Freethinker.nl

Mariakat schreef:Daar houd ik het op.
Als je maar hard genoeg gelooft wordt dat zeker waar.

De kat van de buren, een Ekster of Kauw is waarschijnlijker maar minder sympathiek.

Mariakat schreef:Ik had gehoopt op wat tips, hoe ik mijn tuin in een woonwijk, met begrip voor mijn buren, toch een goed tehuis kan laten zijn voor alles wat groeit en ook wriemelt.

.

Hier wat aan Mariekat?

http://www.waterwereld.nu/natuur.php" onclick="window.open(this.href);return false;

Schitterende site.
Wat een goed idee, die insektenkasten.
Bedenk ik gelijk, dat we een reuze insektenkast hebben in de vorm van ons "houthok", 3.5 kant latten, waar de wind door kan met een afdak.
Een paradijs voor al dat gewriemel.
Als we dat in de winter gaan gebruiken komen we van alles tegen.
Elk jaar in het voorjaar ruim 4 kuub brandhout, wat een jaar over blijft liggen om te drogen. De oude hoeveelheid ligt er dan meestal 1.5 tot 2 jaar.

We hebben trouwens vorige week de eerste vlinder alweer gezien.
Een atalanta.
Hoe kan het ook anders.

Die boomstammen met gaten, ook een goede tip!

Nog geen vlinders hier wel gebruikt een merel ons kleine tuintje als bouwmarkt en sleept ze de hele dag door met materiaal waarvan ze twee tuinen verder een nest aan het bouwen is.

Het weer zit mee, kon me niet meer inhouden en ben al met het groen begonnen.

Toch wel watergedragen verf toch?
En goed ventileren als je binnen sta, anders ga je zo raar uit je ogen kijken.........

Ik doe op mijn balkon niet aan biologisch tuinieren maar aan permacultuur.

Deze Nederlands-talige website geeft zeer goede info over hoe je daar mee kan beginnen: http://www.permacultuurnederland.org/" onclick="window.open(this.href);return false;

Het is werkelijk helemaal een andere manier van land en tuinbouw bedrijven, maar wanneer je oplettend en geduldig te werk gaat kom je stap na stap steeds verder. Het meest mooie aan permacultuur -dat is dan volgens mijn eigen ervaring- is dat je uiteindelijk ook zelf tot inzichten en ideeën komt.
Ik had werkelijk nooit vantevoren kunnen bevroeden dat mijn balkon zo vol van allerlei wonderlijke tinten groen en andere prachtige kleuren kan zijn en ook nog veel heerlijke voedzame groente en kruiden kan opleveren. Ik teel nu warempel zelfs aardappels op mijn balkon, in afgedankte autobanden.
Ik kan nu helaas geen foto's plaatsen omdat mijn camera de pijp aan Maarten gegeven heeft, en alles wat daarin zit opgeslagen krijg ik maar niet overgeheveld naar mijn computer.

>Edwin< schreef:Ik doe op mijn balkon niet aan biologisch tuinieren maar aan permacultuur.
.

Wat ik bij permacultuur nooit heb begrepen is hoe je bodem niet kan uitputten (zeker op een balkon) wanneer je die groentes opeet. Planten leggen weliswaar stikstof vast soms, dus ik kan me nog voorstellen dat je dat terug de grond in kan brengen, maar waar blijven je fosfaten??

(Of wou je zeggen dat je ook poept en plast in je balkontuin? Want dan is het cirkeltje inderdaad wel weer rond, maar ik kan me voorstellen dat dat weer andere nadelen heeft)..

Samsa schreef:Wat ik bij permacultuur nooit heb begrepen is hoe je bodem niet kan uitputten (zeker op een balkon) wanneer je die groentes opeet. Planten leggen weliswaar stikstof vast soms, dus ik kan me nog voorstellen dat je dat terug de grond in kan brengen, maar waar blijven je fosfaten??

(Of wou je zeggen dat je ook poept en plast in je balkontuin? Want dan is het cirkeltje inderdaad wel weer rond, maar ik kan me voorstellen dat dat weer andere nadelen heeft)..

Hhmm, ik werk op basis van plantaardige mest en tot nog toe ben ik geen onoverkomelijke problemen tegengekomen.
In de natuur kom je ook vaak genoeg planten tegen waarvan je je afvraagt hoe zij aan hun voedingsstoffen komen, extreem dichtbegroeide omstandigheden dus hoe komen zij aan hun nodige voedingsstoffen? Ik ben daar nog niet echt een duidelijk antwoord over tegengekomen in de lectuur en literatuur over permacultuur. Maar mijn groente, kruiden en aardappels zijn van een goede kwaliteit.
Het is op mijn balkon tijdens het voorjaar en de zomer en het najaar wel altijd een komen en gaan van vele insecten, vooral bijen en hommels, (insecten laten ook best wel veel poep achter) en een tweetal Vlaamse gaaien. Die twee Vlaamse gaaien komen vooral in de namiddag opdagen.
Menselijke uitwerpselen zijn inderdaad niet aan te raden.

>Edwin< schreef:
Hhmm, ik werk op basis van plantaardige mest en tot nog toe ben ik geen onoverkomelijke problemen tegengekomen.

Nou daar zit ik dus zelf mee.. plantaardige mest is natuurlijk prima, maar technisch vraag ik me dan wel af waarom ik niet op dat stuk ga verbouwen ipv de planten te composteren (ik maak er vooral gier van eigenlijk, maar echt veel fosfaat zit daar niet in geloof ik).

In de natuur kom je ook vaak genoeg planten tegen waarvan je je afvraagt hoe zij aan hun voedingsstoffen komen, extreem dichtbegroeide omstandigheden dus hoe komen zij aan hun nodige voedingsstoffen? Ik ben daar nog niet echt een duidelijk antwoord over tegengekomen in de lectuur en literatuur over permacultuur.

Nou dat vind ik niet zo gek: hun bladeren en vruchten vallen niet ver van de boom, dus in feite 'verbruiken' ze lokaal niets. Als je daarentegen op een stuk land continu dingen gaat verbouwen, vervolgens dat opeet, en de afvalstoffen ergens anders dumpt, dan heb je een netto uitstroom.. Doe je dat maar lang genoeg krijg je gewoon arme grond. In Indonesie waar ik geruime tijd verbleef losten ze dat op door die grond dan gewoon ongebruikt te laten liggen, daar ging wel 50-100 jaar overheen wilde je dat weer voor landbouw benutten.

Ik snap niet hoe permacultur dat probleem oplost: ik krijg gewoon de indruk dat zij dit probleem uitsmeert over een hele lange periode...

En hoe gaat het met de tuin en de aardappels Mariakat en Edwin??

Samsa schreef:Ik snap niet hoe permacultur dat probleem oplost: ik krijg gewoon de indruk dat zij dit probleem uitsmeert over een hele lange periode...

In Europa lostte men dit vroeger op met het drieslag stelsel

Het gebruik van stalmest en later chemische meststoffen heeft de productiviteit verhoogd, maar door de wet van het minimum (zie Justus Von Liebig]) leidt deze intensivering uiteindelijk toch tot verarming. Een belangrijk voorbeeld is de verdwijning van de "vezelachtige" bodemstructuur uit plantaardig strooisel en uiteindelijk van alle bodemleven (onze nabije tegenvoeters.) Dus inderdaad uitstel van executie, zoals je suggereert.

Een goede oplossing kan "zonering" zijn, een van de basisprincipes van permacultuur. Tenslotte is er een langzame toename van natuurlijke voedingsstoffen door erosie van gesteenten en de vorming van humus. Alleen lijkt dat enkel grootschalig mogelijk.

Tuin ligt er prachtig bij.
De allereerste bloemen, struiken en bomen zorgen al voor flinke kleuraccenten.

En nu eindelijk de broodnodige regen.
Eerst een paar dagen miezeren.
Af en toe een plensbui zou ook geen overbodige luxe zijn.
Kunnen de boeren aan het zaaien.

Ps. Van permacultuur heb ik geen kaas gegeten.
Ik weet niet eens wat de essentie daarvan is.

Bij permacultuur oogst je enkel de vrucht of wat je nodig hebt van de plant, de rest laat je op de grond liggen om de grond vruchtbaar te houden. Dat lukt natuurlijk niet voor 100 jaar aan één stuk, daarom dat men ook om de 6 a 10 jaar het stuk grond dient te laten rusten. (geen actieve kweek, wel regelmatig maaien zodat het onkruid als voedsel dient) De essentie van permacultuur is de balans nastreven tussen de natuurlijke omgeving en je kweek (methodes)

wie interesse heeft kan hier alvast een kijkje nemen; http://www.permacultuur.net/" onclick="window.open(this.href);return false;

MVG, LD.