Bij
‘Buitenhof’ was enige tijd geleden nog wat tijd en ruimte voor de (voorlopige?) uitspraak van de Tweede Kamer: ‘een agente met hoofddoekje is absoluut onwenselijk’. De discussianten waren Laetitia Griffith (VVD), Aad Meiboom (voorzitter van de raad van hoofdcommissarissen) en Ahmed Marcouch (voorzitter van het Amsterdamse stadsdeel Slotervaart).
Laetitia kreeg als eerste het woord. Zij stelde met grote nadruk en onwrikbare stelligheid 1) dat in dit land
kerk en staat gescheiden zijn, 2) dat de politie over
unieke bevoegdheden beschikt nl. a) bevelen geven, b) arresteren, c) aanwijzingen geven en d) afluisteren. Laetitia had zich blijkbaar goed voorbereid. Ze wist duidelijk van de hoed en de rand.
En in de uitoefening van die bevoegdheden dienen de politiefunctionarissen
absoluut neutraal te zijn. (Ze bedoelde wat kleding betreft neutraal). Dat is immers de betekenis van scheiding van kerk en staat, doceerde Laetitia. Dus… geen agentes met hoofddoekje (of met een stip tussen de wenkbrauwen) en geen agenten met lange bakkebaarden en/of een keppeltje dat net onder hun pet uitkomt. Die zijn dus niet ‘kledingneutraal’ of helemaal niet neutraal.
De gespreksleider merkte op dat dit in Australië en Engeland totaal geen punt is. Daar dragen agenten, die Sikhs zijn, het normale uniform maar zowel een tulband als (meestal) een baard. Om hun tulband (niet om de baard) is, net als bij de gewone politiepet, een zwart-wit geblokte band bevestigd, kenmerkend voor een politieagent in functie.
Laetitia wierp tegen dat uitgerekend in Marokko en Turkije, toch uitgesproken moslimlanden, de politie géén religieuze symbolen mag dragen. Laetitia wenste zich aan die landen te conformeren. Huh???
En Laetitia benadrukte nog maar eens met verdubbelde kracht de scheiding tussen kerk en staat en herhaalde dat de politie een unieke taak heeft in onze samenleving nl... (zie boven). Ze was het dus hartgrondig eens met het ambtenarenreglement dat duidelijk stelt: een ambtenaar mag geen religieuze of provocerende kleding dragen.
Mag ik me nu de vraag stellen: ‘Wie worden door een religieuze uiting geprovoceerd en tot wat worden die geprovoceerden geprovoceerd? Welk verschil maakt het als ik, autochtoon, word aangesproken door een duidelijk Marokkaanse agente of een allochtoon door een duidelijk Nederlandse agente, beiden in het reglementaire politie-uniform’?
En… hoe ver moeten we gaan? Bijvoorbeeld: ik zie een duidelijk autochtone regeringsambtenaar die een gladde gouden ring draagt. Zou beste een trouwring kunnen zijn. Zit dat ding links, dan zal het wel om een katholiek gaan, zit het rechts dan gaat het waarschijnlijk om een of andere christelijke richting. (Bij verloofd zijn is het doorgaans precies andersom.) Hoe zijn de opvattingen van die ambtenaar over abortus, euthanasie, homofilie en nog zo wat items? Is die ambtenaar wel ‘neutraal’? Kan die wel als regeringsfunctionaris optreden?
Bij ‘Verre verwanten’ van een voorbije zaterdag werd een overwegend streng hervormd dorpje genoemd (naam vergeten) waar nog niet zo lang geleden (wat is 100 jaar?) aan roomsen de wekelijkse kerkgang werd verboden. Werd als aanstootgevend en provocerend ervaren. Het kerkje werd dus gesloten en de gelovigen waren gedwongen uit te wijken naar een naburig dorp dat in meerderheid rooms was.
Korte tijd later begon de ‘roomse emancipatie’ en verschenen overal roomse kerken met - tot ergernis en protest van de protestanten - steeds hogere torens waaruit regelmatig klokgebeier kwam. Dat protest is verstomd maar… nu is er in Tilburg weer een pastoor die te vroeg de klok luidt. En vanaf de minaretten van een aantal moskeeën klinkt regelmatig een soort luchtalarm.
Tot aan de laatste oorlog vormden de Joden – zachtjes uitgedrukt - niet het meest geliefde deel van de natie. Toen hadden we nog geen uitgesproken joods-christelijke cultuur. Nu hebben wij – volgens Wilders e.a. – dat wél want de verschillende opvattingen van wat Joods is en de verschillende opvattingen van wat christelijk is leven redelijk vredig samen. Joden kunnen blijkbaar deel uitmaken van de christelijke cultuur en andersom. Waarom kunnen ook de moslims daar geen deel van uit maken? Wie is hier ‘knettergek’?

:
Marcouch vond het onderwerp een non-issue. Voor hem is de scheiding van kerk en staat iets anders dan de scheiding tussen religie en staat. Men kan aanhanger van een religie zijn zónder dat in uitwendige tekenen te tonen, maar waarom móet dat? Zeker in wijken, waar Marokkanen de meerderheid vormen (zoals in Slotervaart), bestaat behoefte aan Marokkaanse politie. ‘Horen ze het ook eens van een ander’! Op dit moment echter waagt geen enkele Marokkaanse het om naar die job te solliciteren, aangezien ze toch wordt afgewezen. Verder merkte hij op dat bij hem in de wijkgemeenteraad een door alle collega’s gewaardeerde Marokkaanse zit die een hoofddoek draagt. Laetitia vond dit iets totáááál anders en dus geen argument. Ze herhaalde haar eigen argumentatie nog maar eens. (Zie boven.)
Hoofdcommissaris Meiboom voelde persoonlijk niet zo veel voor een hoofddoekje bij vrouwelijke agenten tenzij er een acceptabele vorm voor dat kleinood wordt gevonden. Er was wat dit betreft enige diversiteit in de corpsen en de hoofdcommissarissen gingen nog in vergadering om binnen niet al te lange tijd tot een zinnig advies aan de Tweede Kamer te komen.
Marcouch bracht nog maar een keertje in dat het om de
functionaliteit van de politie gaat. Als burgers achterdocht koesteren tegen een agente omdat ze herkenbaar moslima is, dan is dat het fobieprobleem van die burgers. Alsof een moslim(a) geen trouw Nederlands staatsburger kan zijn! En wat dan te denken van de ‘stille’ agenten, die in allerhande kledij en hoofddeksels hun werk doen? Waar is dáár dan de uniformele uniformiteit?
Ergens anders reikte minister Hirsch Ballin aan de scheidende aartsbisschop Simonis de versierselen uit die behoren bij het Groot Kruis in de Orde van Oranje. Er werd uitdrukkelijk bij vermeld dat hij dat NIET (!!!) deed als rooms katholiek, maar in de functie van minister van justitie. Om mogelijke protesten te voor te zijn?
Zou er ooit een einde aan deze ‘non-discussie’ komen? Of dient een psychologische of psychiatrische behandeling daaraan vooraf te gaan?
Wie het zeker weet mag het zeggen. Maar dan graag wél met rationele argumenten onderbouwd.
Groeten.
Fons.