Column: De man en het ezeltje....
Geplaatst: 24 jan 2006 21:26
De man en het ezeltje....
Er was eens een man met een ezeltje. Elke dag brachten ze met een karretje eieren naar de markt in de grote stad. Het was een vast patroon. Elke morgen haalde de man het ezeltje uit zijn stal spande het voor het wagentje waarop hij de eieren al had geladen. In een ferme draf ging het naar de stad. Daar aangekomen gaf de man het ezeltje haver en vers water als beloning. De eieren werden snel verkocht omdat de man steeds als een van de eersten op de markt was doordat zijn ezeltje zo flink draafde. Ze konden weer vroeg naar huis en thuis gaf de man het ezeltje opnieuw een flink portie haver en lekker fris water en borstelde hij het beestje vol liefde. Het ezeltje was zelfs zo dankbaar dat de man haar 's morgens niet eens meer uit de stal hoefde te halen, het stond al bij het wagentje te wachten om haar werk met veel plezier te kunnen doen. Na verloop van tijd werd de man rijk, vooral door de enorme inzet van het ezeltje. De man werd onzorgvuldig en vergat soms het ezeltje zijn haver te geven op de markt. Ook bij thuiskomst was dat soms het geval en van het heerlijke borstelen kwam bijna nooit meer iets. Het ezeltje stond 's morgens niet meer bij het wagentje te wachten en zijn ferme kwieke draf veranderde in een sloom slakkengangetje. Ze kwamen steeds zo laat op de markt dat de helft van de eieren niet meer werden verkocht en deze mee terug naar huis gingen. De moraal: Door zijn rijkdom was de man zijn dankbaarheid vergeten en dacht nog alleen aan zijn eigen ik.......
Er was eens een man met een ezeltje. Elke dag brachten ze met een karretje eieren naar de markt in de grote stad. Het was een vast patroon. Elke morgen haalde de man het ezeltje uit zijn stal spande het voor het wagentje waarop hij de eieren al had geladen. In een ferme draf ging het naar de stad. Daar aangekomen gaf de man het ezeltje haver en vers water als beloning. De eieren werden snel verkocht omdat de man steeds als een van de eersten op de markt was doordat zijn ezeltje zo flink draafde. Ze konden weer vroeg naar huis en thuis gaf de man het ezeltje opnieuw een flink portie haver en lekker fris water en borstelde hij het beestje vol liefde. Het ezeltje was zelfs zo dankbaar dat de man haar 's morgens niet eens meer uit de stal hoefde te halen, het stond al bij het wagentje te wachten om haar werk met veel plezier te kunnen doen. Na verloop van tijd werd de man rijk, vooral door de enorme inzet van het ezeltje. De man werd onzorgvuldig en vergat soms het ezeltje zijn haver te geven op de markt. Ook bij thuiskomst was dat soms het geval en van het heerlijke borstelen kwam bijna nooit meer iets. Het ezeltje stond 's morgens niet meer bij het wagentje te wachten en zijn ferme kwieke draf veranderde in een sloom slakkengangetje. Ze kwamen steeds zo laat op de markt dat de helft van de eieren niet meer werden verkocht en deze mee terug naar huis gingen. De moraal: Door zijn rijkdom was de man zijn dankbaarheid vergeten en dacht nog alleen aan zijn eigen ik.......