Freethinker.nl

@a.r.,

Een indrukwekkend relaas.

Toch zullen mensen zelf, met alle mensen die naast en om hen heen staan, hun eigen uitweg uit hun eigen problemen moeten zoeken. Omdat jij het in je nabije omgeving in negatieve zin hebt meegemaakt, begrijp ik goed dat jij wil voorkomen dat mensen gaan bidden en eventueel in religie verstrikt raken.
De andere optie die je noemde, die van platgespoten worden/blijven, is echter ook geen uitweg.
De vraag is dan ook of en zo ja, waar, er een eventuele ‘derde weg’ is……

@ Yours, wat ik juist duidelijk probeerde te maken was, dát er weliswaar een derde weg is, maar dát is een zeer brede slingerende weg is met ook nog vele zijwegen en diepe valkuilen.....nl de weg van meer kennis opdoen over ziektes, farmacie, psychologie, fysiologie, chirurgie, psychiatrie etc., etc.

Soms gebeuren er dingen in het leven waarbij je moet vechten als een leeuw, en desondanks verlies je die strijd. Dat ik die strijd verloren heb, heeft mij echter geestelijk een veel sterker mens gemaakt, het heeft me geleerd te accepteren dat ik niet iedereen kan "redden"! Ik heb inmiddels heel veel gezien, gehoord, gedacht en vooral gelezen .......en ben door dit alles.....geworden wie ik ben! (nietzsche)

a.r. Het spijt me heel erg voor je dat je zulke negatieve ervaringen hebt en zo hebt moeten knokken om te worden wie je nu bent. ik begrijp je weerstand tegen religie heel goed.

Maar ik heb een heel ander verhaal.

toen ik 10 jaar geleden gescheiden was was ik eigenlijk niemand. (Heb er al eens eerder wat over geschreven op dit forum) Ik was onzeker, had een negatief zelfbeeld, weinig zelfvertrouwen en ga zo maar door. Ik was geen psychiatrisch patient maar zeer zeker rijp voor de psychiater.

ik ben door gelovige goedbedoelende vrienden in de evangelische gemeente terecht gekomen. En daar hoorde ik voor het eerst van mijn leven dat ik belangrijk was, dat ik waardevol was en er wezen mocht! De gedachte dat er een god bij me was die van me hield en mijn leven leidde gaf me kracht. Als ik als alleenstaande vrouw ineens dingen in mijn eentje moest doen, durfde ik dat eigenlijk niet en vond het doodeng. Maar door te bidden, de gedachte aan Gosd gaf me net het duwtje in de rug wat ik nodig had, Waardoor ik ervaarde dat het helemaal niet eng was en ik het best kon. Dat maakte me weer sterker.

als ik me eens rot en eenzaam voelde tilde het gebed me er boven uit. Door te denken dat god bij me was, mijn leven leidde dacht ik dat het dan nu zeker de bedoeling was dat ik alleen zat. En inplaats van dan weg te zakken in mijn verdriet was ik instaat om een boek te pakken en heerlijk te genieten van een avondje voor mezelf.

Als er weer eens een conflict was met mijn ex en er een gesprek over gevoert moest worden werd ik rustiger door te bidden, te weten dat god bij me was tijdens het gesprek, waardoor het gesprek veel beter verliep en ik me niet mee liet slepen door emoties. en na afloop bedankte ik god voor het gesprek wat me ook weer een goed gevoel gaf. Dankbaarheid is een heel fijn gevoel!

ik werd door te geloven een blijde sterke, stralende vrouw. en dit straalde ik uit naar mijn kinderen en andere naasten die daar ook blij van werden. Maar ik heb ze het geloof nooit opgedrongen.

door omstandigheden/ziekte ben ik mijn geloof kwijt geraakt. Waren die omstandigheden er niet, was ik nog steeds een blijde christelijke vrouw, die er heel gelukkig mee was.En zo zijn er hele volksstammen die tot aan hun dood aan toe erg gelukkig zijn met hun geloof en er verder geen vlieg kwaad mee doen. zoals mijn gelovige buurman tegen me zie die onlangs zijn vouw op een rotmanier verloren heeft aan de dood: Ik begrijp een heleboel dingen niet, maar ik wil mijn geloof in Jezus niet kwijt! Gewoon omdat hij er gelukkig mee is. en als ik zie hoe hij met het geloof omgaat om het verlies te verwerken, kan ik alleen maar blij voor hem zijn.

Bij ons in de gemeente zaten een aantal mensen die in het criminele circuit hebben gezeten of zwaar aan de drank of drugs hebben gezeten. Door dat ze tot geloof kwamen en te bidden zijn zij sterker geworden dan de drank of de drugs en het zijn nu gewoon brave stralende huisvader geworden.

ik weet nu dat het nep is, god bestaat niet, het is een placebo. Maar voor hun is het geen nep, geen placebo en het werkt!

psychiaters, een liefhebbende arm om je heen is heel belangrijk, maar altijd maar even. God is er altijd. je kan altijd naar hem toe. en hij luisterd altijd, begrijpt je nooit verkeerd, hij geeft alleen geen antwoord. En soms kan iemand die gewoon stil naar je luisterd meer voor je beteken dat iemand die met raad en advies komt.

als een psychiatrisch patient, die er zelf omvraagt omdat hij uit de rotsituatie wil komen waarin hij zit door middel van bidden en geloven zichzelf een beter leven kan geven hebben ze mijn zegen. Want, hoe je het ook went of keert, uiteindelijk doen ze het toch zelf omdat god niet bestaat! Het is een hulpmiddel, een placebo, maar als het voor hun werkt........

ik ben mijn geloof kwijt geraakt, maar weet wel dat de tijd dat ik geloofde me enorm goed gedaan heeft en ik er sterk uit gekomen ben hoewel ik nu weet dat het nep was. "god" heeft meer voor me gedaan dan een psychiater had kunnen bereiken. Wat ik toen geleerd heb is bij me gebleven. Het was eigenlijk therapie voor me. En als ik nu nog gelovig was.....nou en.....als ik er gelukkig mee was en er verder niemand kwaad meedeed is dat toch alleen maar positief?

Natuurlijk zijn er andere wegen. Dit was mijn weg. En ik kijk er nog steeds met een goed gevoel op terug. hoewel ik NU niet meer snap dat ik het geloven kon.

groet Kristel

sorry dubbel bericht

a.r. schreef:

Chronos schreef:JIj bent dan ook geen Chronisch psychiatrische patiënt.
Omdat jij het kan moeten anderen dat ook kunnen?
Vraag blijft: Wat te doen met Chronisch psychiatrische patiënten?

Nogal bot Chronos, maar: Nee, zeker ben ik geen chronisch psychiatrisch patient, ik heb zelfs bij benadering een idee wat er zich allemaal afspeelt in de hoofden van mensen. Mijn enige referentiekader is mijzelf, wát ik heb meegemaakt in mijn leven (en daar ga ik niet over uitweiden! Uit Liefde voor én ter bescherming van! ), het Liefste dat ik ben kwijtgeraakt, de panische angst voor de eeuwigdurende hel die een vriend mij beschreef, acht jaar lang zelf in "een hel" te leven, mijzelf "dood"vechtend voor..... en verliezend...verziekte levens op vele manieren.....(iig mede) door mijn (buiten mijn schuld om) gebrek aan kennis, door mijn veel te diepe vertrouwen en opzien tegen autoriteit omdat dát me met de paplepel is ingegoten.

Realiteit is bot, ik ga de dingen niet mooier maken dan ze zijn. Soms zijn ze ronduit gewoon smerig, men zal ermee moeten leren leven. Maar aan de andere kant zijn er ook heel mooie momenten.
Dat maakt het leven de moeite waard.

Hoe bedoel je:

Omdat jij het kan moeten anderen dat ook kunnen?

Bedoel je mij te laten voelen dat ik geen inlevings/emphatisch vermogen zou hebben? Integendeel zelfs....ik heb een zeer groot vermogen daartoe.....vele woorden op bijv dit forum geschreven komen bij mij binnen als mokerslagen, raken mij diep....(hopelijk) niet voor niets heb ik meerdere malen deze voor mij diep indrukwekkend woorden van Nietzsche geplaatst op dit forum:

Nee, een kleine groep (o.a. de chronische psychiatrische patienten) hebben nu eenmaal de capciteiten niet in zich om ooit beter te worden of te veranderen, de hopeloze gevallen.
Wie zijn wij om te bepalen wat het meest effect zal opleveren? Waar ik overvalt is dat jij blijkbaar het best weet voor die groep personen. Ik zie personen/hulpverleners/religieuzen etc. die hun best doen in alle oprechtheid maar ook diverse onverschillige mensen die er een potje van maken.
Niet alle zijn doctor Frankenstein.

dat religie een valse zekerheid is en dát wetenschap veel minder weet dan de leek denkt, dat "autoriteiten" het ook vaak niet weten en om die reden ook maar "aanklootvioolen"!
Maar hen dan maar terug te sturen het moerassig religieus bos in, omdát zij geen antwoorden hebben ....stuit mij dusdanig tegen borst (omdat ik weet hoeveel demonen er in dat bos zijn) ....dat ik nog liever zie dat mensen "platgespoten" worden, dan hen in dát moeras te laten verzuipen!

Zolang wij nog te weinig weten van eventuele genezingsprocessen zal er geknoeid moeten worden.
Helaas zijn deze mensen proefkonijnen, het is niet anders.
Hoeveel mensen zijn niet gestorven voordat de medische wetenschappen zover is om bv harttransplantaties te kunnen uitvoeren?

Ik weet bij lange na niet alles van psychiatrisch patienten, ik weet wel dat religie de zwaksten, onkundigen, onwetenden ronselt.....hen lokt met een fluit, als in "de rattenvanger van Hamelen"...kom maar, kom maar....god maakte een mooiere wereld/hiernamaals...religie/bidden/god is HET antwoordt op al je problemen...ik heb het zien gebeuren met één van mijn naasten/één van mijn Liefsten en ik wens het niemand toe!

Het gros van de mensheid gelooft op de een of ander manier in een hogere macht. Daar is niets aan te doen.
En de meerderheid daarvan heeft geen problemen. Er is nog een lange weg te gaan voordat dit over is.
Of misschien hebben wij het wel fout?

Ik kan niets anders zeggen dan dat dit topic mij zeer diep aangrijpt en dat ik mij zoals zo vaak onmachtig voel en met lege handen sta!

Aanvaard s'il vous plait mijn excuses, het is nooit mijn bedoeling geweest om iemand te kwetsen.
Maar discussie zonder vuur is als roken zonder sigaret.

Dag Vuurdoorn,

Ik heb een poos na moeten denken over de reactie ik zou schrijven en vooral ook óf ik wel een reactie zou schrijven....of ik het maar niet gewoon erbij zou laten zitten, mijn schouders op zou halen en zou denken ...ach laat maar...je hebt genoeg gegeven in dit topic, mensen zien je punt wel. Jouw reactie, na tien pagina's, laten staan en er geen reactie op geven zou echter lijken alsof ik bakzeil haal, alsof je mij overtuigd hebt en dat heb je niet! Dit topic is een beetje mijn kindje geworden en ik voel mij genoodzaakt te strijden voor dit kindje. Niet omdat ik noodzakelijkerwijs moet winnen, maar omdat ik vurig overtuigd ben dat religie juist de zwakste mensen binnen weet te hengelen met mooie, warme woorden. Je schrijft dat je geen spijt hebt, dat het een mooie tijd is geweest, dat de gedachte aan god een warm gevoel gaf, dat bidden en gedachte aan god je deden voelen dat je er mocht zijn. Het was echter wel schone schijn...dat het therapeutisch werkte, die imiginaire vriend en/of vader die je kracht gaf. Het klinkt prachtig allemaal, maar....het was het sprookje dat jij in je hoofd creeerde om te kunnen overleven. Je schrijft ook dat je het je kinderen nooit hebt opgedrongen, dat klinkt mooi, maar ze zagen een moeder die straalde omdát ze in dat sprookje geloofde. Imaginair geluk...er was niemand, maar de verbeelding maakte dat er toch "iemand" was. Conflicten konden uit de weg geruimd worden omdat "god" je zei "wat te doen"...in werkelijkheid was jij dat zelf....dat wat ik noem " je diepste binnenste binnen" . En dát weet je nu zelf ook...je had dus jaren eerder naar "je diepste binnenste binnen" kunnen gaan en te leren worden wie je bent. Dáár was/voelde je je echter nog niet genoeg voor opgegroeid zo begrijp ik. In feite was je dat dus wél, maar kon en durfde je dat zelf nog niet onder ogen te zien. Dus ging je naar de kerk, deed je gebedje, liet je kinderen zien "hoe gelukkig je was" ....maar eigenlijk was het allemaal fake. En ook donderde op zeker moment het hele kaartenhuis in elkaar, verschompelde god tot helemaal niets...en werd je eindelijk jezelf. Ik vraag me af wat er zou gebeuren als één van je kinderen zich bekeert tot een islamitische stroming bijv en jou vertelt dat hij zo gelukkig is en dat hij afscheid van je neemt omdat jij het pad van de duivel bewandelt....of je zou vechten om hem te laten zien dat imaginare vriendjes ....slechts imaginaire vriendjes zijn! Het lijkt mij nl buitengewoon onwaarschijnlijk dat je tegen hem zegt...dat is goed jongen, tabé het ga je goed!

En dat is nu mijn punt, een gezond denkend mens/moeder in dit geval gaat op onderzoek uit, gaat zoeken naar "waarheid" en komt onwaarheid tegen...zaken die niet kunnen kloppen, die een gezond denkend mens afdoet als "wat is dit voor kul"....hoe komt iemand daarbij, wie heeft hem dát wijs gemaakt of hoe is het mogelijk dat iemand/je zoon in dit geval, dát gelooft. Tot op de bodem van je Zijn gaan om te onderzoeken, te weten te komen, te ontmaskeren! EN als je na jaren zoeken dan ontmaskerd hebt, hoe kun je dan met droge ogen zeggen....natuurlijk mijn zoon/ of /die mensen hebben behoefte aan religie, aan een imaginair vriendje, dus geef hen dat gewoon...zij zijn er immers gelukkig mee....misschien worden ze ooit nog wel eens wakker en zo niet ...nou ja, soit....ze zijn er immers gelukkig mee. Waar zijn de gezonden van geest die zeggen, durven te zeggen....het is genoeg, lang genoeg heeft deze religieuze poppenkast geduurt, we kunnen, als we willen en durven kennis te hebben, zaken ontmaskeren door ons verstand te gebruiken, we kunnen naast mensen die het zwaar en moeilijk hebben gaan staan, we kunnen kiezen om eerlijk te worden en te zeggen dat religie weliswaar een mooi en goed gevoel geeft, maar dat het wel een leugen is. God is een dagdroom/een sprookje en mensen die nb wetenschappelijk opgeleid zijn om de menselijke geest te ontmaskeren en naast mensen te staan die de realiteit een beetje of veel kwijt zijn...die die mensen/patienten zouden moeten proberen te helpen zoveel mogelijk de realiteit terug te vinden, sturen nu die mensen/patienten terug het religieuze moeras in. Kan het nog zotter worden?

a.r. schreef

Het klinkt prachtig allemaal, maar....het was het sprookje dat jij in je hoofd creeerde om te kunnen overleven. Je schrijft ook dat je het je kinderen nooit hebt opgedrongen, dat klinkt mooi, maar ze zagen een moeder die straalde omdát ze in dat sprookje geloofde.

Is dat niet een heel menselijke manier om met het leven om te gaan?
Hoeveel mensen ken jij die geen sprookjes voor zichzelf creeëren?
Hoe vaak denkt iemand niet na over hoe een ander over hen denkt?
Iets wat je nooit echt kunt weten, maar gewoon invult vanuit je innerlijke dialoog.
Hoe vaak zijn we angstig als we uit onze comfort zone gaan en iets doen waarin we ons kwetsbaar voelen?
Hoe kwetsbaar zijn we daadwerkelijk?
Hoe vaak probeer je jezelf voor zo'n gebeurtenis te overtuigen dat je je niet zo bang hoeft te maken? Hoe vaak gebruiken we een truc zoals, voeten stevig op de grond, een schietgebedje, adem liefde in en liefde uit, kijkt in de spiegel en noemt jezelf een winnaar, je kunt het, enz...
Het is puur menselijk om te vervallen tot sprookjes om andere sprookjes te ontkrachten. Als je gaat geloven dat je net zo'n recht hebt om te bestaan als ieder ander, en net zo'n recht op een beetje geluk hebt, denk je dan dat iedereen dat denkt, of heb je jezelf met die gedachte overtuigd waardoor je die houding aanneemt?
Veel meer is bidden ook niet. Je vult jezelf met overtuigingen die je goed laten functioneren.
Het wordt pas een probleem als je je laat vullen met overtuigingen waar je slechter door gaat functioneren.

Marc G schreef:a.r. schreef

Het klinkt prachtig allemaal, maar....het was het sprookje dat jij in je hoofd creeerde om te kunnen overleven. Je schrijft ook dat je het je kinderen nooit hebt opgedrongen, dat klinkt mooi, maar ze zagen een moeder die straalde omdát ze in dat sprookje geloofde.

Is dat niet een heel menselijke manier om met het leven om te gaan?
Hoeveel mensen ken jij die geen sprookjes voor zichzelf creeëren?
[...]
Het wordt pas een probleem als je je laat vullen met overtuigingen waar je slechter door gaat functioneren.

Vooraf: respect voor Vuurdoorn, a.r. en anderen die dit topic verhelderen en verrijken door hun privébelevingen/belevenissen te delen.

Ik heb weinig meer te zeggen over persoonlijke beleving, mij gaat het om maatschappelijke. Een bidcursus gegeven door een teoloog gaat over beide.
1. verzachting van persoonlijk lijden. Het hangt volledig af van de persoonlijke geschiedenis of dat werkt of niet. Zonder ernstige studie van de achtergrond van de proefpersonen zeggen de cijfers weinig. Welke invloed zal de teoloog maken op iemand die als kind door een priester verkracht is, of iemand die jarenlang geleden heeft door religie?
2. ideologische werving. Een bidcursus is een open deur naar werving voor kwalijke maatschappelijke strekkingen, en net door deze symptoombestrijding kunnen mensen teruggeworpen worden in sociale mistoestanden die de oorzaak van de psychose waren. Propaganda voor religie leidt onvermijdelijk tot meer psychiatrische patienten.

A.R

De tijd dat ik gelovig was, was mijn geluk geen fake. Mijn geluk was echt. Omdat ik echt geloofde dat god echt was! Jij bent 50 (ik ook) en heb veel meegemaakt en gelezen schrijf je. Ik heb Nietsche nooit gelezen. Voor die tijd speelde het geloof maar zo’n minirolletje in mijn leven dat ik er geen enkel belang bij had. En toen ik eenmaal gelovig was kwam het gewoon niet bij me op om eens te gaan onderzoeken of het geloof wel klopte. Omdat ik geloofde dat het geloof de waarheid was die ik gevonden had. Dus waarom zou ik het verder onderzoeken. Dat kwam pas toen ik twijfels kreeg. Toen ben ik gaan zoeken. Voor die tijd zou ik er niet voor open gestaan hebben als iemand met argumenten kwam waarom het geloof niet klopte. Ik zou het niet hebben willen horen. Pas toen ik twijfels kreeg stond ik er voor open. Als of je verliefd bent op een foute man en iedereen in je omgeving waarschuwt je zul je er pas voor open staan op het moment dat je zelf ook dingen gaat gaat zien. Je wilt het zelf ervaren en zal die man, en ook het geloof niet loslaten omdat een ander het zegt.
Ik denk dat er maar weinig gelovigen zijn die het geloof loslaten omdat een ander ze het verteld. Je moet het eerst zelf ervaren. En sommigen ervaren het nooit en blijven tot aan hun dood gelovig.

Het was jou weg om veel te lezen en te onderzoeken. Dat een ander een andere weg kiest/neemt kun je een ander niet kwalijk nemen. Jij bent een ander niet en een ander is jou niet. Je kan een ander niet jou weg opdringen. Of vinden dat ze het moeten doen zoals jij gedaan hebt. Ieder mens maakt zijn eigen keuzes.

Over die bidcursus; als ik het goed begrepen heb is het een bidcursus, leren praten met god. Geen evangelisatie, geen bijbelstudie, geen geloofscursus. De patienten vroegen er zelf om, het wordt ze niet opgedrongen en de resultaten zijn positief. Beter worden doen ze niet, het kan alleen hun leven wat aangenamer maken. Ik denk dat het voor de maatschappij niet zoveel of zelfs geen gevolgen heeft.

En als ik mijn zoon zou zien kwijnen, onder de medicijnen in een psychiatrische inrichting en ik kan hem niet helpen, de psychiater kan hem niet helpen, en hij kan zichzelf niet helpen, en hij zou wat opfleuren doormiddel van gebed zou ik daar alleen maar dolgelukkig mee zijn. Ook al weet ik dat het fake is. En ik denk dat de patiënt dat zelf ook vind en zijn naasten ook.

Groet Kristel

Alleerst dit: mijn schrijven aan je was niet aanvallend bedoeld:

De tijd dat ik gelovig was, was mijn geluk geen fake. Mijn geluk was echt. Omdat ik echt geloofde dat god echt was! Jij bent 50 (ik ook) en heb veel meegemaakt en gelezen schrijf je. Ik heb Nietsche nooit gelezen. Voor die tijd speelde het geloof maar zo’n minirolletje in mijn leven dat ik er geen enkel belang bij had. En toen ik eenmaal gelovig was kwam het gewoon niet bij me op om eens te gaan onderzoeken of het geloof wel klopte.

Bovenstaande begrijp ik helemaal. Ik heb me nooit bezig gehouden met religie, het is iets dat ongewild op mijn pad kwam, iets wat altijd "de ver van mijn bed show" was geweest, waar ik weinig tot niets van wist, waar ik me niet druk over maakte omdat ik dacht dat een "uitstervend" iets was. Nietzsche heeft overigens maar héél weinig te maken met mijn ontmaskering van religie. Mijn ontmaskering van religie begon met het advies van iemand die mij schreef dat ik wel eens wat kritischer to religie mocht gaan en staan en mij adviseerde een boek te lezen genaamd "De lachende Jezus" van Timothy Freke en Peter Gandy...van het één kwam het ander, las ik de verdrietige verhalen van gelovigen die bij Berea hadden gezeten, pyramidesystemen, machtsmisbruik door leiders, mensen die hun hele ziel en zaligheid in de leiders van hun kerk hadden gesteld en die eindelijk wakker werden.

Omdat ik geloofde dat het geloof de waarheid was die ik gevonden had. Dus waarom zou ik het verder onderzoeken. Dat kwam pas toen ik twijfels kreeg. Toen ben ik gaan zoeken.

Helemaal logisch.

Voor die tijd zou ik er niet voor open gestaan hebben als iemand met argumenten kwam waarom het geloof niet klopte. Ik zou het niet hebben willen horen. Pas toen ik twijfels kreeg stond ik er voor open. Als of je verliefd bent op een foute man en iedereen in je omgeving waarschuwt je zul je er pas voor open staan op het moment dat je zelf ook dingen gaat gaat zien. Je wilt het zelf ervaren en zal die man, en ook het geloof niet loslaten omdat een ander het zegt.
Ik denk dat er maar weinig gelovigen zijn die het geloof loslaten omdat een ander ze het verteld. Je moet het eerst zelf ervaren. En sommigen ervaren het nooit en blijven tot aan hun dood gelovig.

Dé reden dat ik op dit forum schrijf! We nemen de dingen die we leren vaak klakkeloos aan, omdat een autoriteit het zegt...vader, moeder, de leerkracht, de dominee, pastoor, voorganger, de dokter etc., etc.

Het was jou weg om veel te lezen en te onderzoeken. Dat een ander een andere weg kiest/neemt kun je een ander niet kwalijk nemen. Jij bent een ander niet en een ander is jou niet. Je kan een ander niet jou weg opdringen. Of vinden dat ze het moeten doen zoals jij gedaan hebt. Ieder mens maakt zijn eigen keuzes.

Maar ik neem je helemaal niets kwalijk....ik las als kind heel veel, daarna heeft het een jaar of dertig stil gelegen, druk met het huishouden, de kinderen, met (vrijwilligers)werk, met mantelzorg, met sloven. Tot er eea op mijn pad kwam, wat mij met de neus op de werkelijkheid drukte, waardoor ik jarenlang heb moeten vechten als een leeuw. Ik ging/moest schrijven én lezen én zoeken en ik kwam steeds meer te weten over hoe de wereld werkelijk in elkaar stak. Ik verwonderde mij dat ik zolang zo naief had kunnen zijn en ik vroeg me af wát er nog meer niet klopte aan mijn wereldbeeld. Steeds meer zaken die ik onderhuids wel voelde, maar nooit onder woorden had kunnen en mogen brengen, "openbaarden" zich. De ene na de andere Aha-erlebnis deed zich voor en langzamerhand vielden de puzzelstukjes op hun plek.

Over die bidcursus; als ik het goed begrepen heb is het een bidcursus, leren praten met god. Geen evangelisatie, geen bijbelstudie, geen geloofscursus. De patienten vroegen er zelf om, het wordt ze niet opgedrongen en de resultaten zijn positief. Beter worden doen ze niet, het kan alleen hun leven wat aangenamer maken. Ik denk dat het voor de maatschappij niet zoveel of zelfs geen gevolgen heeft.

En dát is mi een naieve gedachte....die ik in mijn vorige posten getracht heb te weerleggen.

En als ik mijn zoon zou zien kwijnen, onder de medicijnen in een psychiatrische inrichting en ik kan hem niet helpen, de psychiater kan hem niet helpen, en hij kan zichzelf niet helpen, en hij zou wat opfleuren doormiddel van gebed zou ik daar alleen maar dolgelukkig mee zijn. Ook al weet ik dat het fake is. En ik denk dat de patiënt dat zelf ook vind en zijn naasten ook.

Maar dát was mijn vraag niet. Mijn vraag was:

Ik vraag me af wat er zou gebeuren als één van je kinderen zich bekeert tot een islamitische stroming bijv en jou vertelt dat hij zo gelukkig is en dat hij afscheid van je neemt omdat jij het pad van de duivel bewandelt....of je zou vechten om hem te laten zien dat imaginare vriendjes ....slechts imaginaire vriendjes zijn! Het lijkt mij nl buitengewoon onwaarschijnlijk dat je tegen hem zegt...dat is goed jongen, tabé het ga je goed!

@ Vuurdoorn én Marc G

En als ik mijn zoon zou zien kwijnen, onder de medicijnen in een psychiatrische inrichting en ik kan hem niet helpen, de psychiater kan hem niet helpen, en hij kan zichzelf niet helpen, en hij zou wat opfleuren doormiddel van gebed zou ik daar alleen maar dolgelukkig mee zijn. Ook al weet ik dat het fake is. En ik denk dat de patiënt dat zelf ook vind en zijn naasten ook.

Dat je, als moeder je kind gelukkig wilt zien, terwijl je hem of haar doodongelukkig ziet begrijp ik. Maar wanneer je dit even verder doordenkt dan zouden bijv. Yomanda, cannabis, cocaine of alcohol ook (iig tijdelijk) kunnen helpen. Want ook die dingen kunnen een geluksgevoel op valse gronden geven, is dat dan ook geoorloofd?

siger schreef:

Marc G schreef:a.r. schreef

Het klinkt prachtig allemaal, maar....het was het sprookje dat jij in je hoofd creeerde om te kunnen overleven. Je schrijft ook dat je het je kinderen nooit hebt opgedrongen, dat klinkt mooi, maar ze zagen een moeder die straalde omdát ze in dat sprookje geloofde.

Is dat niet een heel menselijke manier om met het leven om te gaan?
Hoeveel mensen ken jij die geen sprookjes voor zichzelf creeëren?
[...]
Het wordt pas een probleem als je je laat vullen met overtuigingen waar je slechter door gaat functioneren.

Vooraf: respect voor Vuurdoorn, a.r. en anderen die dit topic verhelderen en verrijken door hun privébelevingen/belevenissen te delen.

Ik heb weinig meer te zeggen over persoonlijke beleving, mij gaat het om maatschappelijke. Een bidcursus gegeven door een teoloog gaat over beide.
1. verzachting van persoonlijk lijden. Het hangt volledig af van de persoonlijke geschiedenis of dat werkt of niet. Zonder ernstige studie van de achtergrond van de proefpersonen zeggen de cijfers weinig. Welke invloed zal de teoloog maken op iemand die als kind door een priester verkracht is, of iemand die jarenlang geleden heeft door religie?
2. ideologische werving. Een bidcursus is een open deur naar werving voor kwalijke maatschappelijke strekkingen, en net door deze symptoombestrijding kunnen mensen teruggeworpen worden in sociale mistoestanden die de oorzaak van de psychose waren. Propaganda voor religie leidt onvermijdelijk tot meer psychiatrische patienten.

Precies Siger

Dit topic staat in actualiteit, maar het zou mi veel breder getrokken moeten worden. Het gaat over maatschappijkritiek, ethiek, religie, wetenschap, kortom het is een warrige kluwe, wat allemaal mijn diepste aandacht heeft en wat mi in een verkeerd topic staat, maar ik zou ook niet goed weten waar het wél op z'n plaats staat

Dat je, als moeder je kind gelukkig wilt zien, terwijl je hem of haar doodongelukkig ziet begrijp ik. Maar wanneer je dit even verder doordenkt dan zouden bijv. Yomanda, cannabis, cocaine of alcohol ook (iig tijdelijk) kunnen helpen. Want ook die dingen kunnen een geluksgevoel op valse gronden geven, is dat dan ook geoorloofd?

Nee dat vind ik niet geoorloofd hoewel ik weinig in te brengen zal hebben ben ik bang voor. Dat maakt je lichaam en geest namelijk helemaal kapot. Met bidden tot een niet bestaande god zie ik veel minder problemen, maar ik ben daar iets milder in dan jij. En yomanda? Kun je bijna vergelijken met een genezingsdienst bij jan Zijlstra. Kortdurend placeboeffect. Als dat er al is!

groet Kristel

oja, a.r het antwoord op je vraag krijg je nog. ik heb die vraag eigenlijk een beetje bewust vermeden omdat ik het best lastig vind. ik zou er denk ik anders mee om gaan dan jij hebt gedaan en ik weet niet goed of ik het antwoord op het forum zal zetten of je via pb zal antwoorden. Zeg jij het maar.

Groet kristel

vuurdoorn schreef:oja, a.r het antwoord op je vraag krijg je nog. ik heb die vraag eigenlijk een beetje bewust vermeden omdat ik het best lastig vind. ik zou er denk ik anders mee om gaan dan jij hebt gedaan en ik weet niet goed of ik het antwoord op het forum zal zetten of je via pb zal antwoorden. Zeg jij het maar.

Groet kristel

Ik ben dol op lastige vragen en antwoorden, het scherpt de geest!