gerard_m schreef:@ Jagang:
Is dat zo?
Kan je me een ideologie aanwijzen, die recentelijk tot verboden is verklaard in NL?
En heeft dat veel effect, denk je?
Zou het niet gewoon ondergronds gaan wanneer je dat deed?
Oh, sorry, ik heb deze post van jou helemaal over het hoofd gezien!!
Die kan ik hier nog wel even beantwoorden, en een aantal andere punten uit Uncle Rat's antwoord zal ik in een ander topic meenemen om ze aan te bieden voor een bredere discussie, dus als zijnde niet gericht aan één persoon specifiek.
Iedereen die een normaal debat kan voeren mag daar meedoen, want het onverschillige universum verhoede dat de beschuldiging van vluchtgedrag het laatste is dat op een ieder's netvlies gebrand blijft.
Maar eerst:
Voor zover ik weet is het nazisme in feite verboden. Het brengen van de Hitlergroet, het verkopen van Mein Kampf etc. is verboden.
Dat is symbool politiek, gericht tegen ideologische symbolen.
Als ideologie die geen aanspraak maakt op "eeuwige bronnen", kunnen zij gemakkelijk een nieuwe set symbolen en groeten kiezen, en zo onder de radar van de wet dezelfde ideologie weer op poten zetten.
Dit is dan het "Neo-nazisme".
http://nl.wikipedia.org/wiki/Neonazisme
De gedachte achter de bestaande extreem-rechtse groeperingen blijft echter dezelfde: "Witte" suprematie.
Hooguit zou je kunnen stellen dat het neonazisme iets minder de nadruk legt op antisemitisme, maar meer tegen andere etniciteiten in het algemeen, hoewel dit per groep zal verschillen.
En verboden?
Hoe vaak worden we nog getrakteerd op berichten over extreemrechtse demonstratie's?
(Vrijwel altijd ICM een "antifa" tegendemonstratie.)
Nee.
Je kan jezelf wijsmaken dat het nazisme is uitgeroeid omdat men de symbolen heeft verboden, of aan banden heeft gelegd, maar het extreem-rechtse gedachtengoed is nog lang niet dood, en ik wil niet weten hoeveel neonazi's zich ophouden in de slipstream van de PVV.
Overigens is "Mein Kampf" in het moderne informatietijdperk in het geheel niet moeilijk te verkrijgen.
In Amerika is het boek niet verboden, en voor een paar tientjes laat je het invliegen, en brengt de TNT het braaf bij je aan de deur.
Ik denk niet dat het erg zinvol is om dat boek langer te verbieden.
Misschien gaat een klein groepje ondergronds, maar het verbod heeft denk ik wel degelijk effect. Hoe veel aanhang de stroming zou hebben zonder zo'n verbod is niet te zeggen, maar nu is algemeen bekend dat het een schadelijke ideologie is. Op alle scholen wordt dit uitgebreid onderwezen.
Ik denk dat de stroming aan een revival bezig is, door onvrede over immigrantenpolitiek, en de toenemende invloed van meer "voortvarende" Islamieten in bepaalde plaatsen/wijken.
Natuurlijk wordt onderwezen dat het nazisme een kwalijke ideologie is, doch ik denk niet dat je daar al te zeer een bescherming van hoeft te verwachten.
Want methodes die men verwerpt, kunnen in een situatie waarbij een gevoel van bedreiging overheerst gemakkelijk worden gerationaliseerd.
Dat heet in mijn woorden het "Maar nu is alles anders!"-syndroom.
Met discriminatie mis je in bovenstaande voorbeelden een belangrijk kenmerk van de islam. De Fiat club uit jouw voorbeeld mag Mercedes bezitters weigeren, maar bemoeit zich verder niet met de niet-Fiat rijders. Wie geen lid wordt van de Fiat club, of zijn lidmaatschap opzegt, heeft gewoon niets meer met de Fiat club te maken. Dit geldt ook voor clubs waarbinnen discriminatie voorkomt, zoals een vrouwen sportclub. Kortom: deze clubs respecteren de vrijheid van anderen waarvan zij zelf ook gebruik maken.
Waar het mij om ging, is dat een vereniging/club/stichting in staat moet worden gesteld om haar doelstellingen te behouden en te beschermen, behoudens hun verantwoordelijkheid jegens de wet.
Dit schept ook de plicht tot het actief in stand houden van dat wat ik maar onder de gemeenschappelijke noemer "verenigingsleven" schaar.
Dit geldt voor clubs, maar ook voor levensbeschouwingen.
De islam spreekt zich in voorschriften echter ook uit over niet-leden: niet-islamitische homo's merken dit in diverse wijken nu al. Niet-islamitische gelovigen of ongelovigen hebben een serieus probleem in landen waar de club groot genoeg is. En wie de club verlaat, moet worden gedood.
In tegenstelling tot wat sommigen denken, vind je mbt deze stellingname geen vijand in mij.
Ik ben het alleen niet eens met kopvoddentaxen, discriminatoire regels en andere vormen van directe repressie op een groep individuën.
Wanneer je je, zoals ik, uitspreekt over mijn visie die zegt dat groepen geen bijzondere rechten moeten worden toegekend, maar dat deze rechten individuen betreffen, zal je hieruit ook consequentie's moeten trekken voor het toepassen van repressie: Ook dit kan dan geen groepen betreffen, maar slechts individuën die zich niet wensen te schikken naar de rechtsstaat, hoe veel het er dan misschien ook mogen zijn.
Die zien we dan wel terug in de statistieken.
Het probleem is namelijk dat de Islam niet categorisch is te onderscheiden van andere godsdiensten, op dit punt.
Je kan aanvoeren dat er meer abjecte regels in de Koran staan dan in andere geloofsboeken, doch dit is een kwantitatief en geen categorisch gegeven. Ook andere geloofsboeken kunnen prima ter rechtvaardiging dienen van wangedrag, zoals bijv. het doden van abortusartsen.
Een andere benadering kan zijn het gedrag van gelovigen.
Als je stelt dat er vanuit de Islam een stuk meer wandaden worden begaan dan vanuit andere godsdiensten, dan is dat op dit moment zeker waar.
Maar men dient zich tevens te beseffen dat niet alle Islamieten zich schuldigmaken aan deze wandaden, of deze zelfs maar aspireren, en dat de vergelijking tussen de Islam, het Christendom en het Jodendom een momentopname is, aangezien de historie van het Christendom ook niet bepaald naar lavendel geurt.
Het is logisch dat de meest dominant aanwezige groep (niet noodzakelijkerwijs de grootste) op enig moment "het gezicht" wordt van een religie.
Maar toch is er ook hier geen categorisch, maar een kwantitatief onderscheid tussen de Islam en andere religie's, gezien het Christengeweld dat ik eerder reeds aankaartte.
Hooguit kan je stellen dat het Christendom onder invloed van de Verlichting min of meer "salonfähig" is geworden, en dat het hier bij Islamieten, netjes gezegd, nog wel eens aan ontbreekt.
Feit blijft dat we, wanneer we Islam vergelijken met andere godsdiensten, er geen andere dan kwantitatieve argumenten naar voren komen om deze godsdienst de bestrijden.
Maar op basis van kwantitatieve gegevens kan je geen uitzonderingswetten maken voor hele groepen.
Dat kan wel bij boeken als "mein Kampf", die ondubbelzinnig geweld prediken, en geen vredelievende en/of gematigde/oppervlakkige aanhangers kent.
Bij "mein kampf" is het verbod duidelijk gefundeerd door een categorische
kwaliteit van het werk, zelfs al stelt dat verbod in de meer praktische zin niet veel voor.
Maar wanneer je de Islam wil aanpakken op nare passage's in de Koran, verplicht je dat tot het doen van hetzelfde bij andere godsdiensten. Wanneer je de Islam wil aanpakken op het gedrag van meer radicale leden, zal je hetzelfde moeten doen bij andere godsdiensten.
Temeer omdat godsdiensten zich verenigd weten in een strijd tegen het secularisme.
Secularisme is de grootste vijand aller godsiensten, en het Christendom, de Islam en het religieuze Jodendom vormen in deze strijd drie handen op één kruis, in hun onvermogen het geloof in een god an sich te bekritiseren.
In je posts gooi je alle religies naar mijn idee te veel op één hoop. Citeer Jezus en vraag vervolgens aan christenen eens of afvalligen vermoord moeten worden. Citeer daarna Mohammed en vraag het aan de moslims. Een moslim moet lijnrecht tegen Mohammed ingaan om vrijheid van religie te accepteren. Ik ken geen enkele christen of boeddhist die hier moeite mee zou hebben. Daar zit toch een verschil.
Nee, ik zie hier geen categorisch verschil.
Je doet net alsof moslims de enigen zijn die zo'n prachtig consistent boek hebben, dat ze niet aan "cherry picking" hoeven te doen.
Naar mijn idee doe je de Koranschrijvers daarmee teveel eer.
Allereerst is het Christendom gedomesticeerd door de Verlichting, en heeft het daarvoor een lange geschiedenis van onderdrukking, slavernij en moord gehad.
En ja, ook "ketterij" en "heidendom" is een lange tijd verboden geweest.
De civilisatie van het Christendom is niet vanuit de Bijbel gekomen maar vanuit de mens, die (vaak impliciet, via gerommel met de "context") afstand neemt van de Bijbel, en van grote delen van de oud-testamentische moraal.
Laten we dat niet vergeten.
Ik ben geen bijbelkenner, en het zou goed kunnen dat er binnen het Christendom niet zoiets is als een doodstraf op afvalligheid. Maar doet dat ertoe wanneer er wel 100 andere Christelijke rechtvaardigingen zijn voor moord en doodslag? De vredigheid van het leeuwendeel der Christenen, is niets intrinsieks Christelijks. Het is beschaving.
De enige manier om ook Islam te domesticeren, is door hen, met aanpak van figuren die zich niet aan de wet wilen houden, de kans te gunnen om onder kritiek ook met hun context te gaan rommelen, en zich via die weg te civiliseren.
Stel dat ik een club opricht waarvan kinderen van leden automatisch ook lid zijn en ik voorschrijf dat iedereen die eruit stapt moet worden vermoord. Deze statuten zijn volgens mij strafbaar (= oproep tot moord). Maar vervolgens noem ik mezelf profeet en heb ik dus een religie gesticht. Ben ik dan ineens niet meer strafbaar vanwege vrijheid van religie?
In de bijbel staan passage's over slavernij, dus dan moeten we het Christendom en het religieuze Jodendom ook maar verbieden.
Ik denk dat de grondwet hierin duidelijk is: Men mag zijn/haar godsdienst of levensovertuiging belijden, zolang dit niet in strijd is met de wet.
Die toevoeging is er uiteraard om de "moordstatuten" buiten werking te stellen.
Oproepen tot geweld is in Nederland bij wet verboden, en daar zullen ook godsdienstigen zich naar moeten schikken, willen zij niet vervolgd worden.
Een ideologie of religie die feitelijk oproept tot strafbare feiten, verspeelt m.i. het recht op vrijheid. Dit geldt voor iedere religie of ideologie, maar in de praktijk zullen andere geloven geen moeite hebben om in te stemmen met wettelijke beperkingen, zoals: niet oproepen tot moord.
Hier gaan we weer: De draai van een kwalitatief naar een kwantitatief argument.
Niet kwaad bedoeld, maar let hier in het vervolg meer eens op in het debat, ook tussen anderen.
ik zie deze heen-en-weer verschuiving namelijk vaak op dit forum.
Eerst wijst men bij de Islam op de
aanwezigheid van kwalijke teksten die oproepen tot geweld, en zodra het gesprek kantelt naar Christenen is opeens het gedrag van de als representatief geziene groep gelovigen leidend, in plaats van de teksten.
Hetzelfde gebeurt wanneer je aankaart dat ook de Koran multi-interpretabel is; ook dan verschuift de aandacht van de tekst opeens naar het gedrag van een in het oog lopende groep gelovigen.
Dit komt op mij niet consequent over.
Ofwel je trekt een lijn langs de aanwezigheid van bepaalde teksten, ofwel je trekt een lijn langs het gedrag van gelovigen, die natuurlijk nimmer de gehele groep met die geloofsnaam betreffen.
De derde mogelijkheid is de mogelijkheid die we nu reeds kennen: Wetsovertreders aanpakken.
Dat laatste lijkt mij het meest aannemelijke, daar kwantitatieve argumenten vooral leiden tot arbitrair geneuzel, en het verbieden van "heilige" boeken me niet aan de orde lijkt.
Wanneer je een beleid voorstaat tegen Islamisering, is het minste wat je moet doen een consequente lijn trekken. Doe je dat niet, dan laat je je in met wetsongelijkheid door te zeggen "Bij Islam zijn de teksten bepalend, maar bij Christenen het gedrag van gelovigen."
Verder raad ik je aan om eens op de koffie te gaan bij een SGP-er, en dan ontdek je dat het laagje beschaving ook daar vrij dun is.
ik ben het trouwens met je eens wat betreft de jizya of kopvoddentax: barbaarse bepalingen moeten we niet gaan overnemen.
Daar ben ik blij mee, want op de eerder, door iemand anders geponeerde stelling dat onze wetgeving gebaseerd zou zijn op "oog om oog", valt nog wel een en ander aan te merken.
Ik dacht dat dat juist een kenmerk was van de Sharia.
Tot slot moet men naar mijn idee niet de fout willen maken om de landen waar de Islam dominant is, rechtstreeks te willen vergelijken met het "Christelijke" westen waar het Christendom weliswaar aanwezig is, maar waar het ondergeschikt is aan een seculiere regering.
Dit kan leiden tot een scheve invulling van religieuze hebbelijkheden.
Een echte vergelijking was er pas geweest wanneer er ook nog Christelijke theocratieën hadden bestaan.
Maar voor zover ik weet is dit, op Vaticaanstad na, niet meer aan de orde.
Maar welk éénpartij-stelsel heeft eigenlijk ooit tot gúnstige resultaten geleid voor mens en recht?