balou schreef: Toch verbaast mij wel eens de hardnekkigheid waarmee men ondanks alles blijft vasthouden aan het geloof, en het gemak waarmee men excuses en verklaringen blijft bedenken om maar aan te tonen dat het wel goed is.
In de regel praat men 'het' niet goed, maar
zichzelf, dwz men doet afstand van de fout van de ander, geeft bijvoorbeeld de hypocrisie toe, of de misdaden van het geloof in het verleden, maar is niet bereid toe te geven dat het ook op zijn eigen geloof betrekking heeft. Om zijn eigen geloof te redden moet men ten alle tijden 'het geloof' te hulp komen, dwz idealiseren tot iets wat volkomen immuun is voor kritiek, in wezen volkomen perfect is. En dat is het natuurlijk ook, want men 'gelooft' in de hoogste idealisering van ons menszijn.
Het probleem van gelovigen is dat men geen onderscheid kan maken tussen de hoogste invulling van ons menszijn (dus als 'perfect liefdevol, rechtvaardig, hoogstaand' enz) en de religieuze aankleding die men eromheen gefantaseerd heeft, zoals een heilige geest, goddelijke invloed, krachten van Boven enz.
De religieuze waan hebben gelovigen nodig om in de idealen te kunnen geloven. Een gelovige is eigenlijk iemand die
niet gelooft in het leven, die
niet gelooft in de mens. Vandaar dat hij zich aan iets moet vastklampen om tóch te kunnen geloven. Hij klampt zich er zo verwoed aan vast omdat voor hem het loslaten ervan gelijk staat aan de ondergang van de Titanic.
Soms heeft het er veel van weg dat gelovigen dit soort flessentrekkerij juist heel goed te pas komt, omdat zij dan de bedrieger kunnen vergeven. Omdat in hun ogen alleen een god in staat is om te vergeven, worden zij zodoende een beetje gelijk aan die god. En daardoor wordt hun geloof weer verdiept en gesterkt.
Nietzsche had hetzelfde opgemerkt en sprak zich er zó over uit:
"De moraal is het beste middel om de mensheid bij de neus te nemen! De realiteit is dat hier de meest bewuste eigenwaan der uitverkorenen de rol speelt van bescheidenheid: men heeft zich zelf, de 'gemeente', de 'goeden en rechtvaardigen' eens en voor altijd een plaats gegeven aan de ene kant, die van de 'waarheid' - en de rest, de 'wereld', aan de andere... In deze meest fatale grootheidswaan eigent men zich de begrippen 'god', 'waarheid', 'licht', 'geest', 'liefde', 'wijsheid', en 'leven' toe, als synoniemen als het ware voor zichzelf."
Is het je opgevallen dat die dominee aan het eind van het filmpje Dawkins wegjaagt met de woorden "Jij hebt "mijn kinderen" met dieren vergeleken?
Ook hier heeft hij zichzelf duidelijk goddelijke eigenschappen toebedeeld.
Nee, dat was me nog niet opgevallen. Pikant detail, omdat het in feite
alles over hem zegt en bovenstaande letterlijk bewijst. Deze korte clip is inderdaad een parel om te bestuderen.
Bekijk 'Dawkins versus de Evangelist' en je begrijpt meteen waarom in de clash van wereldbeelden 'de gezonddenkende wereld versus Hitler' de eerste het onderspit delfde. Uitzonderlijk charisma oftewel het bezield zijn van een of de heilige geest is wellicht de grootste demon op aarde. (oeps, alweer die zonde tegen de Heilige Geest begaan...)