Freethinker.nl

chinaman schreef:Dat heeft helaas eerder met de Nederlandse wetgeving te maken dan met buitenlandse bedrijven die NL bedrijven overkopen, daarvoor moet je bij die idioten in Den Haag wezen die zich democratisch noemen

Chinaman schreef:Dat men probeert bedrijven te lokken naar NL vind ik eigenlijk zo gek nog niet, als dat werkelegenheid oplevert...

Maar ik bedoelde eigelijk dat men in NL subsidies gaf (of geeft) aan Nederlandse bedrijven om naar andere landen te vertrekken....

fbs33 schreef:

Chinaman schreef:Dat men probeert bedrijven te lokken naar NL vind ik eigenlijk zo gek nog niet, als dat werkelegenheid oplevert...

Maar ik bedoelde eigelijk dat men in NL subsidies gaf (of geeft) aan Nederlandse bedrijven om naar andere landen te vertrekken....

Jouw eerste 'zin' is lijnrecht in strijd met die daaropvolgende zin!

Overigens moet bij die 'werkgelegenheid' weer mensen (Polen, Marokkanen, Roemenen, etc. geimporteerd worden, haha.

Bij PSOM zijn andere activiteiten subsidiabel. Onlangs is er weer nieuwe PSOM tender geopend. De sluitingsdatum is gesteld op 22 augustus aanstaande. Internationale projecten voor 58 landen in Afrika, Azië, Latijns-Amerika en Oost-Europa zijn mogelijk. Voor deze regeling is een consortium van minimaal 2 deelnemers vereist. Het doel van PSOM is het stimuleren van duurzame economische ontwikkeling in opkomende markten. Het programma genereert werkgelegenheid, inkomen en kennis en draagt bij aan het versterken van de lokale private sector. Projecten dienen dus betrekking te hebben op het leveren van “hardware” en kennisoverdracht. Hardware kunnen onder andere machinerie, gebouwen etc. zijn. De bijdrage is afhankelijk van de maximale projectkosten en het land waarin het project plaatsvindt. Bij projectkosten van EUR 1,5 miljoen, EUR 825.000 of EUR 750.000 is de maximale bijdrage respectievelijk 50%, 60% en 100%. Bij een 100%-bijdrage zijn parallelle investeringen van het consortium vereist.

De minister voor Ontwikkelingssamenwerking, Agnes van Ardenne, heeft aangekondigd dat de landenlijst van PSOM (het Programma Samenwerking Opkomende Markten) in 2007 uitgebreid wordt met de volgende landen:
Brazilië, Burundi, Ecuador, El Salvador, Gambia, Honduras, Madagascar, Malawi, Marokko, Namibië, Nepal en Sierra Leone. In totaal zijn er dan 58 landen waarvoor de PSOM-regeling van toepassing is.

Landen die volgend jaar geen deel meer uitmaken van het PSOM programma zijn Bulgarije, Roemenië en Kazachstan.

Het indienen van voorstellen voor bovengenoemde landen is mogelijk vanaf de komende tender die opent op 6 december 2006. Echter, het ondertekenen van een contract vindt pas plaats . als het Memorandum of Understanding (MoU) van het betreffende land getekend is. Voorstellen voor de landen worden niet in behandeling genomen indien de overeenkomst nog niet is getekend. Eventueel gemaakte kosten worden in dat geval dan ook niet vergoed.

Nederlandse bedrijven of consortia van bedrijven hebben tot en met 28 februari 2007 de gelegenheid om voorstellen in te dienen voor projecten. Het PSOM programma heeft als doel de ontwikkeling van de private sector in de PSOM landen te ondersteunen. Ook in 2007 kunnen in Nederland geregistreerde bedrijven via de uitgeschreven tenders subsidie aanvragen op investeringen in combinatie met kennisoverdracht in de PSOM landen. Door middel van voorstellen voor investeringsprojecten kan een bijdrage uit het PSOM-budget worden aangevraagd van 50% van het projectbudget. Voor een aantal landen geldt zelfs een PSOM-bijdrage 60% van het budget.

Demmers schreef:

De Chinezen nemen langzaam maar zeker de hele boel over...
Het is echt geweldig om te zien dat al die rechtse ballen en blaaskaken de poten onder hun lijf rennen om zaken te doen met China

lanier schreef: Eerst namen de kolonisten de boel over, toen de Amerikanen, toen de Japanners, toen de Arabieren en nu de Chinezen, so what's new? Er komt een andere verdeling van geïnvesteerd kapitaal en daar kun je weinig aan doen, zeker een klein land als Nederland.

China follows British footsteps to African wealth

On July 23 Barclays raised its offer for ABN AMRO to €67.5bn, after securing investments from the governments of China and Singapore, but it was still short of the RBS consortium's offer. Barclay's revised bid was worth €35.73 a share — 4.3% more than its previous offer. The offer, which included 37% cash

The Greek government, for its part, is taking on the powerful unions in a bid to ensure that the Chinese can introduce dramatic changes to increase efficiency and productivity. That effort has ironically turned the Greek Communist Party -- which is closely aligned with the labor unions -- into the fiercest critic of China's economic march on Greece.

Forced in April to turn to the European Union and International Monetary Fund for a $140 billion bailout, Greece fits perfectly into China's pattern of investing in challenging environments. China is building a new commercial maritime base in Greece at a time when other European nations remain suspicious of Chinese state investment. France, citing national security risks, recently blocked a bid by China to take over a French firm.

Yet the Greeks see Chinese investment as nothing short of a gift from the gods.

"The Chinese want a gateway into Europe," Theodoros Pangalos, Greece's deputy prime minister, said in an interview. "They are not like these Wall Street [expletive] pushing financial investments on paper. The Chinese deal in real things, in merchandise. And they will help the real economy in Greece."

De huidige economische crisis is minder een resultaat van slechte besluitvorming door een paar bonuszoekende directieleden dan dat het de ingebedde logica is van een bank- en valutasysteem ontwikkeld tijdens de Renaissance en om redenen die weinig te maken met de bevordering van rijkdom en kansen.

Destijds werd de aristocratie steeds meer bedreigd door zowel een groeiende handelaarsklasse als in toenemende mate welvarende lokale economieën. De zakelijke activiteiten van de permanente aristocratie werden minder en minder. Dus kwamen ze met twee zakelijke innovaties om het tij te keren.

De eerste was de verenigigde compagnie zoals de VOC. In ruil voor aandelen in de vennootschap verleent een koning haar een monopolie om zaken te doen in een bepaalde regio of sector. Vrij van concurrentie kon de onderneming innovatie vergeten en zich richten op uitbuiting. De vorst kon intussen wetten schrijven ten gusten van de handelspraktijken van de onderneming.

Dit is bijvoorbeeld de reden waarom de Amerikaanse kolonisten werd verboden kleding te fabriceren van de katoen ze verbouwden. Ze moesten het katoen tegen vaste prijzen verkopen aan de Britse East India Trading Company, die het vervolgens weer terug naar Engeland verscheepte waar er kleding van werd gemaakt die op hun beurt terug naar Amerika werden verzonden voor de verkoop. De kolonisten was het niet toegestaan om waarde toe te voegen aan de middelen die zij wonnen uit hun eigen grondgebied door er iets van te fabriceren. Ze mochten de middelen uitsluitend aan de onderneming leveren.

De verenigde compagnie werkte om te voorkomen dat iedereen behalve de verenigde compagnie waarde kon creëren of uitwisselen op een manier die niet onmiddellijk kon worden gewonnen door de compagnie. Elke waarde kon alleen worden gemaakt en gewonnen door de monopolie van de verenigde compagnie. Om mee te doen moest men óf voor de onderneming werken óf van de onderneming kopen óf in de onderneming te investeren.

De andere belangrijkste vernieuwing, gecentraliseerde munt, was ook bedoeld om te voorkomen dat mensen waarde rechtstreeks met elkaar uit konden wisselen. Gedurende de late middeleeuwen werden steden steeds rijker door gebruik van hun eigen valuta gebaseerd op graan. Een boer zou zijn oogst aan graan naar de graanschuur brengen en kreeg daarvoor een bon die kon worden opgedeeld in kleinere stukken en gebruikt als geld. In plaats van te groeien door rente—slapend rijk worden—verloor het geld waarde over de tijd. De graanschuur diende graan te verkopen om geld terug te verdienen en een deel van het graan ging verloren aan ratten of bederf.

Dit betekende dat mensen het geld zo snel mogelijk besteedden en herinvesteerden in preventief onderhoud, hoge lonen en plaatselijke activiteiten. Mensen aten goed en werkten minder dan wij vandaag. Ze hadden zo veel extra geld te investeren dat ze de grote kathedralen van Europa bouwden die, in tegenstelling tot algemeen geloof, niet zijn gefinancierd door het Vaticaan maar door kleine steden die daarmee zeer winstgevende pelgrimsoorden en toeristische trekpleisters voor het belang van de toekomstige generaties creërden.

De koninklijke noodmaatregel op al deze gedecentraliseerde rijkdom was om de lokale munteenheid illegaal te verklaren en te mandateren dat iedereen de munt van het koninkrijk moest gebruiken. Deze gecentraliseerde valuta’s onstonden niet langer door de de verdiensten van landbouwers maar ontstonden door leningen van de centrale bank—meestal ook slechts een monopolie in opdracht.

In tegenstelling tot de overvloedige lokale munt verschoof de munt op basis van schaarse edele metalen de aandacht niet in de richting van de uitgaven maar in de richting van verzamelen en oppotten. Ontwerp ten gunste van de rijken.

Noch zakelijke statuten, noch gecentraliseerde valuta zijn ontwikkeld ter bevordering van de vrije markt maar juist om een zuivere verdeling van de rijkdom te voorkomen. Daarom walgt Adam Smith evenveel van overheden als ondernemingen—handlangers in misdaad.

Vandaag ontstaat geld nog steeds door bruikleen—niet door de overheid die, net zoals wij, geld moet lenen—van de centrale bank. De centrale bank leent het geld aan haar gelieerde ondernemingen, met rente, die dit vervolgens doorlenen aan kleinere banken, tegen een hogere rente, die dit vervolgens weer lenen aan bedrijven, tegen een nog hogere rente. Voor elke 100.000 euro geleend aan een bedrijf dient een hoger bedrag te worden terugbetaald. Waar komt dat extra geld vandaan? Van een ander bedrijf die van een bank geleend heeft. voor degene die wil slagen dient de ander failliet te gaan of te groeien.

Ziehier de ingbouwde groeidwang van bankgedreven investeringskapitaal. De mate van uitbreiding van een bedrijf of een markt is niet ingegeven door de vraag van de consumenten maar door haar schuldstructuur. Ondernemingen zijn niets meer dan de namen voor schuld. De enigen die blijvend verdienen in deze regeling zijn de kredietverstrekkers.

Daarom is het bijzonder ironisch dat, wanneer deze instellingen zich vertillen aan hun voordeel ten opzichte van ons en verstrikt raken in de rentevalkuil van hun eigenbelang onze eerste reactie is om hun manier van onvermogen om te betalen te betalen.

Wij besteden liever het geld van onze kleinkinderen aan de redding van de banken dan dat we in de eerste plaats tot het inzicht komen in hoe ze tegen onze belangen werken. Banken zijn een last voor de economie, niet de bron van haar brandstof.

Zelfs weinig of geen van de bankiers- of de investeringensstrategen zijn zich bewust van de geschiedenis van het geldsysteem waarmee ze werken of van de effecten van haar functioneren. “Zijn er andere soorten geld?” vragen ze dan?