkt me een gevaarlijke ontwikkeling wanneer je geaardheid en gedrag wil gelijkschakelen, want dan begeef je je in feite op hetzelfde pad als sommige voorgangers, die beweren dat homoseksualiteit een keuze is.
Er zijn tal van gevallen waarin homosexualiteit een keuze is.
Die gevallen noemen we biseksueel.
Jagang schreef:Ik denk dat, wanneer iemand van, laten we zeggen 40 het doet met iemand van 15, je dit welhaast per definitie (ook) machtsmisbruik mag noemen.
Zo geef je toch ook aan dat het je om het machtsmisbruik gaat?
Maar dat ontken ik toch nergens?
Ik stelde eerder alleen dat een leeftijdsgrens meer voor de hand ligt, omdat leeftijd gemakkelijker is te controleren dan machtsmisbruik.
Ik denk dat een leeftijdsgrens dat probleem al grotendeels opvangt, en dat we het daarmee eigenlijk maar moeten doen.
Jagang schreef:We hebben allemaal wel eens berouw om dingen die we hebben gedaan, maar we hebben ze gedaan omdat we ze niet konden laten, met de kennis en/of emotie's van toen.
Dat is toch wel erg makkelijk, niet te controleren en de broodwinning van een hele verzorgingsindustrie.
Siger, we léren op deze manier.
Het hele idee achter leren is dat men soms stomme beslissingen neemt.
Zonder stomme beslissingen leer je niets.
Het feit dat je sommige zaken in het verleden niet anders hebt kunnen doen, sluit niet uit dat je ze in de toekomst wél anders kan doen, en als gezond functionerend mens waarschijnlijk ook anders dóét.
(Tegelijkertijd kan je een toekomstige beslissing óók maar één keer nemen, waarmee er één mogelijke uitkomst is.)
Er zijn ook mensen die op dat vlak wat minder gezond functioneren.
Wat dat betreft zijn hersenen en psyche niet anders dan de rest van het lichaam.
Als er, zoals wij beiden denken, géén scheiding is tussen lichaam en geest, is er ook geen reden om een wezenlijk onderscheid te maken tussen het brein en (de rest van het) lichaam als het gaat om (dys)functioneren.
Het een is simpelweg een rechtstreekse consequentie van het ander.
En ja, zieken zijn de broodwinning van het zorgsysteem.
Daar hebben we het zorgsysteem ook ooit voor opgezet.
)