Freethinker.nl

Ik vond het moeilijk om een forum te kiezen voor het onderwerp waar ik heen wil.
Is het actualiteit?
Is het goed nieuws?
Is het de babbelbox?

Ik heb het hier geplaatst, omdat ik hier toch ook een beetje een discussie in zie over ethische dilemma's.
Aan de moderator om het te verplaatsen indien nodig.

Het kan dus nog steeds, een witte raaf ontdekken tussen de "rommel" op de romelmarkten.
Als postzegelverzamelaar ken ik deze uitdrukking en heb dat zelf ook wel meegemaakt, dat ik op veilingen een "partijtje ongeregeld" kocht en na uitzoeken een zeldzaamheid aantrof.

http://www.gelderlander.nl/voorpagina/a ... lmarkt.ece" onclick="window.open(this.href);return false;

ARNHEM - Aldolf Weis Mirando uit Arnhem, pianist en leider van een van de zigeunerorkesten Tata Mirando, heeft onlangs voor 50 euro een viool gekocht die volgens schattingen tot anderhalve ton waard is. De Arnhemmer schafte het instrument, gebouwd in 1801, aan op een rommelmarkt in Den Bosch.
............

Als kenner heb je soms met één oogopslag "het gevoel iets bijzonders" te zien, soms zelfs zonder het exact te weten, maar wel de overtuiging te hebben het verder na te willen zoeken.
Dat laatste heb ik heel sterk ontwikkeld na een aantal jaren in de "verzamelaarswereld rond te lopen".
Voor bepaalde objecten, waarin je dan altijd al in geïnteresseerd was, kun je dat gevoel ontwikkelen, natuurlijk aan de hand van achtergrond kennis, die je opgedaan hebt.

Nu het punt.
Vooropgesteld dat bij een eerlijke en juist afgehandelde transactie, alles wettig is.
Bij velen zal de vraag bovenkomen:
Wat doe je in zo'n geval, als het gaat om het kopen van een particulier?
Je ziet iets, je vraagt wat het kost, en je koopt het dan; of niet.
Al dan niet met het spel van afdingen en uiteindelijk een handjeklap.
Ga je ervan uit dat de verkoper wist wat hij verkocht?
Of dat hij het misschien niet wist, maar het niet belangrijk genoeg vond om zich eerst te informeren voor hij iets te koop aanbiedt?

Bij volwassenen op een rommelmarkt ga ik daar meestal wel vanuit.
Het is vaak duidelijk te zien, dat zo iemand zijn zolder of die van zijn ouders leegruimt of dat het iemand is die dit vaak doet als hobby, wat te "scharrelen" en om iets bij te verdienen.
Bij de laatste ga ikzelf ook tot het uiterste om wat te scharrelen en ben dan blij, als ik mijn witte raaf ontdek en kan kopen.

Bij particulieren thuis (in mijn geval gaat het dan om postzegels) heb ik daar soms toch wat moeite mee, wordt het intaxeren in hoeverre men zich heeft laten informeren, en vaak zal ik ze adviseren de spullen eens aan kenners te laten zien of te laten taxeren.
Veel mensen nemen bewust niet die moeite of zeggen, dat ze dat hebben gedaan en dan heb ik geen enkel probleem om dingen over te nemen voor het bedrag dat ze vragen, als ik dat redelijk vind.

Op beurzen, vooral met postzegels heb ik die ervaring, lopen altijd veel kinderen rond.
Daar gelden voor de meeste mensen heel andere normen.
Na jaren ken ik nog de mensen, die kinderen hun zeldzame postzegels hebben afgetroggeld, die ze van hun opa meekregen om te ruilen.
Dan werd hun een fiks aantal mooie plaatjeszegels in de hand gestopt en verruilde de antieke zegel van eigenaar.
Ikzelf leerde hen dan altijd een aantal van die zegels achter in hun boekje te doen ( en wees ze die aan) en die nooit 1 op 1 te ruilen of zich wat in hun handen te alten stoppen, maar altijd van iemand een catalogus te vragen.

[1]
Mijn vriendin kocht ooit eens op een rommelmarkt van een kerk een bijna nieuw damesportemonnee.
Toen was de dialoog meestal.
"Wat kost dat?"
"Doe maar een kwartje."
Thuisgekomen bleek er nog voor bijna een gulden aan kleingeld in te zitten.
Ik ben niet naar de kerk teruggegaan.
[2]
Twee keer hebben we een echte Arne Jacobsen lamp gevonden.
De eerste keer betaalden we f 2,50, de tweede kochten we voor f 8,00.

Hoeveel de lamp nu waard is, weet ik niet, de eerste is na de scheiding verloren gegaan, de tweede hangt bij mijn dochter thuis.

Gave lamp!

Mooie lamp.
De goede ontwerpen van eind 60er en 70er jaren worden nu wel het nieuwe antiek genoemd, zeker nu de Art Nouveau en de Art Deco door beginnen te schuiven naar het antiek.
In de 70ger jaren had het mijn volle aandacht, daar het mijn smaak en die van mijn ex was in een tijd dat mensen hielden van zwaar eiken en pluche.
Mijn huidige echtgenoot kan dat minder bekoren.

Maar eigenlijk is er een heel andere groep ontstaan van waardevolle "vintage" verzamelaars, nl. de produkten van de avantgarde, die ieder tijdperk wel heeft en die in hun verkoopperioden voorbehouden waren aan de mensen met een grote portemonnee en aan de liefhebbers van avantgardische ontwerpen.

Die groep kopers wil vaak steeds weer de nieuwste ontwerpen, want de echt goede ontwerpen worden in hun mode periode veel nagemaakt.
Voor eigenaars van de "namaak" is dit 20 jaar later ouderwets.
Zodoende blijft er vaak niet veel van over voor de liefhebbers, die wel houden van de goede kwaliteitsontwerpem en als er dan een bekende naam achter staat, worden het uiteindelijk veilingstukken.

Zo kan de "kenner" vaak de prachtigste dingen kopen op rommelmarkten.
Ik heb dan ook al aardig wat opgevist op vooral de franse rommelmarkten in de kleine dorpjes rond grote steden in Frankrijk.
Mijn beperking is dan de ruimte van mijn caravan.
En de laatste tijd ook die van mijn huis, want ik groei dicht
Vandaar dat ik het de laatste jaren toch bij miniatuur houd.

PS.
Misschien wordt dit toch een onderwerp voor cultuur?

http://www.designtop100.com/designer/info/arne-jacobsen" onclick="window.open(this.href);return false;
Leuk lijstje trouwens voor dit onderwerp

Bob den Uyl heeft er ooit een vermakelijk verhaal over geschreven: "Vogels kijken". Hierin heeft iemand een talent voor het ongewild spotten van bijzondere vogels. Hij besluit dit op kunst toe te passen en koopt op rommelmarkten en antiekzaken van alles en nog wat op en om de haverklap zit er weer zo'n witte raaf tussen.
Uiteraard gaat dit op een gegeven moment mis.

Sowiso een schrijver die ik kan aanraden als je van zwartgallige humor houdt.

Wat mij betreft geldt voor handel in kunst en cultuur dat de waarde primair bepaald wordt, door wat de koper bereid is ervoor te betalen als maximum, en als minimum datgene wat de verkoper ervoor wil ontvangen. Het gebied waarbinnen gehandeld kan worden kan erg groot en zeer nauw zijn. Factoren als exclusiviteit bepalen vooral wat de verkoper ervoor wil hebben, en wat de koper ervoor bereid is te bepalen. Hoe meer van dat soort factoren bekend zijn, hoe makkelijker de vermoeddelijke (ver)koopprijs op voorhand te voorspellen is.

Echter toen ik nog in een bandje speelde, was ik vooral van mening dat we een product brachten waarvan het belangrijk was dat wij bepaalde wat de cultuur / kunst is wat we wilde scheppen. Of het handel was, daar waren we totaal niet mee bezig. MAW, kunst en cultuur gaan gewoon door, ongeacht of de handel erin floreert of juist stagneert. Dat er kunst en culturele producten geproduceerd worden door mensen die daarin hun passie stoppen en er plezier aan beleven vind ik in dit geval vele malen belangrijker dan hoe die handel daarin precies gaat, omdat die handel eigenlijk niet hoort te bepalen of iemand een tekening maakt, een muziekinstrument bespeelt of een toneelstuk opvoert. De basis van die productie dient passie en plezier te zijn, ondanks het harde werken wat het soms kan zijn.

Groet,

Bob