Ik lees nog wel eens iets van wat "onze christenvrienden" te melden hebben. Waar ik mij uiteraard allerminst zorgen over maak is dat het christendom op zijn retour gaat. Maar soms kom ik iets tegen van "onze christenvrienden" waarvan ik denk dat ze daar een punt zouden kunnen hebben. Een voorbeeld daarvan is het volgende artikel van een christelijk georiënteerde website :
Waarom 'halal' ons allemaal bedreigt
Daaruit :
'Ach, halal, Voor moslims is dat religieus belangrijk, voor ons maakt het niet uit. Wat kan het dus voor kwaad dat steeds meer voedingsmiddelen een halal-sticker krijgen? Ze smaken er niet minder om. Laten we er niet moeilijk over doen.'
Naarmate halalisering van voedingsmiddelen zich verspreidt, worden die voor de gewone Nederlander moeilijker te vermijden. Tegen heug en meug moet hij ten slotte voedsel gebruiken dat onderworpen is aan het ritueel van een godsdienst waar hij niet om gevraagd heeft, maar waaraan hij zich bij gebrek aan beter moet onderwerpen.
De halal-certificering is voor de islam een voortreffelijk verdienmodel en drukmiddel. Bovendien roept de islam er een infrastructuur voor in het leven die hem steeds meer greep geeft op de voedingsindustrie. Die overigens uit winstbejag maar al te graag meebeweegt
Wist u trouwens dat het hele halal-gedoe weinig met de klassieke islam te maken heeft, en een heel recente uitvinding is? Dat die bovendien gretig opgepakt is door de voedingsindustrie die er marktverbreding in zag? Dat zelfs VN-organisaties nu een halal-norm hanteren en uitdragen? Halal is een echt globaliseringsdingetje. Het is een fascinerende geschiedenis, maar ook een zorgwekkende.
Een van Khomeini's eerste daden is het sluiten van de grenzen voor buitenlands vlees, althans voor zover van niet-islamitische herkomst. Hoe fanatiek Khomeini ook is, hij is ook praktisch: als hij ziet dat het verbod economisch slecht uitpakt, verandert hij van tactiek: vlees uit Westerse landen is welkom, mits daar ter plekke gecontroleerd kan worden of het halal is. Khomeini stelt als eis: de slachter moet islamiet zijn, het beest moet naar Mekka gedraaid worden en zo leegbloeden en ten slotte moet de slachter de tasmiya, een kort islamitisch gebed, uitspreken. Dan mag het vlees een halal-certificaat krijgen, maar alleen als de producent daarvoor een leuk bedrag overmaakt.
Voor alle partijen was het voordelig om de sjiitische Khomeini-standaard voortaan voor te stellen als een klassieke islamitische spijswet, die net zo goed voor soennieten gold.
Als je het maar precies genoeg controleert, zit immers overal wel een bestanddeeltje in dat ver verwijderd uit varkensvlees of alcohol afkomstig is. Denk aan smaakversterkers, verdikkingsmiddelen en kleurstoffen. Daar lag vroeger geen moslim wakker van. Maar wel nu – met hulp van nauwkeurige technologie en laboratoriumonderzoek - de halal-eisen tot in het krankzinnige zijn opgevoerd.
De religieuze norm is zo een technologische geworden. Halal is ontaard in een eindeloze kwezelarij, die niet alleen een islamitisch apartheidsregime in Westerse samenlevingen in de hand werkt, maar die vooral erg lucratief is. Voor het halal-certificaat moet de producent immers betalen, in Frankrijk bijvoorbeeld €5.000,-.
de producent onderwerpt zich vrijwillig en betaalt achteraf braaf de rekening. De consument - moslim of niet – uiteraard ook.
Als veganist lig ik uiteraard niet wakker van het vermijden van (producten van) varkensvlees. Het is de toenemende (wereldwijde) religieuze greep op een aspect van onze samenleving waar ik mij zorgen om maak.de sluipende 'verhalalisering' van ons voedsel helpt de islam alleen maar om hier nog dieper wortel te schieten, 'autoriteit' op te bouwen, nieuwe structuren in het leven te roepen en inkomsten te genereren, kortom om een nieuw instrument in handen te krijgen om het Westen mee te veroveren.
